امباپه خونسرد، مسی احساسی

 هر بار که جام جهانی آینه‌ای مقابل کیلیان امباپه می‌گیرد، انگار تصویری از لیونل مسی در آن دیده می‌شود.
با کمی دقت، شباهت مسیر این دو فوق‌ستاره در جام جهانی ۲۰۲۶ عجیب به نظر می‌رسد. گویی داستانی نوشته شده که قرار است هر لحظه یکی پاسخ دیگری را بدهد. هر زمان مسی گل می‌زند، امباپه هم گل می‌زند؛ درست شبیه فیلم «پرستیژ» کریستوفر نولان که دو شعبده‌باز رقیب، رابرت انژیه و آلفرد بودن، برای شکست دادن یکدیگر تا آخرین لحظه رقابت می‌کنند.
مسی در تلاش است پاسخ امباپه را بدهد و امباپه هم در پی واکنش به درخشش مسی است. هر دو تاکنون هشت گل به ثمر رسانده‌اند و هواداران با حیرت شاهد این دوئل تاریخی هستند.
حتی در لحظات ناکامی هم انگار سرنوشت این دو به هم گره خورده است. وقتی یکی پنالتی از دست می‌دهد، دیگری هم همان سرنوشت را تجربه می‌کند؛ گویی با طنابی نامرئی به هم متصل شده‌اند.
سه‌شنبه شب در آتلانتا، لیونل مسی پشت توپ ایستاد تا پنالتی آرژانتین مقابل مصر را بزند. تنها دو روز بعد، در فاکسبرو، نوبت کیلیان امباپه بود که برای فرانسه برابر مراکش از روی نقطه پنالتی اقدام کند.
همه انتظار داشتند توپ‌ها وارد دروازه شوند؛ حتی با وجود اینکه مسی پیش از آن در مرحله گروهی مقابل اتریش یک پنالتی را از دست داده بود. اما مصطفی شوبیر، دروازه‌بان مصر و یاسین بونو سنگربان مراکش، نه‌تنها ضربات این دو اسطوره نسل جدید و قدیم را مهار کردند، بلکه برای لحظاتی آنها را از جایگاه فرازمینی همیشگی‌شان پایین آوردند و نشان دادند که حتی بزرگ‌ترین‌ها هم انسان هستند. اما این لحظه چندان دوام نداشت.
مسی خیلی زود کاری کرد که نامش روی نمایشگرهای نورانی ورزشگاه مرسدس‌بنز آتلانتا بدرخشد. امباپه نیز در ورزشگاه ژیلت پاسخ مشابهی داد و نامش در میان تشویق هواداران نقش بست.
به این ترتیب، آرژانتین و فرانسه همچنان در دو سوی جدول جام جهانی به حرکت خود ادامه می‌دهند و نگاه‌ها به یک رویارویی احتمالی در فینال دوخته شده است.
این دقیقاً همان داستانی است که چهار سال قبل در جام جهانی قطر هم رقم خورد؛ جایی که امباپه با هت‌تریک در فینال همه را شگفت‌زده کرد، اما در پایان این مسی بود که جام قهرمانی را بالای سر برد.
حالا بار دیگر این دو ستاره در مسیری موازی حرکت می‌کنند؛ یکی با خونسردی ویرانگر، دیگری با احساساتی که هر لحظه از چهره‌اش آشکار می‌شود و شاید فوتبال برای پایان دادن به این داستان، یک فصل نهایی در فینال جام جهانی آماده کرده باشد.

مسی در دل طوفان، امباپه در آرامش
«لئو همیشه گل می‌زند. همیشه این کار را کرده و همیشه هم خواهد کرد.» کیلیان امباپه این جمله را درباره لیونل مسی گفت و ادامه داد: «اگر تمرکزم را روی دنبال کردن گل‌های لئو بگذارم، باید حتی بیشتر تلاش کنم. بنابراین نه، اصلاً به کاری که او انجام می‌دهد فکر نمی‌کنم. فقط روی کمک به تیم خودم تمرکز دارم.»
اما شاید اگر امباپه کمی بیشتر به این موضوع دقت می‌کرد، متوجه می‌شد که مسیر این دو ستاره در جام جهانی ۲۰۲۶ چندان شبیه هم نیست.
جام جهانی مسی تا اینجا داستانی از مقاومت در دل آشوب بوده است؛ مجموعه‌ای از لحظات سخت، فشارهای روحی و بازی‌هایی که آرژانتین بارها تا مرز سقوط پیش رفته است. در سوی دیگر، امباپه مسیر متفاوتی را طی کرده؛ مسیری آرام‌تر، کنترل‌شده‌تر و بدون همان میزان از بحران‌هایی که رقیب آرژانتینی‌اش تجربه کرده است.
از آغاز مرحله حذفی، تقریباً همه چیز برای آرژانتین دشوار بوده، اما برای فرانسه شرایط کاملاً متفاوت پیش رفته است. جام جهانی ۲۰۲۶ برای خروس‌ها بیشتر شبیه یک مسیر هموار بوده، در حالی که قهرمان جهان مدام مجبور شده برای بقا بجنگد.
حتی اگر به همان روز نخست بازگردیم؛ روزی که هر دو تیم مسابقات خود را آغاز کردند، تفاوت‌ها آشکار بود. مسی انگار عملکرد درخشان امباپه و ارلینگ هالند را مقابل سنگال و عراق دیده بود و پاسخ خود را با یک نمایش خیره‌کننده مقابل الجزایر داد؛ هت‌تریکی که همه نگاه‌ها را به سمت او برگرداند.
اما حتی در همان مسابقه هم لحظاتی از جنجال وجود داشت. مسی به دلیل خطایی روی عیسی ماندی که تنها یک گل زده بود، می‌توانست با کارت قرمز از زمین اخراج شود. الجزایر حتی شکایت رسمی خود را به فیفا ارائه کرد. مسی خوش‌شانس بود که آن صحنه با اخراج همراه نشد.
با پایان بازی، به نظر می‌رسید او بار دیگر تحت تأثیر احساسات قرار گرفته است.
مسی پس از مسابقه گفت: «روزهای سختی را پشت سر گذاشته‌ام. این موضوع به فوتبال ارتباطی نداشت. آن احساسات به خاطر همان اتفاقات بود.»
بعدتر مشخص شد که پدرش، خورخه مسی، با یک مشکل سلامتی مواجه شده و تحت مراقبت پزشکان قرار داشته است.
 در مرحله یک‌سی‌ودوم نهایی مقابل کیپ‌ورد، مسی بار دیگر در مرکز داستان قرار گرفت. او در محوطه جریمه توپ را کنترل کرد و با ظرافتی همیشگی، آرژانتین را پیش انداخت. در آن لحظه به نظر می‌رسید قهرمان جهان مسیر ساده‌ای برای پیروزی خواهد داشت اما این‌طور نشد.
کیپ‌ورد بارها به بازی برگشت و مسابقه را به وقت اضافه کشاند. وقتی سیدن لوپس کابرال در دقیقه ۱۰۳ یکی از زیباترین گل‌های جام را به ثمر رساند و نتیجه را مساوی کرد، آرژانتین واقعاً در آستانه یک شوک بزرگ قرار گرفت.
در نهایت، گل به خودی دینی بورخس بود که دو تیم را از هم جدا کرد و آرژانتین را به مرحله بعد رساند. اما در بازی بعدی، مصر حتی یک قدم جلوتر رفت.
این بار آرژانتین نه فقط تحت فشار بود، بلکه واقعاً در آستانه حذف قرار داشت. برخلاف دیدار برابر کیپ‌ورد، مسی و هم‌تیمی‌هایش ابتدا عقب افتادند. ضربه پنالتی مسی می‌توانست بازی را به تساوی بکشاند، اما محمد شوبیر آن را مهار کرد و اضطراب در اردوی آرژانتین به اوج رسید. برای مدتی، همه چیز علیه مسی پیش می‌رفت.
اما سپس همان لحظه‌ای فرا رسید که بارها در دوران حرفه‌ای او دیده شده است؛ لحظه‌ای که فشار به جای شکستن، او را بیدار می‌کند.
با ۱۲ دقیقه باقی‌مانده و آرژانتین دو گل عقب، مسی یک پاس دقیق برای کریستین رومرو فرستاد تا مدافع آرژانتینی یکی از گل‌ها را جبران کند. چند دقیقه بعد، خودش با ضربه‌ای تماشایی توپ را به سقف دروازه فرستاد و بازی را به تساوی کشاند.
وقتی انزو فرناندز در دقیقه ۹۳ گل پیروزی را زد، مسی روی زمین افتاد؛ خسته، رهاشده و دوباره غرق در اشک.
این جام جهانی برای مسی یک نمایش از آرامش نبوده؛ بلکه داستان جنگیدن در دل طوفان بوده است. در مقابل، امباپه با خونسردی پیش می‌رود. شاید همین تفاوت، بزرگ‌ترین فاصله میان دو ستاره‌ای باشد که آمارشان هر روز بیشتر به هم شبیه می‌شود.
 در سوی دیگر، فرانسه مثل یک قو روی آب آرام، بدون دردسر خاصی از میان رقبایش عبور کرده و خود را به مرحله نیمه‌نهایی رسانده است. خروس‌ها نه به وقت اضافه کشیده شده‌اند و نه در سه بازی حذفی اخیرشان حتی یک گل دریافت کرده‌اند.
البته مسیر امباپه هم کاملاً بدون چالش نبوده است. پاراگوئه در مرحله یک‌شانزدهم نهایی تلاش کرد با درگیری‌های فیزیکی و فشار مداوم، او را از جریان مسابقه خارج کند. سپس این ستاره فرانسوی با حملات لفظی و اظهارات نژادپرستانه یک سناتور پاراگوئه‌ای مواجه شد.
اما درون زمین، امباپه همان چهره همیشگی را داشت؛ آرام، متمرکز و بدون نشانه‌ای از آشفتگی.

شاید دلیل این آرامش، اعتماد او به تیمی باشد که اطرافش ساخته شده است. امباپه می‌داند فرانسه فقط به او وابسته نیست. بازیکنانی مانند عثمان دمبله، برنده توپ طلا، توانایی تغییر جریان مسابقه را دارند و بارها در همین جام نشان داده‌اند که می‌توانند سهم خود را ایفا کنند؛ درست مثل زمانی که فرانسه در ورزشگاه ژیلت به میدان می‌رود و همیشه راهی برای خلق موقعیت پیدا می‌کند.
شاید بخشی از این آرامش هم به هماهنگی او با مایکل اولیسه مربوط باشد؛ اما مهم‌تر از همه، تفاوت بزرگ میان فرانسه و آرژانتین در ساختار تیمی است.
فرانسه یک ماشین خلق موقعیت است. آنها مقابل مراکش ۲۲ بار به سمت دروازه شوت زدند و تقریباً همیشه این احساس وجود دارد که فرصت بعدی از راه خواهد رسید.
به همین دلیل، وقتی امباپه پنالتی خود را از دست داد، نشانه‌ای از نگرانی در او دیده نشد.
دیدیه دشان، سرمربی فرانسه، پس از بازی گفت: «هیچ تردیدی در ذهن بازیکنان یا حتی در ذهن کیلیان وجود نداشت.»
و حق با او بود. امباپه بار دیگر راهی پیدا کرد؛ همان‌طور که همیشه پیدا می‌کند.
او با یک ضربه کات‌دار تماشایی، توپ را از کنار ایسا دیوپ و یاسین بونو عبور داد و به تور دروازه رساند؛ گلی که بیستمین گل او در تاریخ جام‌های جهانی بود. رکوردی خیره‌کننده، به‌خصوص وقتی در نظر بگیریم که امباپه در نیمی از تعداد جام‌های جهانی‌ای که مسی تجربه کرده، به این آمار رسیده است.
نزدیک پایان مسابقه، لحظه‌ای نگران‌کننده رقم خورد. امباپه روی زمین نشست و درخواست تعویض کرد. اما این تنها یک تصمیم احتیاطی بود؛ مشکلی جزئی در ناحیه مچ پا که شادی‌های او پس از پایان بازی نشان داد چندان جدی نبوده است.
امباپه رقصید، بالا و پایین پرید و با لبخندی بزرگ جشن گرفت. هیچ نشانی از بازیکنی که دقایقی قبل درد کشیده باشد در چهره‌اش دیده نمی‌شد.
 تجربه لیونل مسی و کیلیان امباپه در این جام جهانی از یک سو شبیه هم است و از سوی دیگر کاملاً متفاوت.
هر دو ستاره درخشان بوده‌اند، هر دو هشت گل زده‌اند، هر دو پنالتی از دست داده‌اند و هر دو بارها سرنوشت تیم‌هایشان را تغییر داده‌اند.
اما یکی مسیرش را از دل آشوب، فشار و لحظات بحرانی طی کرده و دیگری در آرامش یک ماشین قدرتمند قدم برداشته است.
با این حال، هدف هر دو یکی است: فتح دومین جام جهانی و مسیری که این دو فوق‌ستاره برای رسیدن به این رؤیا انتخاب کرده‌اند، امیدواریم حداقل یک هفته دیگر هم فوتبال جهان را محو خودشان نگه دارد.