مأموریت غیرممکن

چیزی تا شروع مرحله حذفی جام جهانی ۲۰۲۶ نمانده و هیجان مسابقات به اوج خود رسیده است.
یکی از ویژگی‌های منحصربه‌فرد این دوره، میزبانی مشترک سه کشور است. ایالات متحده، مکزیک و کانادا هر سه موفق شده‌اند به مرحله حذفی صعود کنند و هر کدام امیدوارند با ادامه مسیر، خاطره‌ای تاریخی برای هواداران خود رقم بزنند. کانادا باید برابر آفریقای جنوبی قرار بگیرد، آمریکا با بوسنی و هرزگووین روبه‌رو می‌شود و مکزیک نیز به مصاف اکوادور یا اسکاتلند خواهد رفت.
روی کاغذ، هر سه تیم میزبان با آزمونی دشوار مواجه هستند، اما به نظر می‌رسد یکی از آنها نسبت به دو تیم دیگر مسیر سخت‌تری برای صعود داشته باشد.

کانادا؛ دشوارترین مأموریت
صرف رسیدن کانادا به مرحله یک‌شانزدهم نهایی نیز دستاورد قابل توجهی محسوب می‌شود. آنها در سال‌های اخیر جایگاه خود را به‌عنوان تیمی قابل احترام در فوتبال ملی تثبیت کرده‌اند و نشان داده‌اند که توانایی رقابت با حریفان قدرتمند را دارند.
با این حال، آفریقای جنوبی با اعتمادبه‌نفس بالا، انسجام دفاعی و توانایی‌های بدنی چشمگیر وارد مرحله حذفی می‌شود؛ ویژگی‌هایی که در طول این مسابقات برای بسیاری از تیم‌ها دردسرساز بوده است.
برخلاف برخی قدرت‌های سنتی فوتبال که ترجیح می‌دهند مالکیت توپ را در اختیار داشته باشند، آفریقای جنوبی مشکلی با عقب‌نشینی و دفاع فشرده ندارد و پس از توپگیری، با ضدحملات سریع ضربه می‌زند. این سبک بازی می‌تواند برای کانادا دردسرساز باشد، به‌ویژه اگر در باز کردن خطوط دفاعی منظم حریف با مشکل مواجه شود یا بیش از حد بازیکنانش را به حمله اضافه کند.
کانادا همچنین از تجربه گسترده‌ای که بسیاری از مدعیان سنتی جام جهانی در مراحل حذفی دارند، برخوردار نیست. اگرچه این تیم در یک دهه اخیر پیشرفت چشمگیری داشته، اما فوتبال در مرحله حذفی بیش از هر چیز به مدیریت فشار، کاهش اشتباهات و استفاده حداکثری از فرصت‌های محدود گلزنی وابسته است. به همین دلیل، کانادا در میان سه کشور میزبان، بیش از همه در معرض خطر حذف زودهنگام قرار دارد.
 
آمریکا؛ امیدوارکننده‌تر
بوسنی و هرزگووین حریفی نیست که بتوان آن را دست‌کم گرفت. هر تیمی که به مرحله حذفی جام جهانی می‌رسد، شایستگی حضور در این مرحله را ثابت کرده و فوتبال ملی بارها نشان داده است که پس از پایان مرحله گروهی، دیگر مسابقه آسانی وجود ندارد.
با این حال، آمریکا از امتیاز میزبانی بهره می‌برد؛ جایی که حمایت ده‌ها هزار هوادار می‌تواند برتری روحی قابل توجهی برای این تیم ایجاد کند. علاوه بر این، ترکیب آمریکا از تعادل مناسبی میان بازیکنان باتجربه و استعدادهای جوان برخوردار است؛ بازیکنانی که توانایی کنترل جریان بازی از طریق حفظ مالکیت توپ و استفاده از سرعت در انتقال‌ها را دارند. اگر شاگردان مائوریسیو پوچتینو در سطح واقعی خود ظاهر شوند، باید با اعتمادبه‌نفس بالایی به صعود امیدوار باشند.
 
مکزیک؛ همه چیز خوب!
اگر ال‌تری برابر اسکاتلند قرار بگیرد، احتمالاً با تیمی منظم، فیزیکی و قدرتمند در ضربات ایستگاهی و سازماندهی دفاعی روبه‌رو خواهد شد. اسکاتلند بارها با حفظ ساختار دفاعی و جنگندگی در نبردهای تن‌به‌تن، حریفان از نظر فنی برتر را با مشکل مواجه کرده است.
اما اگر حریف مکزیک، اکوادور باشد، شرایط کاملاً متفاوت خواهد بود. سرعت بالا، توان بدنی و پرس تهاجمی اکوادور می‌تواند بسیاری از تیم‌ها را تحت فشار قرار دهد، به‌ویژه در ضدحملات. به همین دلیل، این دیدار حتی می‌تواند نسبت به تقابل احتمالی با اسکاتلند، با وجود تجربه بیشتر اسکاتلندی‌ها در رقابت‌های اروپایی، چالش سخت‌تری برای مکزیک باشد.
صرف نظر از اینکه کدام تیم صعود کند و به مصاف مکزیک برود، ال‌تری از یک مزیت مهم برخوردار خواهد بود؛ بازی در خاک خود. هواداران مکزیکی قبلاً مسابقات جام جهانی را به بازی‌های خانگی مجازی تبدیل کرده‌اند و جو می‌تواند بار دیگر نقشی معنادار ایفا کند. با نگاه صرف به فرم فعلی، عمق ترکیب و دیدارهای پیش رو، رتبه‌بندی آسیب‌پذیری در میان سه میزبان نسبتاً روشن می‌شود. کانادا با دشوارترین مسیر روبه‌رو است و بنابراین بالاترین احتمال حذف در مرحله یک‌شانزدهم نهایی را دارد.
 مکزیک در رتبه بعدی قرار می‌گیرد، عمدتاً به این دلیل که اکوادور در صورت صعود می‌تواند یک تطابق تاکتیکی به خصوص ناراحت‌کننده را ارائه دهد. حتی با این وجود، حمایت خانگی به مکزیکی‌ها یک شانس واقعی برای رسیدن به دور بعد می‌دهد. ایالات متحده در قوی‌ترین موقعیت در میان سه میزبان وارد دیدار با بوسنی می‌شود. این امر پیروزی را تضمین نمی‌کند، اما آمریکایی‌ها را به امن‌ترین شرط برای ادامه سفر جام جهانی خود تبدیل می‌کند. البته مرحله حذفی سابقه طولانی در تولید شگفتی‌ها دارد.