کاروان ایران پس از حذف، مکزیک را ترک میکند
پرواز تلخ بازگشت
حذف تیم ملی فوتبال ایران از ادوار جام جهانی ۲۰۲۶ در حالی رقم خورد که شاگردان امیر قلعهنویی بدون چشیدن طعم حتی یک شکست، وداعی تلخ، حماسی و در عین حال آبرومندانه با این رقابتهای بزرگ داشتند اما حالا پس از پایان این مأموریت فرسایشی در آمریکای شمالی، کاروان تیم ملی باید خود را برای سفری طولانی، فرسایشی و خستهکننده به مقصد ایران آماده کند؛ سفری که خود به تنهایی، حکایت و مانیفست دیگری از چالشهای فراوان و فرامتنی این تیم در طول تورنمنت است.
برنامه بازگشت؛ سهشنبه، پرواز به سوی خانه از مسیر استانبول
بر اساس برنامهریزیهای نهایی انجامشده، کاروان تیم ملی فوتبال ایران بزودی خاک مکزیک را به مقصد تهران ترک خواهد کرد. با توجه به فاصله جغرافیایی زیاد و البته محدودیتهای پروازی موجود، کاروان ۷۰ نفره ایران ابتدا راهی کشور ترکیه خواهد شد و پس از توقفی چندساعته در فرودگاه استانبول، پرواز نهایی خود را به مقصد فرودگاه امام خمینی(ره) تهران انجام خواهد داد. این مسیر طولانی و خستهکننده که یادآور سفر پرپیچوخم ابتدای راه است، پایانی بر حضور چند هفتهای ملیپوشان در خاک مکزیک و ایالات متحده خواهد بود.
اردوی اجباری در تیخوانا؛ از ورود تا خروج ارتش غربتزده
تیم ملی ایران از همان روز نخست با چالشهای لجستیکی و کارشکنیهای فراوانی روبهرو بود. کاروان ایران در روز۱۷ خرداد وارد فرودگاه بینالمللی تیخوانا در مکزیک شده بود. اردوی اصلی و پیشبینیشده تیم که قرار بود در شهر توسان ایالت آریزونا برپا شود، به دلیل صادر نشدن به موقع روادید و تنشهای دیپلماتیک، ناچاراً به نقطه صفر مرزی در تیخوانا منتقل شد.
بر اساس قوانین رسمی فیفا، هر تیم باید از کمپ تمرینی خود دقیقاً یک روز پیش از مسابقه به شهر ورزشگاه میزبان سفر کند و پس از بازی به کمپ بازگردد، اما برای ایران این روال عادی، با پروتکلهای سختگیرانه و محدودیتهای مضاعفی همراه شد که رمق بازیکنان را گرفت.
قانون ظالمانه ۲۴ ساعته؛ سایه سنگین سیاست بر ریکاوری ستارهها
تلخترین و فرسایشیترین بخش این سناریو، اجرای قانون موسوم به «۲۴ ساعته» از سوی مقامات آمریکایی بود. بر اساس این محدودیت عجیب، تیم ملی ایران تنها اجازه داشت ۲۴ ساعت پیش از سوت آغاز هر بازی وارد خاک آمریکا شود و بلافاصله پس از سوت پایان مسابقه توسط داور، خاک این کشور را ترک کند!
پروازهای رفت و برگشت میان تیخوانا و شهرهای میزبان (لسآنجلس و سیاتل) اگرچه در آسمان در مواردی تنها ۲۷ دقیقه به طول میانجامید، اما تشریفات فرساینده مرزی، گیتهای اداری و بازرسیهای امنیتیِ سختگیرانه و طولانی، این سفر کوتاه را عملاً به یک پروسه سه ساعته و عذابآور تبدیل میکرد؛ موضوعی که اعتراض شدید دبیرکل فدراسیون فوتبال ایران را نیز به همراه داشت و او این رفتار را ناعادلانه و خلاف روح ورزش خواند.
چالش ریکاوری در سایه پروازهای اجباری؛ یوزها به فرسایش باختند، نه فوتبال!
بدن بازیکنان فوتبال پس از ۹۰ دقیقه جنگندگی در اتمسفر سنگین جام جهانی، به زمان طلایی برای ریکاوری، ماساژ و آبدرمانی نیاز دارد. اما پروازهای اجباری و خروج فوری از رختکن ورزشگاه به سمت باند فرودگاه، عملاً فرصت بازیابی طبیعی را از ملیپوشان سلب میکرد. کارشناسان پزشکی- ورزشی معتقدند سفر هوایی بلافاصله پس از مسابقه به دلیل تغییرات فشار هوا، فرآیند ریکاوری را به تعویق میاندازد و خستگی عضلانی را به شدت تشدید میکند. این موضوع در شرایطی که تیم ملی سه بازی پرفشار را در فاصله زمانی کوتاهی پشت سر گذاشت، تأثیر مستقیمی بر توان بدنی بازیکنان در دقایق پایانی مسابقات داشت.
انتهای پیام/