شلیک به رؤیای فوتبال ایران در اتاقهای تاریک غیر فوتبالیها
پشتپرده وداع یوزها
حذف تیم ملی فوتبال ایران از جام جهانی ۲۰۲۶، هرگز یک ناکامی صرفاً ورزشی نبود؛ این وداع تلخ، روایتی چندلایه از تنگناهای غیر ورزشی، محدودیتهای سفری بیسابقه و تصمیمهایی است که به باور بسیاری از اعضای کاروان، میدان مسابقه را برای ایران نابرابر کرد. گزارش تازه نشریه معتبر «اتلتیک» تصویری تکاندهنده از روزهای پرحاشیه ایران در این تورنمنت ترسیم میکند؛ روزهایی که از نخستین قدم تا آخرین سوت، با معادلاتی فراتر از مستطیل سبز گره خورده بود.
مصائب ایران از همان بدو ورود به آمریکای شمالی کلید خورد. تنشهای دیرینه تهران‑واشنگتن، بسیاری از اعضای کادر فنی، اجرایی و پشتیبانی را از دریافت ویزا محروم کرد و شماری از آنان اصلاً اجازه ورود به خاک ایالات متحده را نیافتند. حتی آن دسته از کاروانیان که موفق به اخذ ویزا شدند، مشمول قانون سختگیرانه «۲۴ ساعته» قرار گرفتند، تنها یک روز پیش از هر بازی اجازه ورود داشتند و بلافاصله پس از سوت پایان مسابقه، میبایست خاک آمریکا را ترک میکردند. این آپارتاید لجستیکی، ایران را از استقرار چندروزه در شهر میزبان و اجرای برنامههای ریکاوری و تمرینی منطبق با استانداردهای فیفا محروم کرد.
در چنین فضای فرسایشی، جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، پس از دیدار نخست ایران برابر نیوزیلند به رختکن آمد و با تمجید از بازیکنان، آنان را به ادامه راه امیدوار کرد. او خطاب به امیر قلعهنویی با شوخی گفت: «اگر تیم در حمله به مهاجم نیاز داشت، خودم آمادهام به زمین بروم!» اما این شوخی در شرایطی مطرح شد که تیم همزمان با مشکلات متعدد پروازی، گیتهای امنیتی پنجساعته و تأخیر در ورود برخی بازیکنان و اعضای کادرفنی دستبهگریبان بود؛ موضوعی که بعدها با کنایههای تند اعضای تیم همراه شد.
مهدی طارمی، کاپیتان تیم، پس از تساوی برابر مصر که امیدهای صعود را به نخستین بند کشید، صریحترین انتقاد را علیه فیفا مطرح کرد و میزبانی جام جهانی را «فاجعه» خواند. او تأکید کرد ایران از ابتداییترین امکانات لجستیکی و ریکاوری محروم بوده و بارها اعتراض کرده، اما پاسخی دریافت نکرده است. طارمی گفت اگر قرار بود ایران حذف شود، دستکم انتظار میرفت در شرایطی برابر با رقبا پا به میدان بگذارد. امیر قلعهنویی نیز از فشار روانی فوقالعادهای سخن گفت که به دلیل شرایط سیاسی بر تیم تحمیل شده که حتی فرصت کافی برای تطبیق با اختلاف ساعت و آمادهسازی پیش از مسابقات را نداشته است. سرمربی ایران این وضعیت را بیعدالتی محض در حق تیم ملی دانست و از فیفا خواست نقش فعالتری در حمایت از روح ورزش ایفا کند.
در کنار این مشکلات، فضای غیر ورزشی شهرهای میزبان (لسآنجلس و سیاتل) نیز بر مسابقات سایه افکنده بود. لغو اردوی توسان آریزونا و انتقال اضطراری کمپ به تیخوانای مکزیک، یکی از مهمترین تصمیمات لجستیکی بود. هرچند امکانات تمرینی در مکزیک مورد رضایت بازیکنان قرار گرفت، اما رفتوآمد مداوم هوایی و مرزی میان مکزیک و آمریکا، خستگی مضاعفی به تیم تحمیل کرد. با این حال، مردم خونگرم تیخوانا با برخوردی صمیمانه از کاروان ایران استقبال کردند و حتی پس از حذف، با حضور مقابل هتل، از بازیکنان خداحافظی کردند.
ایران فرصتهای طلایی بسیاری را از دست داد؛ گل مردود شده برابر بلژیک، گل لغو شده با VAR در دیدار با مصر، پنالتی از دست رفته طارمی و نتایج غیرمنتظره روز پایانی، دست به دست هم داد تا رؤیای صعود نقش بر آب شود. در آخرین روز، بازیکنان برای دقایقی خود را صعودکرده میدیدند، اما گل دیرهنگام اتریش به الجزایر، تمام آرزوها را خاکستر کرد.
گزارش «اتلتیک» در پایان تأکید میکند که اگرچه مشکلات غیر ورزشی، محدودیتهای شدید سفر و شرایط نابرابر تأثیری شگرف بر عملکرد ایران داشت، اما ضعفهای فنی، تصمیمات تاکتیکی و هدررفت فرصتها نیز در این حذف بیتأثیر نبودند. بدینترتیب، جام جهانی ۲۰۲۶ برای ایران با حسرتی ابدی به پایان رسید؛ حسرت تیمی که باور داشت نهتنها با حریفان در زمین، که با مجموعهای از موانع بتنی خارج از مستطیل سبز نیز رقابت کرده است.
انتهای پیام/
مصائب ایران از همان بدو ورود به آمریکای شمالی کلید خورد. تنشهای دیرینه تهران‑واشنگتن، بسیاری از اعضای کادر فنی، اجرایی و پشتیبانی را از دریافت ویزا محروم کرد و شماری از آنان اصلاً اجازه ورود به خاک ایالات متحده را نیافتند. حتی آن دسته از کاروانیان که موفق به اخذ ویزا شدند، مشمول قانون سختگیرانه «۲۴ ساعته» قرار گرفتند، تنها یک روز پیش از هر بازی اجازه ورود داشتند و بلافاصله پس از سوت پایان مسابقه، میبایست خاک آمریکا را ترک میکردند. این آپارتاید لجستیکی، ایران را از استقرار چندروزه در شهر میزبان و اجرای برنامههای ریکاوری و تمرینی منطبق با استانداردهای فیفا محروم کرد.
در چنین فضای فرسایشی، جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، پس از دیدار نخست ایران برابر نیوزیلند به رختکن آمد و با تمجید از بازیکنان، آنان را به ادامه راه امیدوار کرد. او خطاب به امیر قلعهنویی با شوخی گفت: «اگر تیم در حمله به مهاجم نیاز داشت، خودم آمادهام به زمین بروم!» اما این شوخی در شرایطی مطرح شد که تیم همزمان با مشکلات متعدد پروازی، گیتهای امنیتی پنجساعته و تأخیر در ورود برخی بازیکنان و اعضای کادرفنی دستبهگریبان بود؛ موضوعی که بعدها با کنایههای تند اعضای تیم همراه شد.
مهدی طارمی، کاپیتان تیم، پس از تساوی برابر مصر که امیدهای صعود را به نخستین بند کشید، صریحترین انتقاد را علیه فیفا مطرح کرد و میزبانی جام جهانی را «فاجعه» خواند. او تأکید کرد ایران از ابتداییترین امکانات لجستیکی و ریکاوری محروم بوده و بارها اعتراض کرده، اما پاسخی دریافت نکرده است. طارمی گفت اگر قرار بود ایران حذف شود، دستکم انتظار میرفت در شرایطی برابر با رقبا پا به میدان بگذارد. امیر قلعهنویی نیز از فشار روانی فوقالعادهای سخن گفت که به دلیل شرایط سیاسی بر تیم تحمیل شده که حتی فرصت کافی برای تطبیق با اختلاف ساعت و آمادهسازی پیش از مسابقات را نداشته است. سرمربی ایران این وضعیت را بیعدالتی محض در حق تیم ملی دانست و از فیفا خواست نقش فعالتری در حمایت از روح ورزش ایفا کند.
در کنار این مشکلات، فضای غیر ورزشی شهرهای میزبان (لسآنجلس و سیاتل) نیز بر مسابقات سایه افکنده بود. لغو اردوی توسان آریزونا و انتقال اضطراری کمپ به تیخوانای مکزیک، یکی از مهمترین تصمیمات لجستیکی بود. هرچند امکانات تمرینی در مکزیک مورد رضایت بازیکنان قرار گرفت، اما رفتوآمد مداوم هوایی و مرزی میان مکزیک و آمریکا، خستگی مضاعفی به تیم تحمیل کرد. با این حال، مردم خونگرم تیخوانا با برخوردی صمیمانه از کاروان ایران استقبال کردند و حتی پس از حذف، با حضور مقابل هتل، از بازیکنان خداحافظی کردند.
ایران فرصتهای طلایی بسیاری را از دست داد؛ گل مردود شده برابر بلژیک، گل لغو شده با VAR در دیدار با مصر، پنالتی از دست رفته طارمی و نتایج غیرمنتظره روز پایانی، دست به دست هم داد تا رؤیای صعود نقش بر آب شود. در آخرین روز، بازیکنان برای دقایقی خود را صعودکرده میدیدند، اما گل دیرهنگام اتریش به الجزایر، تمام آرزوها را خاکستر کرد.
گزارش «اتلتیک» در پایان تأکید میکند که اگرچه مشکلات غیر ورزشی، محدودیتهای شدید سفر و شرایط نابرابر تأثیری شگرف بر عملکرد ایران داشت، اما ضعفهای فنی، تصمیمات تاکتیکی و هدررفت فرصتها نیز در این حذف بیتأثیر نبودند. بدینترتیب، جام جهانی ۲۰۲۶ برای ایران با حسرتی ابدی به پایان رسید؛ حسرت تیمی که باور داشت نهتنها با حریفان در زمین، که با مجموعهای از موانع بتنی خارج از مستطیل سبز نیز رقابت کرده است.
انتهای پیام/