رد پای واشنگتن در غارت سهمیه ۸ درصدی هواداران
فوتبال، گروگان خزانهداری آمریکا
در حالی که تنها امروز فستیوال بزرگ جام جهانی ۲۰۲۶ آغاز میشود، کاروان فوتبال ایران با یک سونامی حقوقی و دیپلماتیک بیسابقه دستوپنجه نرم میکند؛ بحرانی سهمگین که این بار نه تاکتیکهای امیر قلعهنویی در مستطیل سبز، بلکه حقوق حقه هزاران هوادار عاشق فوتبال را هدف قرار داده است. لغو ناگهانی سهمیه بلیتهای اختصاصی ایران در مرحله گروهی به موازات کارشکنیهای اداری میزبان، جام جهانی را برای یوزها به سیاسیترین تورنمنت تاریخ تبدیل کرده است.
جرقه این بحران زمانی روشن شد که فدراسیون بینالمللی فوتبال (فیفا) در بیانیهای مبهم اعلام کرد در حال رایزنی برای یافتن راهکاری جهت حضور هواداران ایرانی است! این یعنی سهمیه ۸درصدی و قانونی فدراسیون فوتبال ایران که طبق مقررات صریح فیفا حق مسلم هواداران ما برای سه بازی مقابل نیوزیلند، بلژیک و مصر بود، عملاً از دست رفته است. فدراسیون فوتبال ایران فرایند فروش را آغاز کرده بود، اما دیوارهای بلند تحریمهای بانکی آمریکا مانع از تکمیل تراکنشها شد. حالا اگر معجزهای رخ ندهد، این بلیتها وارد چرخه فروش عمومی نمیشوند و هزاران ایرانی که ماهها برای این سفر برنامهریزی کرده بودند، پشت درهای بسته استادیومها خواهند ماند. این اتفاق نهتنها یک ضربه مهلک به امیدها و آرزوهای هواداران است، بلکه نشاندهنده عمق نفوذ سیاست در یکی از جهانیترین رویدادهای ورزشی است.
ریشه این شبیخون بلیت، مستقیم به دفتر کنترل داراییهای خارجی وزارت خزانهداری آمریکا (OFAC) میرسد. قوانین سختگیرانه مالی واشنگتن مانع از آن شده که شرکتهای کارگزار بلیتفروشی در آمریکا، پول هواداران ایرانی را پردازش کنند. این اقدام مورد اعتراض شدید فدراسیون فوتبال جمهوری اسلامی ایران قرار گرفته است که با انتشار بیانیهای تند و صریح، این اقدام را محکوم کرده و آن را مغایر با روح ورزش و برابری دانست و از فیفا خواست که استقلال فوتبال از سیاست را حفظ کند. حتی شورای ملی ایرانیان آمریکا (NIAC) نیز به این ماجرا واکنش نشان داده و این تصمیم را «انتقامجویانه و غیرضروری» توصیف کرده است؛ اما گوش شنوایی در زوریخ وجود ندارد و این صداها در هیاهوی قانونشکنیهای سیاسی گم شدهاند.
پازل کارشکنیها با صادر نشدن ویزای ۱۵نفر از اعضای اداری، تدارکاتی و پشتیبانی تیم ملی تکمیل شد؛ مهرههایی کلیدی که وظیفه هماهنگیهای نیمکت و تعویضها را برعهده داشتند. واشنگتن اعلام کرده لژیونرها و فوتبالیستها مشکلی برای ورود ندارند اما خط قرمزهای امنیتی را برای مدیران اعمال کرده است. این مسأله، نهتنها تیم ملی را از حمایتهای لجستیکی ضروری محروم میکند، بلکه نشاندهنده یک سیاست هدفمند برای تضعیف حضور ایران در این رویداد بزرگ است.
عمق این انزوای دیپلماتیک پیش از این در کنگره سالانه فیفا در ونکوور کانادا خود را نشان داده بود؛ جایی که بهدلیل دیپورت و عدم صدور ویزای ورود برای رئیس فدراسیون فوتبال ایران و هیأت همراه در مرز کانادا، ایران تنها کشور غایب در این مجمع مهم بینالمللی لقب گرفت! این غیبت، فرصتهای دیپلماتیک برای ایران را از بین برد و نشان داد که سایه سیاست حتی بر رویدادهای بهظاهر غیرسیاسی نیز سنگینی میکند.
حالا همهچیز به اراده فیفا بستگی دارد. آیا جیانی اینفانتینو میتواند از هویت و استقلال فوتبال دفاع کند و راهکاری برای شکستن بنبست مالی اوفک پیدا کند یا سهمیه ایران رسماً غارت خواهد شد!
تا این لحظه، جام جهانی ۲۰۲۶ برای ایرانیها بیشتر از آنکه یک فستیوال ورزشی باشد، یک ماراتن فرسایشی دیپلماتیک بوده است؛ جامی که در آن سیاست، زودتر از سوت داور، به رؤیای هواداران ایرانی تکل خشن زده است!
این وضعیت، آینده فوتبال را در گرو بازیهای سیاسی قرار داده و این سؤال را مطرح میکند که آیا اصول اخلاقی و ورزشی، توان مقاومت در برابر فشار قدرتهای بزرگ را دارند؟
انتهای پیام/
جرقه این بحران زمانی روشن شد که فدراسیون بینالمللی فوتبال (فیفا) در بیانیهای مبهم اعلام کرد در حال رایزنی برای یافتن راهکاری جهت حضور هواداران ایرانی است! این یعنی سهمیه ۸درصدی و قانونی فدراسیون فوتبال ایران که طبق مقررات صریح فیفا حق مسلم هواداران ما برای سه بازی مقابل نیوزیلند، بلژیک و مصر بود، عملاً از دست رفته است. فدراسیون فوتبال ایران فرایند فروش را آغاز کرده بود، اما دیوارهای بلند تحریمهای بانکی آمریکا مانع از تکمیل تراکنشها شد. حالا اگر معجزهای رخ ندهد، این بلیتها وارد چرخه فروش عمومی نمیشوند و هزاران ایرانی که ماهها برای این سفر برنامهریزی کرده بودند، پشت درهای بسته استادیومها خواهند ماند. این اتفاق نهتنها یک ضربه مهلک به امیدها و آرزوهای هواداران است، بلکه نشاندهنده عمق نفوذ سیاست در یکی از جهانیترین رویدادهای ورزشی است.
ریشه این شبیخون بلیت، مستقیم به دفتر کنترل داراییهای خارجی وزارت خزانهداری آمریکا (OFAC) میرسد. قوانین سختگیرانه مالی واشنگتن مانع از آن شده که شرکتهای کارگزار بلیتفروشی در آمریکا، پول هواداران ایرانی را پردازش کنند. این اقدام مورد اعتراض شدید فدراسیون فوتبال جمهوری اسلامی ایران قرار گرفته است که با انتشار بیانیهای تند و صریح، این اقدام را محکوم کرده و آن را مغایر با روح ورزش و برابری دانست و از فیفا خواست که استقلال فوتبال از سیاست را حفظ کند. حتی شورای ملی ایرانیان آمریکا (NIAC) نیز به این ماجرا واکنش نشان داده و این تصمیم را «انتقامجویانه و غیرضروری» توصیف کرده است؛ اما گوش شنوایی در زوریخ وجود ندارد و این صداها در هیاهوی قانونشکنیهای سیاسی گم شدهاند.
پازل کارشکنیها با صادر نشدن ویزای ۱۵نفر از اعضای اداری، تدارکاتی و پشتیبانی تیم ملی تکمیل شد؛ مهرههایی کلیدی که وظیفه هماهنگیهای نیمکت و تعویضها را برعهده داشتند. واشنگتن اعلام کرده لژیونرها و فوتبالیستها مشکلی برای ورود ندارند اما خط قرمزهای امنیتی را برای مدیران اعمال کرده است. این مسأله، نهتنها تیم ملی را از حمایتهای لجستیکی ضروری محروم میکند، بلکه نشاندهنده یک سیاست هدفمند برای تضعیف حضور ایران در این رویداد بزرگ است.
عمق این انزوای دیپلماتیک پیش از این در کنگره سالانه فیفا در ونکوور کانادا خود را نشان داده بود؛ جایی که بهدلیل دیپورت و عدم صدور ویزای ورود برای رئیس فدراسیون فوتبال ایران و هیأت همراه در مرز کانادا، ایران تنها کشور غایب در این مجمع مهم بینالمللی لقب گرفت! این غیبت، فرصتهای دیپلماتیک برای ایران را از بین برد و نشان داد که سایه سیاست حتی بر رویدادهای بهظاهر غیرسیاسی نیز سنگینی میکند.
حالا همهچیز به اراده فیفا بستگی دارد. آیا جیانی اینفانتینو میتواند از هویت و استقلال فوتبال دفاع کند و راهکاری برای شکستن بنبست مالی اوفک پیدا کند یا سهمیه ایران رسماً غارت خواهد شد!
تا این لحظه، جام جهانی ۲۰۲۶ برای ایرانیها بیشتر از آنکه یک فستیوال ورزشی باشد، یک ماراتن فرسایشی دیپلماتیک بوده است؛ جامی که در آن سیاست، زودتر از سوت داور، به رؤیای هواداران ایرانی تکل خشن زده است!
این وضعیت، آینده فوتبال را در گرو بازیهای سیاسی قرار داده و این سؤال را مطرح میکند که آیا اصول اخلاقی و ورزشی، توان مقاومت در برابر فشار قدرتهای بزرگ را دارند؟
انتهای پیام/