کاش فقط کمی شجاع‌تر بودیم

دستاورد تیم ملی از این جام جهانی به لحاظ نتیجه – در لحظه نگارش این مطلب هنوز نمی‌دانیم صعود به مرحله حذفی مسجل شده یا دوباره بدشانس بوده‌ایم - قابل ستایش است. در واقع با در نظر گرفتن آنچه بر تیم ملی گذشت می‌توان گفت کسب سه امتیاز و پایان مسابقات گروهی بدون شکست چیزی نبود که قبل از تورنمنت جایی در غالب پیش‌بینی‌های اهالی فوتبال داشته باشد.
 البته که همه از توانمندی‌های بازیکنان خود مطلع بودیم اما با در نظر گرفتن تعطیلی رقابت‌های لیگ، نبود بازی‌های تدارکاتی مناسب، اعزام دیرهنگام به مکزیک، تغییر کمپ و البته مشکلات مربوط به سفر زودهنگام در بازگشت چندباره از آمریکا به مکزیک و موانع موجود در راه ریکاوری کافی، این نتیجه یک دستاورد مناسب به نظر می‌رسد که اگر با صعود همراه شود، تاریخی خواهد بود.
تیم ملی مقابل مصر یک آمار جالب توجه ثبت کرد که نمی‌توان از آن به‌راحتی عبور کرد. در این مسابقه با اینکه مصر بیشتر از تیم ما مالک توپ بود اما موقعیت‌های گل ما به مراتب بیشتر و خطرناک‌تر بود. در این بازی امید گل تیم ملی مصر فقط 0.82 بود اما تیم ما امید گل 1.96 را ثبت کرد که برای یک بازی در سطح جام جهانی و مقابل تیمی با کیفیت مصر فوق‌العاده است. در واقع تیم مصر شانس گل قطعی نداشت اما تیم ما 4شانس گل خلق کرد. در شوت به دروازه تقریباً شرایط برابر بود (15 به 13) اما شوت‌های داخل چهارچوب ما کمی بالاتر بود(4به3) و دقیق‌تر، پس خطرناک‌تر بودیم.
مصر در تعداد کرنر، تعداد پاس، شوت‌های بلوکه شده و ضربات آزاد آمار بهتری نسبت به تیم ملی ایران داشت اما چانچه امید به گل و شانس‌های مهم گلزنی را در نظر بگیریم به این نتیجه خواهیم رسید که با وجود دقایق کوتاهی که حمله می‌کردیم اما استحقاق پیروزی را داشتیم.
این آمار شانس گل و موقعیت‌های گلزنی در شرایطی برای تیم ما ثبت می‌شود که یادمان بیاید در این بازی هم بیشتر دقایق تیم مدافع بودیم اما به چند دلیل اوضاع برایمان مثل بازی با بلژیک – حداقل تا دقیقه 66 آن دیدار که حریف ده‌نفره نشده بود – سخت پیش نرفت. اول اینکه مصر در نیمه نخست یکی از مهم‌ترین بازیکنان خود را به‌خاطر مصدومیت شدید از دست داد و برنامه‌های حسام حسن تا حدی بهم ریخت. دوم اینکه مصر چهار امتیازی و از قبل صعود کرده بود و بیشتر برای رسیدن به رتبه نخست گروه می‌جنگید. سوم اینکه آنها در لحظات پایانی ده‌نفره بودند.
 در چنین شرایطی تیم ملی ما می‌توانست از این موقعیت تاریخی به بهترین نحو استفاده کرده و برای پیروزی و قطعی کردن صعود به دست خود تلاش بیشتر و گسترده‌تری انجام دهد. در واقع تیم ملی می‌توانست بعد از همین مسابقه و بدون در نظر گرفتن اینکه در بقیه گروه‌ها چه خواهد گذشت جشن صعود بگیرد اما بازیکنان تیم ملی بعد از این نمایش مشغول اشک ریختن یا حسرت خوردن بودند چراکه دیر یادشان افتاده بود می‌شد به مصر باز هم گل زد و برنده شد.

همه از پنالتی از دست رفته طارمی و گل سوخته شجاع خلیل‌زاده حرف می‌زنند و به این نکته اشاره دارند که شاید اگر یکی از سه گل مردود شده‌مان در سه بازی این تورنمنت سالم بود راحت جشن صعود می‌گرفتیم اما فوتبال همان‌قدر که پیچیده و غیرقابل پیش‌بینی است، مؤلفه‌هایی دارد که نتایج غالباً براساس آن مؤلفه‌ها رقم می‌خورد.
واقعیت این است که مصر با در نظر گرفتن صعودش از گروه در دقایق پایانی وا داده بود ضمن اینکه مصدومیت یک بازیکن و ده نفره شدنش در وقت‌های تلف شده نیز شرایط را مهیا ساخت تا برای گل دوم خیز برداریم اما سؤال بزرگ اینجاست که چرا تیم ایران این‌قدر دیر برای رسیدن به گل دوم اقدام کرد؟ گل مردود اعلام شده شجاع در دقیقه چهارم وقت تلف شده اتفاق افتاد و بعد از آن هم یکی‌دو موقعیت مهم گلزنی داشتیم که از دست رفت.
نکته اینجاست که شاید اگر زودتر برای بردن خیز برمی‌داشتیم و دامنه حملات و تحت فشار قرار دادن مصر از لحاظ زمانی بیشتر و وسیع‌تر می‌شد باز هم موقعیت گل می‌ساختیم و بالاخره به گل سالم و بی‌حرف و حدیث می‌رسیدیم اما انگار قرار بود سرنوشت خودمان را به دست دیگران بسپاریم و چند ساعت در استرس و انتظار باشیم. به نظر می‌رسد کادرفنی تیم ملی و در رأس آن امیر قلعه‌نویی نباختن و صعود احتمالی با 3 امتیاز را به بازی ریسکی و صعود با 5 امتیاز به‌عنوان تیم دوم ترجیح داد اما کاش ریسک حملات را زودتر از دقیقه 90 به جان می‌خریدیم و به نیروهای تهاجمی و خلاق‌تر بیشتر در این مسابقه میدان می‌دادیم. کاش فقط کمی شجاع‌تر بودیم اما به هر روی به‌خاطر این غفلت یا ناتوانی منصفانه نیست که رشادت بازیکنان را نادیده بگیریم یا کوچک بشماریم.