چند خط دور از احساسات
2 روز، زمان مناسبی بود تا از حریم احساسات خارج شویم. طبیعی است در ساعتهای پس از حذف، حرفها بویی از منطق ندارند و برگرفته از احساساتی هستند که بیتردید کیلومترها با واقعیت فاصله دارند.
حالا 2 روز از حذف ما گذشته، آدرنالین خون ما به مرز طبیعی برگشته و میتوانیم چند خط بنویسیم:
1- در محدودیتها و ناجوانمردیها و ظلمهایی که به تیم اعمال شد تردیدی نداریم. نه ما که جهان، برای بازیکنان ما کلاه از سر برداشت. از بازیکنان تیم ملی متشکریم برای این همت، غیرت و شجاعت.
2- رئیس فدراسیون فوتبال هم در سفرش به کانادا برای کنگره فیفا و هم در تعیین کمپ تیم ملی دچار اشتباه محاسباتی شد. کاش دوستانی که برای سفر تفریحی به مکزیک رفتند و ویزای آمریکا نگرفتند، در تهران میماندند. این همه پول برای سفر و پذیرایی و اقامت، از حساب مسدود شده ما در فیفا کسر شد و کاش خرج فوتبال در تمام نقاط ایران میشد.
2- بازیکنانی به جام جهانی رفتند که یک دقیقه هم بازی نکردند. البته بازیکنان مسن و مصدوم هم همراه تیم ملی بودند که یک دقیقه هم بازی نکردند. برای اعزام گروه دوم، هیچ توجیهی پیدا نکردیم.
3- تیم ملی با میانگین سنی بالا به جام جهانی رفت. در مورد نتایج تیم ملی نه باید مبالغه کرد نه بیمهری.
بازیکنان تیم ملی غیرتمندانه بازی کردند و از همه آنها متشکریم؛ اما نباید افسانهسازی کرد. تیم ملی در برابر 3 تیم (که خوشبختانه مانند آرژانتین، فرانسه، اسپانیا و... تیمهای قدرتمندی هم نبودند) 3 امتیاز گرفت. ما در مرحله گروهی حذف شدیم و حتماً باید به بررسی دلایل عدم صعود فکر کنیم چون مانند جامهای جهانی 32 تیمی به دور حذفی نرسیدیم اما هیچ یک از کارشناسان در این نکته تردیدی ندارند که تیم ما باید جوان شود.
ایتالیا به دلیل اصرار برای استفاده طولانی مدت از ستارهها به این حال و روز افتاد. آیا هنوز زمان آن نرسیده که تیم ملی پوستاندازی کند؟ مگر مهدی مهدویکیا چند ساله به جام جهانی رفت؟ نمیشد بازیکنان بااستعداد لیگ را بیتوجه به تیمی که در آن بازی میکنند و صرفاً با اعتنا به استعداد و نبوغشان، به جام جهانی ببریم؟
4- تیم ملی تا جام ملتها زمان زیادی پیش رو ندارد. ضرورت دارد فدراسیون فوتبال، خیلی سریع در مورد نیمکت و فهرست تیم ملی برای جام ملتها به جمعبندی برسد. ما با بازیکنان بزرگ ولی پا به سن گذاشتهای روبهرو هستیم که مجبوریم دیر یا زود به جانشینان آنها فکر کنیم. چه بهتر که تصمیم درست را در بهترین زمان بگیریم.
انتهای پیام/
حالا 2 روز از حذف ما گذشته، آدرنالین خون ما به مرز طبیعی برگشته و میتوانیم چند خط بنویسیم:
1- در محدودیتها و ناجوانمردیها و ظلمهایی که به تیم اعمال شد تردیدی نداریم. نه ما که جهان، برای بازیکنان ما کلاه از سر برداشت. از بازیکنان تیم ملی متشکریم برای این همت، غیرت و شجاعت.
2- رئیس فدراسیون فوتبال هم در سفرش به کانادا برای کنگره فیفا و هم در تعیین کمپ تیم ملی دچار اشتباه محاسباتی شد. کاش دوستانی که برای سفر تفریحی به مکزیک رفتند و ویزای آمریکا نگرفتند، در تهران میماندند. این همه پول برای سفر و پذیرایی و اقامت، از حساب مسدود شده ما در فیفا کسر شد و کاش خرج فوتبال در تمام نقاط ایران میشد.
2- بازیکنانی به جام جهانی رفتند که یک دقیقه هم بازی نکردند. البته بازیکنان مسن و مصدوم هم همراه تیم ملی بودند که یک دقیقه هم بازی نکردند. برای اعزام گروه دوم، هیچ توجیهی پیدا نکردیم.
3- تیم ملی با میانگین سنی بالا به جام جهانی رفت. در مورد نتایج تیم ملی نه باید مبالغه کرد نه بیمهری.
بازیکنان تیم ملی غیرتمندانه بازی کردند و از همه آنها متشکریم؛ اما نباید افسانهسازی کرد. تیم ملی در برابر 3 تیم (که خوشبختانه مانند آرژانتین، فرانسه، اسپانیا و... تیمهای قدرتمندی هم نبودند) 3 امتیاز گرفت. ما در مرحله گروهی حذف شدیم و حتماً باید به بررسی دلایل عدم صعود فکر کنیم چون مانند جامهای جهانی 32 تیمی به دور حذفی نرسیدیم اما هیچ یک از کارشناسان در این نکته تردیدی ندارند که تیم ما باید جوان شود.
ایتالیا به دلیل اصرار برای استفاده طولانی مدت از ستارهها به این حال و روز افتاد. آیا هنوز زمان آن نرسیده که تیم ملی پوستاندازی کند؟ مگر مهدی مهدویکیا چند ساله به جام جهانی رفت؟ نمیشد بازیکنان بااستعداد لیگ را بیتوجه به تیمی که در آن بازی میکنند و صرفاً با اعتنا به استعداد و نبوغشان، به جام جهانی ببریم؟
4- تیم ملی تا جام ملتها زمان زیادی پیش رو ندارد. ضرورت دارد فدراسیون فوتبال، خیلی سریع در مورد نیمکت و فهرست تیم ملی برای جام ملتها به جمعبندی برسد. ما با بازیکنان بزرگ ولی پا به سن گذاشتهای روبهرو هستیم که مجبوریم دیر یا زود به جانشینان آنها فکر کنیم. چه بهتر که تصمیم درست را در بهترین زمان بگیریم.
انتهای پیام/