تیم ملی عاشق تیخوانا شد

بازیکنان، مربیان و سایر اعضای تیم ملی که بعد از تغییر کمپ خود در جام جهانی به تیخوانا در مرز مکزیک و آمریکا رفتند از همان روزهای نخست حضور در این شهر مدام از میهمان نوازی و محبت اهالی این شهر تشکر کرده و حس عجیبی نسبت به این منطقه پیدا کرده‌اند.
از همان روز نخستی که تیم ملی وارد تیخوانا شد ارتباط عجیبی بین مردم این منطقه و اعضای تیم ایران برقرار شده است. از آنجایی که ایرانیان بسیار کمی در این شهر زندگی می‌کنند(کمتر از 20 نفر) تصور می‌شد تیم ملی در تیخوانا تنها خواهد بود اما از همان روز نخست همه چیز در این شهر خوب پیش رفت تا جایی که قلعه‌نویی و بازیکنان مدام در مصاحبه‌هایشان از مردم تیخوانا و میهمان‌نوازی‌شان تشکر کردند. اهالی تیخوانا بارها در محل تمرین تیم ملی حاضر شدند و از بازیکنان تیم ایران امضا خواستند یا خواستار گرفتن عکس یادگاری بودند. گروه‌های موسیقی محلی آنها برای تیم ملی موزیک نواختند و دانش‌آموزان برای بازیکنان نامه‌های احساسی نوشتند و برای آنها آرزوی موفقیت کردند.
تیم ایران سه بار از این شهر خارج شد که دو بار به لس‌آنجلس و یک بار به سیاتل رفت و برگشت. جالب اینکه در هر سه نوبت تیم ملی بدرقه جالبی از سوی اهالی تیخوانا و مردم فوتبالدوست این شهر داشت. همین مسأله باعث شد تا سعید عزت‌اللهی در مصاحبه اخیر خود با علاقه از تجربه تیم در مکزیک صحبت کرده و بگوید که این گروه از هواداران مکزیکی از همان روز اول مانند عضوی از خانواده خود پذیرفته شده‌اند: «ما با همه به نشانه قدردانی دست می‌دهیم. ما واقعاً خوشحالیم که دوستان جدیدی پیدا کرده‌ایم و با افرادی که اکنون آنها را نزدیک می‌دانیم، ارتباط برقرار کرده‌ایم. همچنین دیدن اینکه مکزیکی‌ها چقدر به فوتبال علاقه‌مند هستند، فوق‌العاده است. محبتی که آنها به ما نشان می‌دهند، یادآور مردم خودمان در کشور خودمان است. هر بار که با اتوبوس تیم در شهر گشت می‌زنیم، می‌توانیم آن انرژی فوتبالی و آن فضای خاص را حس کنیم.»
کاروان تیم ملی برای بازی با مصر باز هم با بدرقه گرم هواداران ایرانی و مکزیکی خود برای این مسابقه اعزام شد. دوباره تونلی از هواداران ایرانی و مکزیکی ایجاد شد تا تیم ملی در تیخوانا احساس غربت نکند و با دلی قرص راهی سیاتل شود. جالب اینکه برخی هواداران جعبه‌هایی در دست داشتند که داخل آن یک بلوز با طراحی ویژه قرارداده شده بود. روی این بلوز طرح‌های ایرانی و مکزیکی و کلمه تیخوانا حک شده بود تا روابط فرهنگی بین دو کشور با این حرکت دوباره قدرتمندتر شکل گرفته و نمایان شود. بلوزهایی که به دوستداران تیم ملی و حامیان حاضر در محل هدیه داده می‌شد تا یکدست و خاص باشند.
هواداران در حالی که اعضای تیم ملی سوار اتوبوس می‌شدند با شعار «تیم ملی، تیم ملی» از آنها حمایت می‌کردند. آنها که پرچم‌های ایران و مکزیک در دست داشتند کاری کردند تا دوباره ملی‌پوشان احساس کنند در خانه دوم خود هستند.
اتفاقی که برای تیم ملی ایران در تیخوانا رخ داد باعث شد تا مهم‌ترین پل فرهنگی بین دو کشور ایران و مکزیک در این تورنمنت شکل بگیرد. ارتباطی که شاید با هیچ اتفاق و رویداد دیگری به این شکل برقرار نمی‌شد.

پیام دانش‌آموزان مکزیکی به تیم ملی
شما قهرمانان مردم هستید
یک روز پیش از سفر تیم ملی به سیاتل، پاکتی با جمله «تیم ملی، موفق باشید» به هتل محل اقامت ایران رسید؛ هدیه‌ای که ارزش آن با هیچ جام و مدالی قابل مقایسه نبود. داخل پاکت، ده‌ها نامه دست‌نویس از دانش‌آموزان دبستانی تیخوانا قرار داشت. نامه‌هایی که نه از سیاست سخن می‌گفتند و نه از نتیجه مسابقات؛ بلکه از انسانیت.
یکی از دانش‌آموزان نوشته بود:
«افتخار بزرگی است که همه شما را در شهر خودمان، تیخوانا، میزبانی کنیم. شما با شجاعت، تعهد و قلب بزرگتان باعث افتخار ما شده‌اید و به همه ما امید داده‌اید. مهم نیست چند مسابقه را ببرید یا ببازید؛ شما قهرمانان مردم هستید. امیدواریم دوباره برای دیدار ما بازگردید.»
در نامه‌ای دیگر آمده بود: «امیدوارم در مکزیک احساس خوشامدگویی و راحتی کنید. خوب غذا بخورید، آب کافی بنوشید، خوب استراحت کنید و مراقب خودتان باشید. ما با محبت و حمایت فراوان از شما استقبال می‌کنیم و امیدواریم همه چیز برایتان به بهترین شکل پیش برود.»
یکی دیگر از پیام‌ها این‌گونه بود: «مایه خوشحالی ماست که کشوری بسیار دوست‌داشتنی را در ورزشگاه خود، ورزشگاه تیم شولوس، میزبانی می‌کنیم. امیدواریم امکانات و تأسیسات ما برای شما مفید و کمک‌کننده باشد. برای شما در مسابقات پیش رو آرزوی موفقیت فراوان داریم.»
و در میان همه این نامه‌ها، شاید کوتاه‌ترین پیام، یکی از تأثیرگذارترین آنها بود. کودکی به نام «امیلیانو» تنها یک جمله نوشته بود: «امیدوارم همیشه خوب باشید و در همه چیز موفق شوید. موفق باشید!»