پاکسازی بیخانمانها برای فریب گردشگران؟
قربانیان خاموش جام جهانی
جام جهانی ۲۰۲۶ با تمام هیاهو، رکوردها و جشنهای رنگارنگش به پایان رسید؛ تورنمنتی که فیفا آن را نمادی از اتحاد ملتها و گردهمایی مردم جهان میدانست. اما در کنار تصاویر باشکوه ورزشگاههای پر از تماشاگر و خیابانهای مملو از هواداران، روایت دیگری نیز در شهرهای میزبان شکل گرفت؛ روایتی که از نگاه بسیاری از بیخانمانهای آتلانتا، آنها را نه بخشی از این جشن جهانی، بلکه قربانیان آن معرفی میکند.
در روزهایی که میلیونها نفر برای تماشای مسابقات جام جهانی به آمریکا سفر کرده بودند، گزارشهای متعددی از پاکسازی اردوگاههای بیخانمانها در نزدیکی مناطق گردشگری و محلهای تجمع هواداران منتشر شد. یکی از مهمترین این نقاط «فریدام پارک» در آتلانتا بود، پارکی که کمتر از دو کیلومتر با یکی از مراکز رسمی تماشای مسابقات فاصله داشت و سالها محل استقرار دهها بیخانمان بود.
پاکسازی به نام زیباسازی شهر
مقامات شهری آتلانتا عملیات جمعآوری چادرها و وسایل شخصی ساکنان این پارک را «نگهداری و ساماندهی معمول پارک» توصیف کردند، اما بسیاری از فعالان اجتماعی و خود بیخانمانها معتقد بودند هدف اصلی این اقدامات، پنهان کردن چهره فقر از دید گردشگران جام جهانی بوده است.
چند روز پیش از برگزاری آخرین مسابقه جام جهانی در آتلانتا، فریدام پارک تقریباً خالی شده بود. از چادرها، صندلیها و وسایل زندگی افرادی که ماهها و حتی سالها در آنجا زندگی میکردند، هیچ اثری باقی نمانده بود. در عوض، فضای سبز مرتب و خانههای زیبای اطراف پارک تصویری را ارائه میکردند که مسئولان شهری مایل بودند بازدیدکنندگان خارجی از آتلانتا ببینند.
این سیاست البته محدود به آتلانتا نبود. در بسیاری از شهرهای میزبان جام جهانی در آمریکا، کانادا و مکزیک تلاشهایی برای انتقال یا جمعآوری اردوگاههای بیخانمانها صورت گرفت. آندره دیکنز، شهردار آتلانتا، حتی پیش از آغاز مسابقات اعلام کرده بود که شهر قصد دارد افراد بیخانمان را از مرکز شهر و مناطق پرتردد دور کند.
بیخانمانهایی که ناپدید شدند
یکی از پرسشهای مهم پس از پایان جام جهانی این است که هزاران نفری که از خیابانها و پارکها جمعآوری شدند، اکنون کجا هستند؟
کارکنان مراکز خدمات اجتماعی و درمانی آتلانتا نیز پاسخ روشنی برای این سؤال ندارند. برخی از آنها میگویند در طول مسابقات بهوضوح تعداد افراد بیخانمان در خیابانها کاهش یافته بود، اما هیچ توضیح شفافی درباره محل انتقال آنها ارائه نشد.
برخی از بیخانمانها روایتهای نگرانکنندهای از این جابهجاییها مطرح کردهاند. یکی از آنها میگوید نیمهشب به مرکزی در حاشیه شهر منتقل شده که بیشتر شبیه اردوگاههای اضطراری بوده تا پناهگاه انسانی. او مدعی است پس از مشاهده شرایط آن مرکز، چندین کیلومتر را پیاده طی کرده تا دوباره به محل قبلی خود بازگردد.
توسعه شهری یا حذف فقرا؟
مدیران شهری از برنامههایی مانند «Downtown Rising» به عنوان طرحی برای کاهش بیخانمانی و اسکان افراد آسیبپذیر یاد میکنند. مسئولان آتلانتا اعلام کردهاند که صدها نفر در قالب این طرح صاحب سرپناه شدهاند و هدف اصلی، کمک به افراد نیازمند بوده است.
با این حال، منتقدان معتقدند فاصله زیادی میان اهداف اعلامشده و واقعیتهای میدانی وجود دارد. از نگاه آنها، جام جهانی فرصتی برای تسریع روند پاکسازی مناطق مرکزی شهر از چهرههای نامطلوب اجتماعی بود؛ اقدامی که بیش از آنکه بر حل ریشهای بحران بیخانمانی تمرکز داشته باشد، به دنبال ارائه تصویری جذابتر از شهر برای گردشگران و سرمایهگذاران بود.
این انتقادها زمانی جدیتر شد که فعالان اجتماعی به حادثه تلخ سال گذشته اشاره کردند؛ جایی که یک مرد بیخانمان در جریان عملیات جمعآوری اردوگاهها جان خود را از دست داد. حادثهای که مسئولان را وادار به بازنگری در برخی پروتکلها کرد، اما نگرانیها درباره نحوه برخورد با افراد بیخانمان را از بین نبرد.
برای بسیاری از ساکنان بیخانمان آتلانتا، جام جهانی نه نماد اتحاد و همبستگی، بلکه یادآور روزهایی بود که احساس کردند برای زیباسازی شهر و رونق اقتصادی، از دید جامعه حذف شدهاند. اکنون که چراغ ورزشگاهها خاموش شده و هواداران به خانههای خود بازگشتهاند، پرسش اصلی باقی مانده است: آیا میراث جام جهانی برای این افراد تنها جابهجایی و فراموش شدن بود یا شهرها پس از پایان جشن فوتبال، راهحلی پایدار برای یکی از عمیقترین مشکلات اجتماعی خود پیدا خواهند کرد؟
انتهای پیام/
در روزهایی که میلیونها نفر برای تماشای مسابقات جام جهانی به آمریکا سفر کرده بودند، گزارشهای متعددی از پاکسازی اردوگاههای بیخانمانها در نزدیکی مناطق گردشگری و محلهای تجمع هواداران منتشر شد. یکی از مهمترین این نقاط «فریدام پارک» در آتلانتا بود، پارکی که کمتر از دو کیلومتر با یکی از مراکز رسمی تماشای مسابقات فاصله داشت و سالها محل استقرار دهها بیخانمان بود.
پاکسازی به نام زیباسازی شهر
مقامات شهری آتلانتا عملیات جمعآوری چادرها و وسایل شخصی ساکنان این پارک را «نگهداری و ساماندهی معمول پارک» توصیف کردند، اما بسیاری از فعالان اجتماعی و خود بیخانمانها معتقد بودند هدف اصلی این اقدامات، پنهان کردن چهره فقر از دید گردشگران جام جهانی بوده است.
چند روز پیش از برگزاری آخرین مسابقه جام جهانی در آتلانتا، فریدام پارک تقریباً خالی شده بود. از چادرها، صندلیها و وسایل زندگی افرادی که ماهها و حتی سالها در آنجا زندگی میکردند، هیچ اثری باقی نمانده بود. در عوض، فضای سبز مرتب و خانههای زیبای اطراف پارک تصویری را ارائه میکردند که مسئولان شهری مایل بودند بازدیدکنندگان خارجی از آتلانتا ببینند.
این سیاست البته محدود به آتلانتا نبود. در بسیاری از شهرهای میزبان جام جهانی در آمریکا، کانادا و مکزیک تلاشهایی برای انتقال یا جمعآوری اردوگاههای بیخانمانها صورت گرفت. آندره دیکنز، شهردار آتلانتا، حتی پیش از آغاز مسابقات اعلام کرده بود که شهر قصد دارد افراد بیخانمان را از مرکز شهر و مناطق پرتردد دور کند.
بیخانمانهایی که ناپدید شدند
یکی از پرسشهای مهم پس از پایان جام جهانی این است که هزاران نفری که از خیابانها و پارکها جمعآوری شدند، اکنون کجا هستند؟
کارکنان مراکز خدمات اجتماعی و درمانی آتلانتا نیز پاسخ روشنی برای این سؤال ندارند. برخی از آنها میگویند در طول مسابقات بهوضوح تعداد افراد بیخانمان در خیابانها کاهش یافته بود، اما هیچ توضیح شفافی درباره محل انتقال آنها ارائه نشد.
برخی از بیخانمانها روایتهای نگرانکنندهای از این جابهجاییها مطرح کردهاند. یکی از آنها میگوید نیمهشب به مرکزی در حاشیه شهر منتقل شده که بیشتر شبیه اردوگاههای اضطراری بوده تا پناهگاه انسانی. او مدعی است پس از مشاهده شرایط آن مرکز، چندین کیلومتر را پیاده طی کرده تا دوباره به محل قبلی خود بازگردد.
توسعه شهری یا حذف فقرا؟
مدیران شهری از برنامههایی مانند «Downtown Rising» به عنوان طرحی برای کاهش بیخانمانی و اسکان افراد آسیبپذیر یاد میکنند. مسئولان آتلانتا اعلام کردهاند که صدها نفر در قالب این طرح صاحب سرپناه شدهاند و هدف اصلی، کمک به افراد نیازمند بوده است.
با این حال، منتقدان معتقدند فاصله زیادی میان اهداف اعلامشده و واقعیتهای میدانی وجود دارد. از نگاه آنها، جام جهانی فرصتی برای تسریع روند پاکسازی مناطق مرکزی شهر از چهرههای نامطلوب اجتماعی بود؛ اقدامی که بیش از آنکه بر حل ریشهای بحران بیخانمانی تمرکز داشته باشد، به دنبال ارائه تصویری جذابتر از شهر برای گردشگران و سرمایهگذاران بود.
این انتقادها زمانی جدیتر شد که فعالان اجتماعی به حادثه تلخ سال گذشته اشاره کردند؛ جایی که یک مرد بیخانمان در جریان عملیات جمعآوری اردوگاهها جان خود را از دست داد. حادثهای که مسئولان را وادار به بازنگری در برخی پروتکلها کرد، اما نگرانیها درباره نحوه برخورد با افراد بیخانمان را از بین نبرد.
برای بسیاری از ساکنان بیخانمان آتلانتا، جام جهانی نه نماد اتحاد و همبستگی، بلکه یادآور روزهایی بود که احساس کردند برای زیباسازی شهر و رونق اقتصادی، از دید جامعه حذف شدهاند. اکنون که چراغ ورزشگاهها خاموش شده و هواداران به خانههای خود بازگشتهاند، پرسش اصلی باقی مانده است: آیا میراث جام جهانی برای این افراد تنها جابهجایی و فراموش شدن بود یا شهرها پس از پایان جشن فوتبال، راهحلی پایدار برای یکی از عمیقترین مشکلات اجتماعی خود پیدا خواهند کرد؟
انتهای پیام/