استارت نسل نو برای شکستن طلسم ۵۲ ساله
ناگویا سکوی پرتاب به سمت المپیک ۲۰۲۸
تیم ملی فوتبال امید ایران بار دیگر در آستانه یکی از حیاتیترین و سرنوشتسازترین مقاطع تاریخی خود قرار گرفته است؛ تیمی که علاوه بر ویترین پیش رو یعنی بازیهای آسیایی ناگویا، مأموریتی به مراتب بزرگتر و تاریخیتر در دستور کار دارد: پایان دادن به حسرت سوزان و طولانیمدت فوتبال ایران برای حضور در المپیک.
اردوی ترکیه؛ پاداش باخت در بازیهای تدارکاتی
امیدهای فوتبال ایران این روزها اردوی آمادهسازی خود را در خاک ترکیه برپا کردهاند؛ تورنمنتی تمرینی که اگرچه در خارج از پنجره تقویم فیفا (فیفادی) کلید خورده و امکان سرشاخ شدن با تیمهای ملی همتراز را سلب کرده، اما فرصتی زرین برای محک خوردن برابر تیمهای باشگاهیِ باکیفیت و فیزیکی فوتبال ترکیه محسوب میشود. کادر فنی به این باور رسیده است که رویارویی با حریفان گردنکلفت، حتی اگر با چاشنی شکست همراه باشد، مسیر شناخت حفرههای فنی و آمادهسازی تیم را هموارتر خواهد کرد؛ رویکردی منطقی که نشان میدهد نتیجهگرایی در مسابقات تدارکاتی، اولویت نخست نیست و ترجیح داده شده عیار فنی تیم بالا برود.
لزوم آتشبس میان باشگاهها و تیم امید
بزرگترین صخره در مسیر حرکت تیم امید اما خارج از مستطیل سبز رقم میخورد. ترافیکِ شدید تقویم فوتبالی، آغاز قریبالوقوع فصل جدید لیگ برتر و نیاز حیاتی باشگاهها به ستارههای ملیپوش خود باعث شده تا پهنای باند برگزاری اردوهای بلندمدت بسیار محدود باشد. به همین دلیل، کادر فنی تمام تلاش خود را به کار بسته تا از ماههای اخیر بیشترین بهرهبرداری را داشته باشد و شاکله اصلی تیم را پیش از سوت آغاز فصل جدید کنار هم میخکوب کند. بدون شک، تداوم این ریلگذاری بدون تعامل و فداکاری باشگاهها ناممکن خواهد بود؛ همکاری ویژهای که میتواند مهر تأییدِ آمادگی تیم برای مسابقات رسمی باشد.
نسلی که در پایهها قد کشیده است
برخلاف دورههای گذشته که تیم امید معمولاً در فاصله کوتاهی تا مسابقات و به صورت عجیبی شکل میگرفت، این بار یک نقشه راه چندساله در دستور کار قرار دارد. بخش عمدهای از بازیکنان فعلی از ردههای پایه پلهپله در کنار همین کادر فنی حضور داشتهاند و امروز با کولهباری از تجربه در لیگ برتر یا فوتبال خارج از کشور به پختگی رسیدهاند. این پازل نشان میدهد برنامهریزی برای تیم امید از نگاه سنتی و مقطعی فاصله گرفته و با هدف ساختن نسلی آبدیده برای تورنمنتهای بزرگ دنبال میشود.
بازیهای آسیایی ناگویا نخستین ایستگاه و سنگ محک جدی این پروژه خواهد بود، اما هدف نهایی، مسابقات انتخابی المپیک ۲۰۲۸ است؛ کارزاری که برای فوتبال ایران اهمیت حیثیتی دارد. آخرین حضور فوتبال ایران در المپیک به سال ۱۹۷۶ بازمیگردد و نسلهای مختلف فوتبال کشور در نزدیک به پنج دهه گذشته نتوانستهاند این قفل زنگزده را باز کنند؛ طلسمی که در صورت تداوم تا سال ۲۰۲۸، به حسرت ۵۲ ساله تبدیل خواهد شد!
دیسیپلین تیمی در کنار حمایت همهجانبه
در کنار پازلهای فنی، تزریق نظم آهنین، رفتار حرفهای و هویت تیمی مشترک نیز از محورهای اصلی و خط قرمزهای کادر فنی محسوب میشود. هدف تنها چیدن یک تیم برای یک تورنمنت خاص نیست، بلکه ساختن مجموعهای است که سربازان آن از نظر ذهنی، روانی و فنی توانایی جنگیدن در بالاترین سطح اتمسفر جهانی را داشته باشند.
موفقیت این نسل اما تنها به ساقهای بازیکنان و تفکرات کادر فنی گره نخورده است. همراهی بیشائبه باشگاهها، حمایت همهجانبه و لجستیکی فدراسیون فوتبال، برنامهریزی بدون نقص و دادن فرصت کافی برای هماهنگی، حلقههای مفقودهای هستند که میتوانند سرنوشت تیم امید را دگرگون کنند. اگر این زنجیره پاره نشود، شاید این نسل بتواند به آرزوی دیرینه فوتبال ایران جامه عمل بپوشاند و ریل تازهای برای آینده فوتبال کشور ترسیم کند.
انتهای پیام/