لاروخا در آستانه فتح جهان بدون مهاجم کلاسیک
دلافوئنته با فلسفهاش برنده میشود
صعود اسپانیا به نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶ شاید با گل دیرهنگام میکل مرینو رقم خورده باشد، اما داستان واقعی این تیم فراتر از یک گل یا یک پیروزی است. لاروخا برابر بلژیک بار دیگر نشان داد که موفقیتش حاصل یک فلسفه فوتبالی است؛ فلسفهای که لوئیس دلافوئنته با وجود تمام انتقادها حاضر نیست حتی یک قدم از آن عقبنشینی کند.
در روزی که بلژیک با دفاع فشرده و جنگندگی مثالزدنی، اسپانیا را تا آستانه وقتهای اضافه پیش برد، باز هم این تیم صاحب توپ بود، موقعیت ساخت و در نهایت مزد صبر و پایبندی به سبک بازی خود را گرفت. این همان ویژگیای است که اسپانیا را به یکی از جدیترین مدعیان قهرمانی تبدیل کرده است.
بدون شماره ۹
بزرگترین تفاوت اسپانیا با سایر مدعیان جام، نداشتن یک مهاجم کلاسیک و تمامکننده است. در حالی که فرانسه روی امباپه، انگلیس روی هری کین و آرژانتین بر درخشش لیونل مسی تکیه دارند، اسپانیا عمداً از چنین الگویی فاصله گرفته است.
میکل اویارسابال و فران تورس بیش از آنکه گلزن ذاتی باشند، مهاجمانی هستند که با جابهجایی، پرس و ایجاد فضا برای دیگران نقشآفرینی میکنند. دلافوئنته حتی بورخا ایگلسیاس، تنها مهاجم نوک تخصصی خود، را تقریباً از برنامههای تاکتیکی کنار گذاشته و ترجیح داده تیمش بدون یک شماره ۹ سنتی بازی کند.
این تصمیم شاید باعث شده اسپانیا در استفاده از فرصتهایش چندان بیرحم نباشد، اما در عوض جریان بازی را کاملاً در اختیار بگیرد و حریف را فرسوده کند؛ اتفاقی که مقابل بلژیک نیز رخ داد و در نهایت مرینو از روی نیمکت وارد زمین شد تا گره بازی را باز کند.
اعتماد به سیستم، نه ستارهها
یکی دیگر از نقاط قوت اسپانیا، ساختار تیمی آن است. دلافوئنته برخلاف بسیاری از مربیان بزرگ، تیمش را حول یک یا دو ستاره نساخته است. حتی نیمکتنشین کردن پدری، یکی از بهترین هافبکهای جهان، نیز کوچکترین حاشیهای در اردوی اسپانیا ایجاد نکرد.
اینکه فابیان رویس جای پدری را گرفت و همان بازیکن گل نخست مسابقه را به ثمر رساند، نشان داد در تیم ملی اسپانیا هیچ بازیکنی فراتر از سیستم نیست. دلافوئنته طی سالهای حضورش در ردههای پایه فوتبال اسپانیا، رابطهای مبتنی بر اعتماد به نسل فعلی بازیکنان ایجاد کرده و امروز نتیجه آن را در جام جهانی میبیند.
در این تیم، حتی لامین یامال نیز بیش از آنکه یک ستاره آزاد باشد، بخشی از پازل تاکتیکی محسوب میشود؛ موضوعی که شاید از درخشش فردی او بکاهد، اما انسجام تیم را به شکل محسوسی افزایش داده است.
آزمون بزرگ مقابل فرانسه
با این حال، بازی با بلژیک یک زنگ خطر برای اسپانیا هم بود. این تیم موقعیتهای زیادی ایجاد میکند، اما در تبدیل آنها به گل چندان موفق نیست. برخلاف بسیاری از مدعیان که از کمترین فرصتها بیشترین استفاده را میبرند، اسپانیا برای گلزنی به تعداد زیادی موقعیت نیاز دارد؛ موضوعی که میتواند برابر حریف قدرتمندی مانند فرانسه دردسرساز شود.
مقابل تیمی مانند فرانسه، که فرصتهای بسیار کمتری در اختیار حریف قرار میدهد و از مهاجمان فوقالعادهای بهره میبرد، این ضعف میتواند هزینه سنگینی داشته باشد.
با این وجود، دلافوئنته تاکنون نشان داده حاضر نیست فلسفه فوتبالش را قربانی نتیجهگرایی کند. اسپانیا شاید کاملترین تیم جام نباشد، اما یکی از منسجمترین و باهویتترین تیمهای این رقابتهاست؛ تیمی که ثابت کرده برای رسیدن به قهرمانی، همیشه داشتن یک فوقستاره یا یک مهاجم کلاسیک ضروری نیست، بلکه گاهی اعتماد به یک ایده، بزرگترین نقطه قوت یک مدعی خواهد بود.
انتهای پیام/
در روزی که بلژیک با دفاع فشرده و جنگندگی مثالزدنی، اسپانیا را تا آستانه وقتهای اضافه پیش برد، باز هم این تیم صاحب توپ بود، موقعیت ساخت و در نهایت مزد صبر و پایبندی به سبک بازی خود را گرفت. این همان ویژگیای است که اسپانیا را به یکی از جدیترین مدعیان قهرمانی تبدیل کرده است.
بدون شماره ۹
بزرگترین تفاوت اسپانیا با سایر مدعیان جام، نداشتن یک مهاجم کلاسیک و تمامکننده است. در حالی که فرانسه روی امباپه، انگلیس روی هری کین و آرژانتین بر درخشش لیونل مسی تکیه دارند، اسپانیا عمداً از چنین الگویی فاصله گرفته است.
میکل اویارسابال و فران تورس بیش از آنکه گلزن ذاتی باشند، مهاجمانی هستند که با جابهجایی، پرس و ایجاد فضا برای دیگران نقشآفرینی میکنند. دلافوئنته حتی بورخا ایگلسیاس، تنها مهاجم نوک تخصصی خود، را تقریباً از برنامههای تاکتیکی کنار گذاشته و ترجیح داده تیمش بدون یک شماره ۹ سنتی بازی کند.
این تصمیم شاید باعث شده اسپانیا در استفاده از فرصتهایش چندان بیرحم نباشد، اما در عوض جریان بازی را کاملاً در اختیار بگیرد و حریف را فرسوده کند؛ اتفاقی که مقابل بلژیک نیز رخ داد و در نهایت مرینو از روی نیمکت وارد زمین شد تا گره بازی را باز کند.
اعتماد به سیستم، نه ستارهها
یکی دیگر از نقاط قوت اسپانیا، ساختار تیمی آن است. دلافوئنته برخلاف بسیاری از مربیان بزرگ، تیمش را حول یک یا دو ستاره نساخته است. حتی نیمکتنشین کردن پدری، یکی از بهترین هافبکهای جهان، نیز کوچکترین حاشیهای در اردوی اسپانیا ایجاد نکرد.
اینکه فابیان رویس جای پدری را گرفت و همان بازیکن گل نخست مسابقه را به ثمر رساند، نشان داد در تیم ملی اسپانیا هیچ بازیکنی فراتر از سیستم نیست. دلافوئنته طی سالهای حضورش در ردههای پایه فوتبال اسپانیا، رابطهای مبتنی بر اعتماد به نسل فعلی بازیکنان ایجاد کرده و امروز نتیجه آن را در جام جهانی میبیند.
در این تیم، حتی لامین یامال نیز بیش از آنکه یک ستاره آزاد باشد، بخشی از پازل تاکتیکی محسوب میشود؛ موضوعی که شاید از درخشش فردی او بکاهد، اما انسجام تیم را به شکل محسوسی افزایش داده است.
آزمون بزرگ مقابل فرانسه
با این حال، بازی با بلژیک یک زنگ خطر برای اسپانیا هم بود. این تیم موقعیتهای زیادی ایجاد میکند، اما در تبدیل آنها به گل چندان موفق نیست. برخلاف بسیاری از مدعیان که از کمترین فرصتها بیشترین استفاده را میبرند، اسپانیا برای گلزنی به تعداد زیادی موقعیت نیاز دارد؛ موضوعی که میتواند برابر حریف قدرتمندی مانند فرانسه دردسرساز شود.
مقابل تیمی مانند فرانسه، که فرصتهای بسیار کمتری در اختیار حریف قرار میدهد و از مهاجمان فوقالعادهای بهره میبرد، این ضعف میتواند هزینه سنگینی داشته باشد.
با این وجود، دلافوئنته تاکنون نشان داده حاضر نیست فلسفه فوتبالش را قربانی نتیجهگرایی کند. اسپانیا شاید کاملترین تیم جام نباشد، اما یکی از منسجمترین و باهویتترین تیمهای این رقابتهاست؛ تیمی که ثابت کرده برای رسیدن به قهرمانی، همیشه داشتن یک فوقستاره یا یک مهاجم کلاسیک ضروری نیست، بلکه گاهی اعتماد به یک ایده، بزرگترین نقطه قوت یک مدعی خواهد بود.
انتهای پیام/