بازندهها در سر لیست
اگر همتی در مجموعه مدیریتی ورزش وجود داشت این امکان بود که تعداد نفرات اعزامی به بازیها را کاهش داد. همین الان در این کاروان رشتههایی حضور دارند که سالهاست موفقیتی نداشتند اما باز هم اعزام میشوند. به طور مثال تیروکمان از رشتههایی است که آخرین موفقیت این رشته را کسی به یاد ندارد.
آب از آب در این مجموعه تکان نمیخورد اما حالا برای بازیهای آسیایی ناگویا باز هم هشت سهمیه به این رشته اختصاص پیدا کرده است. این کاروان کیفی است و با بحثهای کارشناسی فراوان بسته شده اما اگر کاروان کیلویی هم بسته شده بود نباید این رشته هشت سهمیه میگرفت. البته فقط هم تیروکمان نیست. اسکواش هم چهار سهمیه گرفته اما چرا، مشخص نیست. بدمینتون هم همیشه در بین ناکامها بوده اما باز هم دو سهمیه به دست آورده است. تیراندازی را هم باید در لیست قرار داد؛ رشتهای که روزگاری روی نوار پیشرفت بود و حتی طلای المپیک را به دست آورد اما حالا مدتهاست بازندهای بیش نیست؛ در دوره قبل هم یکی از بدترین رشتههای اعزامی به بازیهای آسیایی هانگژو بود اما در این مجموعه هم چهار سال گذشت و آب از آب تکان نخورد و حالا 12 سهمیه هم برای حضور در ناگویا به دست آورده اما آیا از این 12 نفر یک مدال طلا به دست میآید؟
تنیس روی میز هم 6 نفر را به ناگویا میبرد اما یحتمل برای تفریح و گردش، چرا که در طول تاریخ فقط یک مدال برنز توسط نوشاد عالمیان گرفت. البته در هانگژو هم یک مدال برنز تیمی را به دست آوردند اما با اینحال اعزام شش نفر به این بازیها نمیتواند در قالب کاروان کیفی بگنجد. تنیس هم با هشت نفر میخواهد به ناگویا برود البته با همراه پدل اما این رشته هم از آن دست رشتههایی است که بعد از بازگشت کسی اعزام آن را گردن نخواهد گرفت.
انتهای پیام/