فرانسه قرار بود جام جهانی را ببرد؛ چه چیزی اشتباه پیش رفت؟
خروس اهلی!
خب، چه کسی این را پیشبینی کرده بود؟ قطعاً فرانسویها نبودند!
رایان شرکی، حس شوک و ناامیدی را در میان بازیکنان فرانسه در روزی که رویای جام جهانیشان در یک شکست ۲–۰ مقابل اسپانیا مرد، به تصویر کشید.
«این یک ناامیدی بزرگ است،» شرکی با سری پایین این را گفت. «ما به خودمان باختیم. نه به داور، نه به اسپانیا، به خودمان باختیم. همه شما میدانید که همه از ما میترسیدند. تنها تیمی که میتوانست ما را حذف کند، خودمان بودیم. امروز وحشتناک بود.»
از رایان شرکی پس از شکست فرانسه پرسیدند که تیمش چه چیزی کم داشت. پاسخ او کوتاه و تلخ بود: «همه چیز. از نظر فنی باختیم، از نظر تاکتیکی باختیم و در دوئلها هم شکست خوردیم.»
این شاید بهترین توصیف از نمایش فرانسه بود. مدعی اصلی قهرمانی نه در کیفیت بازی، نه در جنگندگی و نه در تصمیمگیری، برتری خاصی نسبت به اسپانیا نداشت. در مقابل، اسپانیا بار دیگر با فوتبال مبتنی بر مالکیت، صبر، دقت و حملات هدفمند، نشان داد که همچنان نسخهای دشوار برای فرانسه است.
این سومین شکست پیاپی فرانسه برابر اسپانیا در مرحله نیمهنهایی یک تورنمنت بزرگ بود. ابتدا در یورو با نتیجه ۲ بر یک شکست خورد، سپس در لیگ ملتهای اروپا با نتیجه ۵ بر ۴ مغلوب شد و حالا نیز در جام جهانی، مهمترین رویارویی دو تیم را واگذار کرد.
همه چیز برای فرانسه مهیای فتح جام بود؛ تیم اول ردهبندی مسابقات، قدرتمندترین خط حمله جام و دیدیه دشان که میخواست پس از ۱۴ سال حضور روی نیمکت خروسها، با قهرمانی خداحافظی کند. اما به جای حضور در فینال نیویورک، فرانسه باید برای کسب مقام سوم به میدان برود.
فرانسه حالا باید برای دیدار ردهبندی راهی میامی شود؛ تیمی که هنوز نمیداند چگونه در یک بعدازظهر تلخ در دالاس، همه چیز به این سرعت از هم پاشید. تیمی که تا پیش از این با فوتبال هجومی و تماشایی خود یکی از جذابترین تیمهای جام جهانی بود، مقابل اسپانیا کاملاً از کار افتاد و هیچ شباهتی به نسخه همیشگی خود نداشت.
پس از این شکست، بدون شک تاکتیکهای دیدیه دشان زیر ذرهبین خواهد رفت؛ بهویژه تصمیم او برای استفاده همزمان از چهار مهاجم تخصصی مقابل تیمی مانند اسپانیا که یکی از بهترین تیمهای جهان در حفظ و گردش توپ است.
کیلیان امباپه نیز پس از مسابقه به یکی از مشکلات اصلی تیمش اشاره کرد و گفت: «از همان ابتدای بازی، در پرس کردن سه نفر مقابل دو نفر عمل میکردیم و همانجا اشتباه کردیم. مقابل اسپانیا باید نفر به نفر پرس کنید.»
آمار نیز ضعف کامل فرانسه در فاز هجومی را تأیید میکند. خروسها تنها ۰.۳ گل مورد انتظار (xG) ثبت کردند؛ ضعیفترین عملکرد هجومی این تیم در یک مسابقه جام جهانی از زمان آغاز ثبت آمارهای اپتا در سال ۱۹۶۶. حتی عجیبتر اینکه فرانسه تا دقیقه ۸۲ هیچ شوتی در چهارچوب دروازه نداشت و نخستین ضربه در چهارچوب آنها زمانی ثبت شد که دزیره دوئه، بازیکن تعویضی از فاصلهای بیش از ۳۰ متر تلاش کرد با یک ضربه چیپ اونای سیمون، دروازهبان اسپانیا را غافلگیر کند.
در آن مقطع، کیلیان امباپه کاملاً شبیه بازیکنی بود که پذیرفته بازی از دست رفته است. عثمان دمبله برنده توپ طلای ۲۰۲۵، تنها در ابتدای مسابقه با یک پاس زیبا امباپه را در موقعیت گل قرار داد، اما در ادامه تأثیر چندانی روی بازی نداشت. بردلی بارکولا نیز نتوانست عملکرد مؤثری ارائه دهد و در نهایت تعویض شد.
مایکل اولیسه، خلاقترین بازیکن فرانسه و یکی از درخشانترین چهرههای این جام جهانی، هم زیر فشار دفاع منظم اسپانیا کاملاً مهار شد و ۱۸ دقیقه مانده به پایان از زمین بیرون رفت.
فرانسه چهار سال قبل در فینال جام جهانی قطر نیز شرایط مشابهی را تجربه کرده بود و پس از عقب افتادن ۲ بر صفر مقابل آرژانتین، بازی را به وقتهای اضافه کشاند. اما این بار هیچ نشانی از آن بازگشت تاریخی دیده نشد.
حتی شرایط برای خروسها بدتر هم شد. در دقایق پایانی، اسپانیا با آرامش توپ را به گردش درمیآورد و با پاسهای متوالی، بازی را کاملاً در اختیار گرفته بود؛ تا جایی که فریادهای «اوله» از سکوهای ورزشگاه بلند شد و شکست فرانسه رنگ و بوی تحقیر به خود گرفت.
پاتریک ویرا، اسطوره فوتبال فرانسه و قهرمان جام جهانی ۱۹۹۸ در تحلیل این دیدار به شبکه ITV Sport گفت: «انتظارها از فرانسه برای قهرمانی بسیار بالا بود. همه ما نه فقط از نتیجه، بلکه از کیفیت نمایش تیم هم واقعاً ناامید شدیم.»
پاتریک ویرا در ادامه گفت: «فرانسه اصلاً وارد بازی نشد. اولیسه مهره کلیدی ما بود و باید بیشتر صاحب توپ میشد، اما اسپانیا اجازه نداد او جریان بازی را در دست بگیرد.
«ما انتظار داشتیم بهترین بازیکنانمان بدرخشند، اما هیچکدام موفق نشدند. این فقط ضعف یکی دو نفر نبود؛ کل تیم نمایش ضعیفی داشت.»
آیا فرانسه اسپانیا را دستکم گرفته بود؟ با توجه به شناخت دو تیم از یکدیگر، پاسخ این سؤال احتمالاً منفی است.
واقعیت این بود که فرانسه حتی به سطح واقعی خود هم نزدیک نشد و توضیح روشنی برای این افت وجود ندارد. البته اسپانیا شایسته تحسین است، اما عملکرد ضعیف تقریباً تمام ستارههای فرانسه همچنان سؤالبرانگیز به نظر میرسد.
گل زودهنگام میکل اویارسابال از روی نقطه پنالتی نیز شرایط را برای فرانسه دشوارتر کرد و پس از مسابقه، رایان شرکی با سؤالی جالب روبهرو شد؛ اینکه آیا فرانسه به این دلیل مقابل اسپانیا آسیبپذیر بود که برای نخستین بار در این جام جهانی با شرایط سخت مواجه شد؟
شرکی در پاسخ گفت: «سؤال خیلی خوبی است. شاید حقیقتی در آن باشد. وقتی همه چیز بیش از حد راحت پیش میرود، ممکن است فکر کنیم از بقیه بهتر هستیم.»
در این مسابقه تقریباً هر اتفاقی که میتوانست به ضرر فرانسه رقم بخورد، رخ داد. آدرین رابیو که هم در حفظ توپ اشتباهات زیادی داشت و هم خیلی زود کارت زرد گرفت، یکی از ضعیفترین بازیهایش را انجام داد. او در ادامه نیز با خطایی دیگر تا آستانه اخراج پیش رفت و در نهایت پیش از آنکه کارت زرد دوم را بگیرد، از زمین بیرون کشیده شد.
ویلیام سالیبا هم که از ابتدای جام جهانی با وجود مصدومیت بازی میکرد، برابر اسپانیا کاملاً دور از شرایط ایدهآل بود. مدافع آرسنال تنها حدود ۳۰ دقیقه دوام آورد و پس از احساس درد روی زمین افتاد و با اشاره به کادر پزشکی اعلام کرد که قادر به ادامه بازی نیست.
در صحنه پنالتی نیز درباره عملکرد لوکاس دینیه اختلافنظر وجود داشت. عدهای معتقد بودند او کمی بدشانس بود، اما گروهی دیگر این سؤال را مطرح کردند که چرا دیدیه دشان اجازه داد دینیه برای مدت طولانی مقابل ستاره جوان اسپانیا، یامال بازی کند؛ تقابلی که از همان ابتدا نابرابر به نظر میرسید.
دشان پس از مسابقه گفت: «بازیکنان کاملاً ناامید هستند. باید در زمین خطرناکتر ظاهر میشدیم و کار را برای اسپانیا سختتر میکردیم.»
این مسابقه آخرین حضور دشان روی نیمکت فرانسه در جام جهانی بود. طبق تصمیمی که پیش از آغاز تورنمنت گرفته شده بود، او پس از پایان رقابتها از تیم ملی جدا میشود و زینالدین زیدان هدایت خروسها را بر عهده خواهد گرفت.
نکته امیدوارکننده برای فرانسه این است که بخش بزرگی از این نسل بااستعداد، چهار سال دیگر نیز در اختیار تیم ملی خواهد بود و میتواند در جام جهانی بعدی به میدان برود.
اما واقعیت تلخ این است که چهار سال، فاصلهای بسیار طولانی است و هیچ تضمینی وجود ندارد که این فرصت دوباره تکرار شود؛ موضوعی که فوتبال فرانسه بهتر از هر تیم دیگری آن را درک میکند.
انتهای پیام/