نگاهی به دو مسیر متفاوت در توسعه فوتبال آسیا
فوتبال ایران از ژاپن و کره چه یاد نگرفت؟
اگر به نتایج تیمهای ملی ایران، ژاپن و کره جنوبی در سه دهه گذشته نگاه کنیم، شاید تفاوت چندانی به چشم نیاید. هر سه کشور بارها به جام جهانی صعود کردهاند و از قدرتهای سنتی فوتبال آسیا به شمار میروند اما وقتی از توسعه فوتبال سخن به میان میآید، مسیر این سه کشور از یکدیگر جدا میشود. امروز ژاپن و کره جنوبی نه تنها در رده ملی، بلکه در فوتبال باشگاهی، پرورش بازیکن، صادرات لژیونر و آموزش مربیان نیز در زمره کشورهای پیشرو آسیا قرار دارند؛ جایگاهی که حاصل برنامهریزی بلندمدت است، نه موفقیتهای مقطعی.
این پرسش مطرح میشود که فوتبال ایران در این سالها از تجربه دو رقیب شرقی خود چه درسهایی را میتوانست بیاموزد؟
از برنامههای چهار ساله تا چشماندازهای بلندمدت
یکی از مهمترین تفاوتهای فوتبال ایران با ژاپن و کره جنوبی، نوع نگاه به برنامهریزی است. فدراسیون فوتبال ژاپن از سالها قبل اسناد توسعه بلندمدتی را تدوین کرده که هدف آنها تنها موفقیت در یک تورنمنت نیست، بلکه ارتقای همه ارکان فوتبال، از فوتبال پایه تا تیم ملی بزرگسالان را دنبال میکند. کره جنوبی نیز پس از هر ناکامی، به جای تغییرات هیجانی، به سراغ بررسی ساختارها رفته است. تشکیل کمیتههای تخصصی، بازنگری در فرایندهای مدیریتی و اصلاح برنامههای توسعهای، بخشی از رویکردی است که فوتبال این کشور در سالهای اخیر دنبال کرده است. در مقابل، فوتبال ایران بارها با تغییر مدیران و مربیان، مسیر برنامهریزی خود را نیز تغییر داده و کمتر فرصت اجرای کامل برنامههای بلندمدت را پیدا کرده است.
فوتبال پایه؛ سرمایهگذاری به جای هزینه
ژاپن و کره جنوبی سالهاست که فوتبال پایه را نه یک هزینه، بلکه یک سرمایهگذاری میدانند. ارتباط منظم میان مدارس، باشگاهها، لیگهای ردههای سنی و تیمهای ملی باعث شده استعدادها در یک مسیر مشخص رشد کنند و برای رسیدن به فوتبال حرفهای برنامه داشته باشند. در ایران نیز استعداد کم نیست؛ اما نبود تقویم منظم مسابقات پایه، تفاوت امکانات میان استانها و تغییر مداوم برنامههای توسعه، باعث شده بسیاری از استعدادها مسیر روشنی برای پیشرفت نداشته باشند. شاید مهمترین تفاوت در همین نگاه باشد؛ جایی که فوتبال پایه در ژاپن و کره، بخشی از یک پروژه ملی محسوب میشود، نه فعالیتی مقطعی.
مربی، مهمتر از ستاره
یکی دیگر از نقاط قوت فوتبال شرق آسیا، توجه ویژه به آموزش مربیان است. فدراسیونهای ژاپن و کره جنوبی سالهاست دورههای آموزشی خود را بر اساس استانداردهای بینالمللی برگزار میکنند و تلاش دارند دانش مربیان را همگام با فوتبال روز جهان بهروزرسانی کنند. نتیجه چنین رویکردی، تربیت مربیانی است که در ردههای مختلف سنی از یک فلسفه مشترک پیروی میکنند. در ایران نیز طی سالهای اخیر گامهایی در این زمینه برداشته شده، اما هنوز فاصله قابل توجهی با نظام آموزشی منسجم کشورهای پیشرو آسیا وجود دارد.
فوتبال مدرن با علم پیش میرود
فوتبال امروز تنها به تمرین و مسابقه محدود نمیشود. آنالیز داده، علوم ورزشی، تغذیه، روانشناسی، پزشکی ورزشی و فناوریهای نوین، بخش جداییناپذیر موفقیت تیمهای بزرگ دنیا هستند. باشگاهها و تیمهای ملی ژاپن و کره جنوبی سالهاست از این ظرفیتها به صورت گسترده استفاده میکنند و تصمیمهای فنی خود را بر پایه داده و تحلیل اتخاذ میکنند. هرچند در فوتبال ایران نیز استفاده از فناوری نسبت به گذشته افزایش یافته، اما این روند هنوز به یک استاندارد ثابت در همه باشگاهها و ردههای ملی تبدیل نشده است.
موفقیت اتفاقی نیست
شاید مهمترین درس فوتبال ژاپن و کره جنوبی برای ایران این باشد که موفقیت، محصول یک مسابقه یا یک نسل طلایی نیست. موفقیت زمانی تکرار میشود که پشت آن ساختار، برنامه، آموزش و ثبات مدیریتی وجود داشته باشد. فوتبال ایران از نظر استعداد بازیکن هرگز چیزی کمتر از رقبای آسیایی خود نداشته است. آنچه در سالهای اخیر فاصله ایجاد کرده، بیشتر به تفاوت در شیوه مدیریت، برنامهریزی و نگاه به توسعه بازمیگردد. شاید اکنون که فوتبال آسیا با سرعت در حال پیشرفت است، بهترین زمان برای بازخوانی تجربه کشورهایی باشد که مسیر توسعه را سالها پیش آغاز کردند. ژاپن و کره جنوبی نشان دادهاند که رسیدن به موفقیت پایدار، بیش از آنکه به استعداد وابسته باشد، به داشتن یک نقشه راه روشن و پایبندی به اجرای آن نیاز دارد؛ درسی که فوتبال ایران هنوز میتواند از آن بهره ببرد.
انتهای پیام/
این پرسش مطرح میشود که فوتبال ایران در این سالها از تجربه دو رقیب شرقی خود چه درسهایی را میتوانست بیاموزد؟
از برنامههای چهار ساله تا چشماندازهای بلندمدت
یکی از مهمترین تفاوتهای فوتبال ایران با ژاپن و کره جنوبی، نوع نگاه به برنامهریزی است. فدراسیون فوتبال ژاپن از سالها قبل اسناد توسعه بلندمدتی را تدوین کرده که هدف آنها تنها موفقیت در یک تورنمنت نیست، بلکه ارتقای همه ارکان فوتبال، از فوتبال پایه تا تیم ملی بزرگسالان را دنبال میکند. کره جنوبی نیز پس از هر ناکامی، به جای تغییرات هیجانی، به سراغ بررسی ساختارها رفته است. تشکیل کمیتههای تخصصی، بازنگری در فرایندهای مدیریتی و اصلاح برنامههای توسعهای، بخشی از رویکردی است که فوتبال این کشور در سالهای اخیر دنبال کرده است. در مقابل، فوتبال ایران بارها با تغییر مدیران و مربیان، مسیر برنامهریزی خود را نیز تغییر داده و کمتر فرصت اجرای کامل برنامههای بلندمدت را پیدا کرده است.
فوتبال پایه؛ سرمایهگذاری به جای هزینه
ژاپن و کره جنوبی سالهاست که فوتبال پایه را نه یک هزینه، بلکه یک سرمایهگذاری میدانند. ارتباط منظم میان مدارس، باشگاهها، لیگهای ردههای سنی و تیمهای ملی باعث شده استعدادها در یک مسیر مشخص رشد کنند و برای رسیدن به فوتبال حرفهای برنامه داشته باشند. در ایران نیز استعداد کم نیست؛ اما نبود تقویم منظم مسابقات پایه، تفاوت امکانات میان استانها و تغییر مداوم برنامههای توسعه، باعث شده بسیاری از استعدادها مسیر روشنی برای پیشرفت نداشته باشند. شاید مهمترین تفاوت در همین نگاه باشد؛ جایی که فوتبال پایه در ژاپن و کره، بخشی از یک پروژه ملی محسوب میشود، نه فعالیتی مقطعی.
مربی، مهمتر از ستاره
یکی دیگر از نقاط قوت فوتبال شرق آسیا، توجه ویژه به آموزش مربیان است. فدراسیونهای ژاپن و کره جنوبی سالهاست دورههای آموزشی خود را بر اساس استانداردهای بینالمللی برگزار میکنند و تلاش دارند دانش مربیان را همگام با فوتبال روز جهان بهروزرسانی کنند. نتیجه چنین رویکردی، تربیت مربیانی است که در ردههای مختلف سنی از یک فلسفه مشترک پیروی میکنند. در ایران نیز طی سالهای اخیر گامهایی در این زمینه برداشته شده، اما هنوز فاصله قابل توجهی با نظام آموزشی منسجم کشورهای پیشرو آسیا وجود دارد.
فوتبال مدرن با علم پیش میرود
فوتبال امروز تنها به تمرین و مسابقه محدود نمیشود. آنالیز داده، علوم ورزشی، تغذیه، روانشناسی، پزشکی ورزشی و فناوریهای نوین، بخش جداییناپذیر موفقیت تیمهای بزرگ دنیا هستند. باشگاهها و تیمهای ملی ژاپن و کره جنوبی سالهاست از این ظرفیتها به صورت گسترده استفاده میکنند و تصمیمهای فنی خود را بر پایه داده و تحلیل اتخاذ میکنند. هرچند در فوتبال ایران نیز استفاده از فناوری نسبت به گذشته افزایش یافته، اما این روند هنوز به یک استاندارد ثابت در همه باشگاهها و ردههای ملی تبدیل نشده است.
موفقیت اتفاقی نیست
شاید مهمترین درس فوتبال ژاپن و کره جنوبی برای ایران این باشد که موفقیت، محصول یک مسابقه یا یک نسل طلایی نیست. موفقیت زمانی تکرار میشود که پشت آن ساختار، برنامه، آموزش و ثبات مدیریتی وجود داشته باشد. فوتبال ایران از نظر استعداد بازیکن هرگز چیزی کمتر از رقبای آسیایی خود نداشته است. آنچه در سالهای اخیر فاصله ایجاد کرده، بیشتر به تفاوت در شیوه مدیریت، برنامهریزی و نگاه به توسعه بازمیگردد. شاید اکنون که فوتبال آسیا با سرعت در حال پیشرفت است، بهترین زمان برای بازخوانی تجربه کشورهایی باشد که مسیر توسعه را سالها پیش آغاز کردند. ژاپن و کره جنوبی نشان دادهاند که رسیدن به موفقیت پایدار، بیش از آنکه به استعداد وابسته باشد، به داشتن یک نقشه راه روشن و پایبندی به اجرای آن نیاز دارد؛ درسی که فوتبال ایران هنوز میتواند از آن بهره ببرد.
انتهای پیام/