کانادا دیگر فقط سرزمین هاکی نیست
آغاز عصر فوتبال
پیروزی تاریخی کانادا مقابل آفریقای جنوبی در مرحله یکشانزدهم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶، تنها یک صعود به دور بعد نبود؛ این موفقیت میتواند نقطه عطفی در تاریخ فوتبال این کشور باشد. لحظاتی پس از سوت پایان مسابقه، جسی مارش سرمربی کانادا، بازیکنان و اعضای کادر فنی را در میانه زمین دور هم جمع کرد و با جملهای که به سرعت در رسانهها بازتاب یافت، اهمیت این دستاورد را توصیف کرد: «شما قهرمانان کانادا هستید، آینده فوتبال این کشور به خاطر شما بسیار روشن است.»
جسی مارش به بیان جملات احساسی و انگیزشی شهرت دارد، اما این بار بسیاری معتقدند حرفهای او اغراقآمیز نبود. تیم ملی کانادا با نمایشهای درخشان خود در جام جهانی، موجی از علاقه و اشتیاق به فوتبال در سراسر کشور ایجاد کرده و حالا بسیاری معتقدند این ورزش وارد دوران تازهای در کانادا شده است.
تغییر بزرگ
تا همین چند سال پیش، کانادا بیشتر به عنوان کشوری شناخته میشد که هاکی روی یخ محبوبترین ورزش آن است، اما جام جهانی ۲۰۲۶ شرایط را تغییر داده است. یکی از هواداران کانادا پیش از دیدار با آفریقای جنوبی به BBC گفته بود: «حالا دیگر مردم بیشتر از واژه فوتبال استفاده میکنند، نه ساکر. کانادا در حال تبدیل شدن به یک کشور فوتبالی است.»
این دقیقاً همان هدفی بود که جسی مارش دو سال قبل، هنگام قبول هدایت تیم ملی، برای خود ترسیم کرده بود؛ هدفی که در آن زمان شاید بلندپروازانه به نظر میرسید.
هرچند در آستانه جام جهانی توجه رسانهها بیشتر معطوف به دو میزبان دیگر، یعنی آمریکا و مکزیک بود، اما کانادا بدون هیاهو مسیر خود را طی کرد و توانست علاقه مردم به تیم ملی را به شکلی چشمگیر افزایش دهد.
اشکهای دیویس
آلفونسو دیویس، کاپیتان تیم ملی کانادا که سالها در ورزشگاههای مملو از تماشاگر با پیراهن بایرن مونیخ و لیگ قهرمانان اروپا بازی کرده، اعتراف کرد که فضای ایجاد شده در کشورش او را تحت تأثیر قرار داده است.
او پیش از دیدار مقابل آفریقای جنوبی گفت دیدن هزاران هوادار با لباسهای قرمز و سفید در نخستین بازی کانادا برابر بوسنی و هرزگووین، اشک را به چشمانش آورده است.
دیویس گفت: «برایم غیرقابل باور بود، چون هیچوقت تا این اندازه هوادار کانادایی را در یک مسابقه فوتبال ندیده بودم. واقعاً اشک در چشمانم جمع شد.»
فراتر از انتظار
عملکرد کانادا در این جام، فراتر از همه پیشبینیها بوده است. این تیم پیش از آغاز مسابقات، در تاریخ حضورهایش در جام جهانی هر شش مسابقه خود را با شکست پشت سر گذاشته بود، اما این بار روندی کاملاً متفاوت را تجربه کرد.
کانادا ابتدا با تساوی مقابل بوسنی و هرزگووین نخستین امتیاز تاریخ خود را در جام جهانی به دست آورد، سپس با پیروزی پرگل ۶ بر صفر برابر قطر، نخستین برد خود در این رقابتها را جشن گرفت و با وجود شکست مقابل سوئیس، به مرحله حذفی رسید.
در مرحله یکشانزدهم نهایی نیز شاگردان مارش برابر آفریقای جنوبی با حفظ تمرکز خود تا دقایق پایانی مقاومت کردند و در وقتهای تلفشده با گل استفن اوستاکیو به پیروزی رسیدند تا برای نخستین بار راهی یکچهارم نهایی شوند.
اتحاد، مهمترین سرمایه
پس از پایان مسابقه، مارش درباره حلقه معروف بازیکنان در وسط زمین توضیح داد که هدفش تنها یک حرکت نمادین نبوده است.
او گفت: «بعد از پایان بازی معمولاً همه بازیکنان درگیر مصاحبه و برنامههای رسانهای میشوند و فرصتی برای کنار هم بودن وجود ندارد. میخواستم همانجا به آنها بگویم که چه اتفاق بزرگی برای فوتبال کانادا رقم زدهاند.»
سرمربی کانادا همچنین از شخصیت، کیفیت فنی، ذهنیت برنده و اتحاد تیمش تمجید کرد و تأکید داشت که همین همدلی، مهمترین عامل موفقیت آنها بوده است.
شور هواداران
موفقیت تیم ملی، بازتاب گستردهای میان هواداران نیز داشته است. هزاران نفر در مناطق ویژه هواداری در شهرهای مختلف کانادا مسابقات را دنبال کردند و تعداد زیادی از آنها برای حمایت از تیمشان راهی آمریکا شدند.
یکی از هواداران که از دهه ۹۰ میلادی مسابقات تیم ملی را دنبال میکند، گفت: «آن زمان حتی در بازیهای خانگی، هواداران کانادا در اقلیت بودند، اما حالا دیدن این همه هوادار که برای حمایت از تیم به آمریکا آمدهاند، فوقالعاده است.»
هوادار دیگری نیز ابراز امیدواری کرد که موج جدید علاقه به فوتبال، تنها به شهرهای بزرگی مانند تورنتو محدود نماند و در سایر استانهای کانادا نیز گسترش پیدا کند.
شاید مهمترین دستاورد کانادا، صرفنظر از نتایج مراحل آینده، این باشد که فوتبال در این کشور دیگر همان ورزش گذشته نیست؛ ورزشی که حالا بیش از هر زمان دیگری در قلب مردم کانادا جای خود را باز کرده است.
انتهای پیام/