رقابت قلعهنویی با لوپتگی، دالیچ، کاناوارو و آرنولد، ایران در برزخ ابهام!
کهکشان مربیان بینالمللی در آسیا
در شرایطی که تکلیف نهایی و حقوقی نیمکت تیم ملی فوتبال ایران برای حضور در جام ملتهای ۲۰۲۷ عربستان همچنان در ماتریکسی از ابهام و تعلل اداری قرار دارد، رقبای سنتی و اصلی یوزها در قاره کهن، پکیج فنی خود را با مربیانی کاربلد، صاحبسبک و بینالمللی بستهاند. نگاهی به دکوراسیون نیمکت غولهای آسیا، نشاندهنده یک شکاف عمیق و استراتژیک میان ایران و سایر مدعیان در حوزه انتخاب سرمربی است.
۱. قطر با خولن لوپتگی؛ از فاجعه دبی تا رنسانس عنابیها
قهرمان دو دوره قبل جام ملتهای آسیا، یعنی تیم ملی قطر، پس از فاجعه میزبانی در جام جهانی ۲۰۲۲ که با سه باخت متوالی همراه بود، دست به یک جراحی بنیادین زد و هدایت خود را به خولن لوپتگی، سرمربی نامآشنا و متبحر اسپانیایی سپرد. لوپتگی که سابقه هدایت رئالمادرید و ماتادورها را در کارنامه دارد، قطریها را از یک تیم ایستا به مجموعهای مدرن با سبک بازی منظم و تاکتیکپذیر تبدیل کرده است. او در جام جهانی ۲۰۲۶ موفق شد اولین امتیاز تاریخ قطر در این رقابتها را شکار کند و اکنون با چشماندازی روشن، عنابیها را برای دفاع از عنوان قهرمانی آسیا خطآرایی میکند.
۲. ژاپن با هاجیمه موریاسو؛ ثبات در اوج ساموراییها
در سوی دیگر، ژاپن با هاجیمه موریاسو، سرمربی ۵۷ سالهای که از سال ۲۰۱۸ فرمان هدایت ساموراییها را در دست دارد، به جام ملتها گام خواهد گذاشت. فدراسیون فوتبال ژاپن با یک ریلگذاری اصولی، قرارداد موریاسو را تا پایان جام ملتهای ۲۰۲۷ تمدید کرده است. او تکنسینی است که تیمش را در دو دوره جام جهانی (۲۰۲۲ و ۲۰۲۶) به پاداش مرحله حذفی رسانده و با پیروزیهای تاریخی برابر آلمان و اسپانیا، سطح فنی خود را بالا برده است. ژاپنیها با این ثبات مدیریتی، به دنبال شکستن طلسم ۱۶ساله و فتح جام هستند.
۳. عراق با گراهام آرنولد؛ معجزهگر استرالیایی در بغداد
شاید دراماتیکترین پازل فنی مربوط به شیرهای بینالنهرین باشد. گراهام آرنولد، سرمربی سرشناس استرالیایی که سابقه هدایت ساکروس را داشت، در سال 2025 هدایت عراق را بر عهده گرفت. او در کمتر از چند ماه، معجزهای تاریخی رقم زد و عراق را پس از ۴۰ سال به جامجهانی فرستاد. آرنولد که پیش از این استرالیا را در جام جهانی ۲۰۲۲ به مرحله یکهشتم نهایی رسانده بود، اکنون در گروه D جام ملتها باید در یک تقابل حیثیتی مقابل تیم سابق خود یعنی استرالیا قرار گیرد.
۴. ازبکستان با فابیو کاناوارو؛ رؤیای اسطورهای گرگهای سفید
تیم ملی ازبکستان نیز برای نخستین حضور تاریخی خود در جام جهانی، دست به انتخابی جسورانه و پرسرصدا زد و فابیو کاناوارو، مدافع اسطورهای ایتالیا و برنده توپ طلای جهان را به عنوان معمار خود انتخاب کرد. کاناوارو که پیش از این هدایت تیم ملی چین را در کارنامه دارد، با وجود سه باخت در نخستین حضور ازبکستان در جام جهانی، همچنان از رأی اعتماد فدراسیون این کشور برخوردار است و صراحتاً اعلام کرده: «یکی از بزرگترین آرزوهای من، قهرمانی در جام ملتهای آسیا است.»
۵. امارات با زلاتکو دالیچ؛ خروج غافلگیرکننده از قاره سبز
نکته قابل تأمل در بازار ترانسفر مربیان اینکه زلاتکو دالیچ، سرمربی نامآشنای کرواسی که در جام جهانی ۲۰۱۸ به فینال رسید، پس از ۹ سال هدایت شطرنجیها، بلافاصله پس از جام جهانی ۲۰۲۶ از سمت خود استعفا داد و هدایت تیم ملی امارات را بر عهده گرفت و در اولین تجربه روی نیمکت سفیدهای شیخنشین، قطعاً نمیخواهد به راحتی بازنده میدان باشد.
در میان تمام مدعیان جدی و سنتی فوتبال قاره، ایران تنها تیمی است که قرار است با یک سرمربی داخلی (امیر قلعهنویی) پا به این کارزار بگذارد؛ آن هم در شرایطی که حتی تکلیف ماندن یا نماندن او نیز مشخص نیست! در حالی که قطریها از اندیشههای لوپتگی، ژاپنیها از ثبات موریاسو، ازبکها از پرستیژ کاناوارو و عراقیها از کارنامه آرنولد پاداش میگیرند، ایران با قلعهنویی باید به مصاف این انبوه از مربیان کارکشته و بینالمللی برود.
فدراسیون فوتبال ایران در شرایطی درباره آینده قلعهنویی دو دل است که جذب هر مربی خارجی مستلزم صرف هزینههای سنگین ارزی است و با توجه به بوروکراسی اداری و شرایط خاص منطقهای، یافتن گزینه خارجی مناسب برای ایران دشوار به نظر میرسد. اما واقعیت تلخ فوتبال این است که در آستانه جام ملتهای ۲۰۲۷، تقریباً تمام رقبای اصلی ایران از مزیت یک سرمربی خارجی با تجربههای بینالمللی برخوردارند و این شکاف عمیق تاکتیکی، میتواند در میدان مسابقه به قیمت یک حذف زودهنگام دیگر تمام شود.
انتهای پیام/