ناکامان آسیایی بعد از حذف از جام جهانی چه میکنند؟
تلاطم در سرنوشت نیمکتها
پس از پایان کار نمایندگان آسیا در جام جهانی، مهمترین سؤال در بسیاری از فدراسیونها این است: آیا باید به این مربیان فرصت ادامه کار داد یا زمان تغییر فرا رسیده است؟
بررسی وضعیت نیمکتهای آسیایی نشان میدهد شرایط همه مربیان یکسان نیست؛ برخی با وجود حذف، اعتبار کافی برای ادامه دارند و برخی دیگر با فشار سنگین افکار عمومی مواجه شدهاند.
کرهجنوبی پایان یک بازگشت پرحاشیه
هونگ میونگبو در سال ۲۰۲۴ برای دومین بار هدایت تیم ملی کرهجنوبی را برعهده گرفت. او پیش از این نیز سرمربی این کشور در جام جهانی ۲۰۱۴ بود؛ تجربهای که با حذف زودهنگام این تیم همراه شد. با این حال، سابقه درخشان او بهعنوان بازیکن و موفقیتهایش در فوتبال باشگاهی کره باعث شد فدراسیون دوباره به او اعتماد کند. بازگشت هونگ اما از ابتدا با مخالفت بخشی از هواداران همراه بود. منتقدان معتقد بودند انتخاب او روند شفاف و مناسبی نداشته است. در جام جهانی ۲۰۲۶ نیز نتایج تیم و برخی تصمیمات فنی، فشارها را افزایش داد. با توجه به استعفا و فضای ایجادشده، شانس ادامه حضور هونگ روی نیمکت کره بسیار کم است. فدراسیون کره احتمالاً به دنبال آغاز یک دوره جدید خواهد بود؛ دورهای که هدف آن ساختن تیمی برای جام جهانی ۲۰۳۰ است.
ژاپن؛ هنوز یک سؤال بزرگ وجود دارد
هاجیمه موریاسو از سال ۲۰۱۸ سرمربی تیم ملی ژاپن است و یکی از باثباتترین مربیان فوتبال ملی جهان محسوب میشود. او در این مدت ژاپن را به یکی از قدرتهای اصلی آسیا تبدیل کرد، در جام جهانی ۲۰۲۲ نتایج بزرگی مقابل آلمان و اسپانیا گرفت و سبک بازی منظم و تاکتیکی به تیمش داد. با این حال، یک نقطه ضعف همچنان در کارنامه او باقی مانده است؛ ژاپن با وجود نسل طلایی بازیکنانش هنوز نتوانسته از مرحله حذفی جام جهانی عبور کند. حذف مقابل برزیل در جام جهانی ۲۰۲۶ دوباره این سؤال را مطرح کرد که آیا موریاسو سقف توانایی این تیم را نشان داده یا نه. با وجود انتقادها، شانس ماندن موریاسو همچنان بالاست. فدراسیون ژاپن معمولاً تصمیمهای احساسی نمیگیرد و احتمالاً ابتدا عملکرد چند ساله او را ارزیابی خواهد کرد.
استرالیا؛ یک فرصت برای اثبات
تونی پوپوویچ در سال ۲۰۲۴ هدایت تیم ملی استرالیا را برعهده گرفت. او پس از سالها تجربه در لیگ داخلی استرالیا و موفقیت در فوتبال باشگاهی، مأموریت داشت نسل جدیدی از بازیکنان این کشور را وارد مرحله تازهای کند. استرالیا در جام جهانی ۲۰۲۶ عملکرد قابل قبولی داشت و حضور در مرحله حذفی را تجربه کرد، اما حذف در ضربات پنالتی مانع از ادامه رؤیاهای این تیم شد. پوپوویچ برخلاف برخی مربیان آسیایی، با بحران جدی مواجه نیست. عملکرد تیم و شناخت او از فوتبال استرالیا باعث شده احتمال ادامه همکاری زیاد باشد. البته جام ملتهای آسیا آزمون مهمی برای تثبیت جایگاه او خواهد بود.
عربستان؛ در انتظار اعتماد دوباره
جئورجیوس دونیس در شرایطی هدایت عربستان را در جام جهانی ۲۰۲۶ برعهده گرفت که زمان زیادی برای آمادهسازی تیم نداشت. این مربی یونانی به دلیل شناخت از فوتبال عربستان و تجربه حضور در لیگ این کشور انتخاب شد تا پس از تغییرات پیاپی روی نیمکت، به تیم ملی ثبات بدهد. مهمترین چالش دونیس، ساختن تیمی بود که پیش از او با مربیانی مانند مانچینی و رنار مسیرهای متفاوتی را تجربه کرده بود. حالا پس از جام جهانی، فدراسیون عربستان باید درباره ادامه همکاری با او تصمیم بگیرد. با توجه به کمبود زمان برای کار و شناختش از فوتبال این کشور، شانس ماندن دونیس متوسط رو به بالا است؛ اما در فوتبال پرهزینه عربستان، نتایج آینده نقش تعیینکنندهای خواهد داشت.
قطر؛ فرصتی برای تکمیل پروژه
خوان لوپتگی با سابقه هدایت تیم ملی اسپانیا، رئال مادرید و سویا به قطر آمد تا تجربه فوتبال اروپا را به این تیم منتقل کند. مأموریت او بازسازی تیمی بود که در سالهای اخیر قهرمان آسیا شده بود، اما برای موفقیت در جام جهانی به تغییرات فنی نیاز داشت. حذف قطر از جام جهانی ۲۰۲۶ باعث افزایش انتقادها شد، اما با توجه به سابقه لوپتگی و برنامه بلندمدت فدراسیون قطر، احتمال ادامه همکاری او همچنان زیاد است. مدیران قطری به احتمال فراوان به او فرصت خواهند داد تا تیمی رقابتیتر برای مسابقات آینده بسازد.
اردن؛ مربی تاریخساز قربانی نتیجه
جمال سلامی یکی از موفقترین مربیان تاریخ فوتبال اردن بود. او در مدت حضورش توانست این تیم را برای اولین بار به جامجهانی برساند؛ دستاوردی که جایگاه او را در فوتبال این کشور تثبیت کرد. با این حال، فوتبال حرفهای گاهی با نتیجه قضاوت میشود. عملکرد اردن در جام جهانی باعث پایان همکاری دو طرف شد. جدایی سلامی بیشتر یک تصمیم برای شروع مرحله جدید است تا نادیده گرفتن دستاوردهای او.
عراق و ازبکستان؛ تصمیمهای حساس برای آینده
در عراق و ازبکستان نیز آینده کادر فنی به ارزیابی عملکرد جام جهانی بستگی دارد. هر دو کشور برنامههای بلندمدتی برای رشد فوتبال ملی دارند و ممکن است به جای تغییر فوری، ابتدا عملکرد مربیان خود را بررسی کنند. جام جهانی ۲۰۲۶ برای آسیا یک پیام روشن داشت؛ دیگر فقط صعود به جام جهانی کافی نیست. حالا فدراسیونها باید درباره مربیانی تصمیم بگیرند که بتوانند فاصله فوتبال آسیا با قدرتهای جهان را کمتر کنند. آینده چندین نیمکت آسیایی در ماههای آینده مشخص خواهد شد؛ نیمکتهایی که شاید تا جام جهانی ۲۰۳۰ کاملاً تغییر چهره دهند.
انتهای پیام/
بررسی وضعیت نیمکتهای آسیایی نشان میدهد شرایط همه مربیان یکسان نیست؛ برخی با وجود حذف، اعتبار کافی برای ادامه دارند و برخی دیگر با فشار سنگین افکار عمومی مواجه شدهاند.
کرهجنوبی پایان یک بازگشت پرحاشیه
هونگ میونگبو در سال ۲۰۲۴ برای دومین بار هدایت تیم ملی کرهجنوبی را برعهده گرفت. او پیش از این نیز سرمربی این کشور در جام جهانی ۲۰۱۴ بود؛ تجربهای که با حذف زودهنگام این تیم همراه شد. با این حال، سابقه درخشان او بهعنوان بازیکن و موفقیتهایش در فوتبال باشگاهی کره باعث شد فدراسیون دوباره به او اعتماد کند. بازگشت هونگ اما از ابتدا با مخالفت بخشی از هواداران همراه بود. منتقدان معتقد بودند انتخاب او روند شفاف و مناسبی نداشته است. در جام جهانی ۲۰۲۶ نیز نتایج تیم و برخی تصمیمات فنی، فشارها را افزایش داد. با توجه به استعفا و فضای ایجادشده، شانس ادامه حضور هونگ روی نیمکت کره بسیار کم است. فدراسیون کره احتمالاً به دنبال آغاز یک دوره جدید خواهد بود؛ دورهای که هدف آن ساختن تیمی برای جام جهانی ۲۰۳۰ است.
ژاپن؛ هنوز یک سؤال بزرگ وجود دارد
هاجیمه موریاسو از سال ۲۰۱۸ سرمربی تیم ملی ژاپن است و یکی از باثباتترین مربیان فوتبال ملی جهان محسوب میشود. او در این مدت ژاپن را به یکی از قدرتهای اصلی آسیا تبدیل کرد، در جام جهانی ۲۰۲۲ نتایج بزرگی مقابل آلمان و اسپانیا گرفت و سبک بازی منظم و تاکتیکی به تیمش داد. با این حال، یک نقطه ضعف همچنان در کارنامه او باقی مانده است؛ ژاپن با وجود نسل طلایی بازیکنانش هنوز نتوانسته از مرحله حذفی جام جهانی عبور کند. حذف مقابل برزیل در جام جهانی ۲۰۲۶ دوباره این سؤال را مطرح کرد که آیا موریاسو سقف توانایی این تیم را نشان داده یا نه. با وجود انتقادها، شانس ماندن موریاسو همچنان بالاست. فدراسیون ژاپن معمولاً تصمیمهای احساسی نمیگیرد و احتمالاً ابتدا عملکرد چند ساله او را ارزیابی خواهد کرد.
استرالیا؛ یک فرصت برای اثبات
تونی پوپوویچ در سال ۲۰۲۴ هدایت تیم ملی استرالیا را برعهده گرفت. او پس از سالها تجربه در لیگ داخلی استرالیا و موفقیت در فوتبال باشگاهی، مأموریت داشت نسل جدیدی از بازیکنان این کشور را وارد مرحله تازهای کند. استرالیا در جام جهانی ۲۰۲۶ عملکرد قابل قبولی داشت و حضور در مرحله حذفی را تجربه کرد، اما حذف در ضربات پنالتی مانع از ادامه رؤیاهای این تیم شد. پوپوویچ برخلاف برخی مربیان آسیایی، با بحران جدی مواجه نیست. عملکرد تیم و شناخت او از فوتبال استرالیا باعث شده احتمال ادامه همکاری زیاد باشد. البته جام ملتهای آسیا آزمون مهمی برای تثبیت جایگاه او خواهد بود.
عربستان؛ در انتظار اعتماد دوباره
جئورجیوس دونیس در شرایطی هدایت عربستان را در جام جهانی ۲۰۲۶ برعهده گرفت که زمان زیادی برای آمادهسازی تیم نداشت. این مربی یونانی به دلیل شناخت از فوتبال عربستان و تجربه حضور در لیگ این کشور انتخاب شد تا پس از تغییرات پیاپی روی نیمکت، به تیم ملی ثبات بدهد. مهمترین چالش دونیس، ساختن تیمی بود که پیش از او با مربیانی مانند مانچینی و رنار مسیرهای متفاوتی را تجربه کرده بود. حالا پس از جام جهانی، فدراسیون عربستان باید درباره ادامه همکاری با او تصمیم بگیرد. با توجه به کمبود زمان برای کار و شناختش از فوتبال این کشور، شانس ماندن دونیس متوسط رو به بالا است؛ اما در فوتبال پرهزینه عربستان، نتایج آینده نقش تعیینکنندهای خواهد داشت.
قطر؛ فرصتی برای تکمیل پروژه
خوان لوپتگی با سابقه هدایت تیم ملی اسپانیا، رئال مادرید و سویا به قطر آمد تا تجربه فوتبال اروپا را به این تیم منتقل کند. مأموریت او بازسازی تیمی بود که در سالهای اخیر قهرمان آسیا شده بود، اما برای موفقیت در جام جهانی به تغییرات فنی نیاز داشت. حذف قطر از جام جهانی ۲۰۲۶ باعث افزایش انتقادها شد، اما با توجه به سابقه لوپتگی و برنامه بلندمدت فدراسیون قطر، احتمال ادامه همکاری او همچنان زیاد است. مدیران قطری به احتمال فراوان به او فرصت خواهند داد تا تیمی رقابتیتر برای مسابقات آینده بسازد.
اردن؛ مربی تاریخساز قربانی نتیجه
جمال سلامی یکی از موفقترین مربیان تاریخ فوتبال اردن بود. او در مدت حضورش توانست این تیم را برای اولین بار به جامجهانی برساند؛ دستاوردی که جایگاه او را در فوتبال این کشور تثبیت کرد. با این حال، فوتبال حرفهای گاهی با نتیجه قضاوت میشود. عملکرد اردن در جام جهانی باعث پایان همکاری دو طرف شد. جدایی سلامی بیشتر یک تصمیم برای شروع مرحله جدید است تا نادیده گرفتن دستاوردهای او.
عراق و ازبکستان؛ تصمیمهای حساس برای آینده
در عراق و ازبکستان نیز آینده کادر فنی به ارزیابی عملکرد جام جهانی بستگی دارد. هر دو کشور برنامههای بلندمدتی برای رشد فوتبال ملی دارند و ممکن است به جای تغییر فوری، ابتدا عملکرد مربیان خود را بررسی کنند. جام جهانی ۲۰۲۶ برای آسیا یک پیام روشن داشت؛ دیگر فقط صعود به جام جهانی کافی نیست. حالا فدراسیونها باید درباره مربیانی تصمیم بگیرند که بتوانند فاصله فوتبال آسیا با قدرتهای جهان را کمتر کنند. آینده چندین نیمکت آسیایی در ماههای آینده مشخص خواهد شد؛ نیمکتهایی که شاید تا جام جهانی ۲۰۳۰ کاملاً تغییر چهره دهند.
انتهای پیام/