نشانه رفتن انگیزه نسل جوان

عدم اعزام تیم‌های ملی بوکس به رقابت‌های بین‌المللی دیگر یک اتفاق مقطعی نیست، بلکه ویروسی است که از تیم بزرگسالان شروع شده و حالا دامان تیم‌های جوانان و امید را هم گرفته است؛ تصمیمی که علاوه بر از بین بردن فرصت‌های فنی، می‌تواند ضربه‌ای جدی به انگیزه نسل آینده بوکس ایران وارد کند.
چند ماه پیش، تیم ملی بزرگسالان به دلیل شرایط ویژه کشور از حضور در مسابقات قهرمانی آسیا بازماند. در آن مقطع، مسئولان این تصمیم را با شرایط خاص حاکم بر کشور توجیه کردند که البته در همان شرایط رشته‌های دیگر اعزام‌های خود را انجام می‌دادند. حالا هم تیم‌های جوانان و امید  از اعزام به رقابت‌های قهرمانی آسیا محروم شده‌اند که باز هم پای داستان تکراری بی‌پولی درمیان است.
نکته قابل تأمل این است که ملی‌پوشان جوان و امید نزدیک به چهار ماه در اردوهای فشرده تمرین کردند؛ اردوهایی که حتی در روزهای دشوار و شرایط جنگی هم متوقف نشد. با این حال، درست در آستانه اعزام و تنها یک شب پیش از سفر، به اعضای تیم اعلام شد که به دلیل مشکلات مالی، برنامه حضور در مسابقات لغو شده است. چنین تصمیمی بدون تردید علاوه بر هدر رفتن ماه‌ها تلاش ورزشکاران و کادر فنی، تأثیر منفی عمیقی بر روحیه این نسل خواهد گذاشت.
اگر مشکل اصلی کمبود بودجه بوده، این سؤال مطرح می‌شود که چرا این موضوع از ابتدا به‌صورت شفاف اعلام نشده؟ نگه داشتن ورزشکاران در اردوهای طولانی و ایجاد امید برای حضور در یک رویداد رسمی، آن هم در شرایطی که امکان اعزام وجود ندارد، تصمیمی است که با هیچ بهانه‌ای قابل دفاع نیست. مسابقات قهرمانی آسیا مهم‌ترین رویداد سالانه بوکس در قاره محسوب می‌شود و بسیاری از کشورها با بهترین نفرات خود در آن شرکت می‌کنند. غیبت در چنین میدانی، فاصله بوکسورهای ایران را با رقبای آسیایی بیشتر می‌کند و فرصت کسب تجربه بین‌المللی را از آنها می‌گیرد. این در حالی است که تیم‌های پایه ایران طی سال‌های اخیر در چندین تورنمنت خارجی نتایج امیدوارکننده‌ای کسب کرده و تا حد زیادی بار افتخارات بوکس کشور را بر دوش کشیده‌اند. بدیهی است که شرایط سخت اقتصادی تنها مختص فدراسیون بوکس نیست و بسیاری از رشته‌های ورزشی با این چالش‌ها دست و پنجه نرم می‌کنند. با این حال، یکی از مهم‌ترین وظایف مدیران ورزشی، جذب منابع مالی، تعامل با حامیان مالی و برنامه‌ریزی برای حفظ حضور تیم‌های ملی در رویدادهای مهم است. ادامه روند عدم اعزام تیم‌های ملی، آن هم در تمامی رده‌های سنی، می‌تواند آینده بوکس ایران را با چالش‌های جدی‌تری روبه‌رو کند؛ موضوعی که اگر برای آن چاره‌ای اندیشیده نشود، خسارتش تنها متوجه یک نسل از بوکسورها نخواهد بود، بلکه کل ساختار این رشته را تحت تأثیر قرار خواهد داد.