پرواز تیم ملی از آغوش هواداران ایرانی و مکزیکی

گزارش روزنامه آسوشیتدپرس از اعزام تیم ملی به لس آنجلس برای بازی دوم جالب است. در این گزارش آمده:
هتل محل اقامت تیم ایران، کمتر از ۲۴۰ کیلومتر (۱۵۰ مایل) از ورزشگاه جام جهانی لس‌آنجلس فاصله دارد. ورودی هتل ماریوت در تیخوانا مکزیک، با موانعی احاطه شده است و پلیس و اعضای گارد ملی مکزیک در دو طرف آن اسلحه دارند. هیچ‌کس بدون رزرو هتل یا اجازه ویژه وارد نمی‌شود.
با وجود تنش‌ها و چالش‌های پیرامون حضور ایران در جام جهانی، صبح روز شنبه حال و هوای داخل هتل چهار ستاره آرام و حتی شاد است. ده‌ها هوادار با هیجان مشترک خود برای دیدن بازیکنان تیم قبل از عزیمت به دومین مسابقه مرحله گروهی، با هم معاشرت می‌کنند و به هم پیوند می‌خورند.
لوکاس ضرابی ۱۳ ساله می‌گوید: «می‌خواستم برای حمایت از فوتبال ایران پایین بیایم و وقتی از ساختمان خارج می‌شوند، آنها را تشویق کنم و خوشحال‌شان کنم.» این نوجوان که در تساوی ۲-۲ روز دوشنبه با نیوزیلند حضور داشت و بلیت بازی مقابل بلژیک را هم گرفته بود یکی از چندین هوادار اهل لس‌آنجلس است که با ماشین به محل اقامت تیم آمده‌اند. دیگران از سن خوزه، کالیفرنیا و حتی میامی پرواز کردند و در هتلی که فاصله‌اش با مرز ۶ کیلومتر (۴ مایل) نیست، حاضر شدند.
برخی گفتند که حضور در مسابقات به دلیل شرایط ناعادلانه تحمیل شده بر تیم مهم است. عباس افتخاری که در ایران متولد شده و بیش از ۴۰ سال در آمریکا زندگی کرده می‌گوید: «هر نکته فنی کوچکی کار را برای تیم دشوار می‌کند. فکر می‌کنم این موضوع آنها را از نظر روانی و همچنین جسمی تحلیل خواهد برد.»
از زمان ورود تیم در ۷ ژوئن، علی اسلامی تقریباً هر روز به دروازه‌های هتل سر زده است.
اسلامی که وقت خود را در مسسیر کالیفرنیای جنوبی و تیخوانا تقسیم می‌کند، گفت: «این بهترین لذت برای من است. برایشان آرزوی موفقیت کردم، به آنها گفتم که سخت است اما آنها کارهای عالی انجام می‌دهند.» او روز جمعه دوباره آنجا بود و منتظر بازگشت بازیکنان از تمرین عصرگاهی در ورزشگاه کالینته، خانه تیم زولوس از لیگا مکس.
او گفت: «من ۵۰ سال است که در آمریکا هستم. این احساسی‌ترین اتفاق بوده است که تیمی را ببینم که در ۵۰ سال گذشته ندیده‌ام.»
برخی از هواداران ایران از تحرکات دیگر ایرانیان خارج از کشور به خاطر حمایت از تیم می‌ترسند، چرا که اصرار دارند آنها به عشق فوتبال و بازیکنان، نه سیاست، در تیخوانا بوده‌اند. افتخاری نگران است که حال و هوای اولین مسابقه ایران، جایی که هواداران و معترضان با هم درگیر شدند، بر بازیکنان تأثیر گذاشته باشد. افتخاری می‌گوید: «به محض اینکه می‌بینند هموطنان‌شان علیه آنها شعار می‌دهند، تأثیر روانی منفی بر آنها می‌گذارد. اما در حال حاضر اوضاع این‌طور است.»
در فاصله حدوداً ۲۴ ساعت تا شروع بازی مقابل بلژیک فقط هواداران ایرانی نبودند که به این جو کمک می‌کردند. گروهی از میهمانداران هواپیما از چین که در هتل اقامت دارند، با پوشیدن کلاه‌های دلقک و تکان دادن شال‌هایی با طرح‌های قرمز، سفید و سبز، هیجان را بالا می‌برند. هواداران فوتبال از تیخوانا مشتاقند تا میهمان‌نوازی محلی خود را نشان دهند. ایران برخلاف ایالات متحده، روابط دیپلماتیک با مکزیک دارد و به دنبال انتقال مسابقات مرحله گروهی خود به کشوری بود که سفارتخانه دارد. ابوالفضل پسندیده، سفیر ایران در مکزیک، در آن زمان گفت: «ما مردم مکزیک را خیلی دوست داریم و برای ما، بهترین موقعیت این است که بازی‌هایمان در مکزیک برگزار شود.»
لئوناردو رامیرز لوپز، یک کودک ۱۰ ساله طرفدار فوتبال اهل تیخوانا، آلبوم امضاهایش را در دست گرفته به این امید که امضاهای بیشتری بگیرد. او می‌گوید: «این یک تیم جدید است که من تجربه‌ای با نحوه بازی آنها ندارم.» اما ایران در حال حاضر سومین تیم مورد علاقه اوست، پس از کلمبیا و آرژانتین. پس از دو ساعت انتظار، ده‌ها هوادار با ورود بازیکنان به لابی، شروع به تشویق کردند. اعضای تیم لبخند می‌زنند و دست تکان می‌دهند و برای گرفتن امضا می‌ایستند. هر بازیکن قبل از سوار شدن به اتوبوس به سمت فرودگاه تیخوانا، یک جلد قرآن را می‌بوسد و پیشانی خود را به آن می‌چسباند.
هواداران با فریاد «ایران، ایران، هورا، هورا» شروع به خواندن می‌کردند و بازیکنان بعد از امضا دادن به آنها سوار اتوبوس شده و با اسکورت ویژه به طرف فرودگاه رفتند تا راهی لس‌آنجلس شوند.
 
 
انتهای پیام/