معمای دنیس اکرت

پرونده حضور تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ با سه تساوی و حذف زودهنگام در مرحله گروهی بسته شد، اما در میان تلخی این ناکامی و ابهامات تاکتیکی، یک علامت سؤال بزرگ و استراتژیک همچنان در آسمان فوتبال ایران بی‌پاسخ مانده است، چرا دنیس اکرت، مهاجم ۲۹ ساله ایرانی-آلمانی، با وجود طی کردن یک پروسه حقوقی پرپیچ‌وخم و فرساینده برای دریافت مجوز فیفا، حتی یک دقیقه هم در این تورنمنت حیاتی برای ایران به میدان نرفت؟! 
اکرت که با اصرار و نظر مستقیم امیر قلعه‌نویی در فهرست نهایی ۲۶ نفره یوزها گنجانده شد، بدون حتی یک ثانیه لمس توپ در مسابقات رسمی، آمریکا را ترک کرد. او که در فصل گذشته برای استاندارد لیژ بلژیک ۳۷ بازی انجام داد و ۷ گل به ثمر رسانده بود، پیش از جام جهانی تنها در دو دیدار دوستانه برابر مالی و تیم جوانان تیخوانا رونمایی شده بود. سؤال اینجاست که چرا کادر فنی پس از اتلاف وقت و انرژی فراوان برای حل مشکل حقوقی او، در جریان بازی‌های رسمی ترجیح داد او را به یک تماشاگر ویژه تبدیل کند؟ 
دعوت از اکرت در شرایطی پافشاری شد که ارتش کادر فنی چشم خود را روی چندین ستاره جوان، قبراق و آینده‌دار خط حمله ایران بست؛ استعدادهایی نظیر اللهیار صیادمنش، محمدجواد حسین‌نژاد، سعید سحرخیزان، کسری طاهری و پوریا شهرآبادی که می‌توانستند در این میدان بزرگ، توشه و اتمسفر جام جهانی را برای آینده فوتبال ایران ذخیره کنند. 
نکته تاریک ماجرا اینجاست که آمار عملکرد اکرت هیچ برتری محسوسی نسبت به این جوانان ندارد؛ صیادمنش در وسترلوی بلژیک طی ۳۱ مسابقه، آمار ۷ گل و ۵ پاس گل را ثبت کرد و حسین‌نژاد نیز در دیناموی روسیه طی ۳۸ بازی، ۴ گل و ۳ پاس گل داشت؛ در حالی که اکرت در ۳۷ بازی برای استاندارد لیژ فقط ۷ گل زد و صفر پاس گل را جلوی نامش دید! 
در حالی که مهاجمانی چون علی علیپور، شهریار مغانلو و امیرحسین حسین‌زاده شانس رفتن به میدان را در کنار مهدی طارمی داشتند، اکرت برای هواداران ایرانی همچنان یک کادوی بازنشده باقی ماند. 
هزینه دعوت از اکرت فقط به رقم پروازها محدود نمی‌شود؛ پیگیری‌های حقوقی فدراسیون برای دریافت مجوز او از فیفا، زمان‌بر و پرخرج بود، اما تمام این فرآیند به تماشای سه بازی از روی نیمکت ختم شد!
از ۲۶ بازیکن دعوت‌شده، ۴ بازیکن (به جز گلرهای ذخیره) اصلاً فرصت بازی پیدا نکردند؛ روزبه چشمی مصدوم، امیر رزاقی‌نیا جوان و دانیال ایری هم مجال بازی نیافتند، اما در خط حمله که همه نفرات حداقل یک دقیقه بازی کردند، اکرت تنها استثنای مطلق بود. 
حالا که کاروان تیم ملی به تهران بازگشته، هیأت رئیسه فدراسیون فوتبال باید در نشست اضطراری خود، این ابهام بزرگ را نیز مورد بررسی قرار دهد. اگر قرار بود اکرت فقط تماشاگر باشد، چرا فرصت حضور در جام جهانی از بازیکنانی که آمادگی و انگیزه بیشتری داشتند، سلب شد؟ فوتبال ایران دیگر تحمل سفرهای گران‌قیمتی را ندارد که حاصل آن فقط نشستن روی نیمکت و تماشای حذف تیم ملی است.