از سری B امارات تا نیمکت آتزوری
پیرلو، انتخابی که هیچکس پیشبینی نمیکرد
فوتبال ایتالیا بار دیگر به قهرمانان جام جهانی ۲۰۰۶ پناه برده است. پس از ناکامی آتزوری در صعود به جام جهانی ۲۰۲۶ و استعفای جنارو گتوزو، حالا آندرهآ پیرلو در آستانه قبول یکی از مهمترین مسئولیتهای دوران حرفهای خود قرار دارد؛ هدایت تیم ملی ایتالیا. انتخابی که در نگاه نخست شاید غیرمنتظره به نظر برسد، اما پشت پرده آن، مجموعهای از دلایل فنی، اقتصادی و احساسی نهفته است.
انتخابی دور از انتظار
تا چند هفته پیش، کمتر کسی تصور میکرد نام آندرهآ پیرلو به عنوان گزینه اصلی هدایت تیم ملی ایتالیا مطرح شود. مربیای که این روزها در فوتبال امارات فعالیت میکند و توانسته یونایتد افسی را از دسته دوم به سطح اول فوتبال این کشور برساند، حالا در آستانه بازگشت به مهمترین جایگاه فوتبال ملی ایتالیاست.
فدراسیون فوتبال ایتالیا ابتدا روی گزینههای بزرگی مانند پپ گواردیولا، کارلو آنچلوتی، آنتونیو کونته و روبرتو مانچینی تمرکز کرده بود. حتی پائولو مالدینی و لئوناردو برای متقاعد کردن گواردیولا راهی بارسلونا شدند، اما سرمربی اسپانیایی پیشنهاد هدایت آتزوری را رد کرد. کونته نیز تمایلی به بازگشت فوری به نیمکت نداشت و مانچینی هم نتوانست نظر مدیران فدراسیون را جلب کند. در چنین شرایطی، نام پیرلو به آرامی به صدر فهرست گزینهها رسید.
اعتماد مالدینی و لئوناردو به «معمار برلین»
یکی از مهمترین دلایل انتخاب پیرلو، رابطه نزدیک و اعتماد ویژه مالدینی و لئوناردو به اوست. این سه چهره، سالهای طلایی میلان تحت هدایت کارلو آنچلوتی را در کنار یکدیگر سپری کردهاند؛ دورانی که روسونری با حضور ستارگانی مانند پیرلو، مالدینی، کاکا و شوچنکو، اروپا را فتح کرد.
مالدینی پیشتر نیز در سال ۲۰۲۳ قصد داشت پیرلو را به عنوان سرمربی میلان انتخاب کند، اما جدایی او از مدیریت باشگاه، این پروژه را نیمهتمام گذاشت. لئوناردو نیز که سابقه همبازی بودن و همکاری با پیرلو را در میلان و پاریسنژرمن دارد، از حامیان اصلی این انتخاب محسوب میشود.
برای مدیران فوتبال ایتالیا، پیرلو تنها یک مربی نیست؛ او یکی از نمادهای نسل طلایی فوتبال این کشور و قهرمان جام جهانی ۲۰۰۶ است.
موافقان و مخالفان
با این حال، کارنامه مربیگری پیرلو همچنان محل بحث است. او در سال ۲۰۲۰ و در شرایطی غیرمنتظره هدایت یوونتوس را بر عهده گرفت؛ در حالی که تنها چند روز قبل به عنوان سرمربی تیم زیر ۲۳ سال این باشگاه منصوب شده بود.
پیرلو در تنها فصل حضورش روی نیمکت یووه موفق شد سوپرجام و جام حذفی ایتالیا را کسب کند، اما کسب سهمیه لیگ قهرمانان اروپا در هفته پایانی سریآ برای مدیران باشگاه کافی نبود و جای خود را به ماسیمیلیانو آلگری داد.
پس از یوونتوس، او راهی فوتبال ترکیه شد و هدایت فاتح کاراگومروک را بر عهده گرفت؛ تجربهای که چندان موفقیتآمیز نبود. سپس به سمپدوریا در سری B ایتالیا رفت و در نخستین فصل تیمش را به پلیآف رساند، اما در فصل بعد تنها پس از سه مسابقه از سمت خود برکنار شد.
در نهایت، پیرلو تصمیم گرفت فصل جدیدی از دوران مربیگری خود را در فوتبال امارات آغاز کند و با یونایتد افسی به لیگ برتر این کشور صعود کند.
بازسازی فوتبال ایتالیا
پیرلو در صورت نهایی شدن قراردادش، قراردادی چهار ساله تا پایان جام جهانی ۲۰۳۰ با دستمزد سالانه یک و نیم میلیون یورو امضا خواهد کرد؛ رقمی که به مراتب کمتر از هزینه جذب گزینههایی مانند گواردیولا، کونته یا مانچینی است.
اما انتخاب او صرفاً به مسائل مالی محدود نمیشود. مدیران فدراسیون فوتبال ایتالیا به دنبال ایجاد یک تحول فنی و فلسفی در تیم ملی هستند؛ تغییری که پس از سالها ناکامی و غیبتهای پیاپی در جامهای جهانی، بیش از هر زمان دیگری ضروری به نظر میرسد.
فوتبال ایتالیا همچنان نگاه ویژهای به قهرمانان جام جهانی ۲۰۰۶ دارد. پیش از این نیز نامهایی مانند جنارو گتوزو، فابیو کاناوارو، دانیله دهروسی و فابیو گروسو برای حضور در کادر فنی تیم ملی مطرح شده بودند.
قمار بزرگ آتزوری
شاید مهمترین سؤال این روزها این باشد؛ آیا پیرلو واقعاً آماده هدایت تیم ملی ایتالیاست؟ پاسخ این سؤال را زمان مشخص خواهد کرد.
کارنامه مربیگری او هنوز با دوران پرافتخار بازیگریاش فاصله زیادی دارد، اما فوتبال بارها نشان داده که موفقیتهای بزرگ، همیشه از مسیرهای قابل پیشبینی به دست نمیآیند.
آندرهآ پیرلو حالا در آستانه بازگشت به خانه است؛ خانهای که ۱۱۶ بار پیراهن آبی آن را بر تن کرد و در شبی فراموشنشدنی در برلین، جام جهانی را بالای سر برد. شاید این بار، مأموریت او نه فتح جهان، بلکه بازگرداندن اعتبار از دست رفته فوتبال ایتالیا باشد؛ مأموریتی که میتواند بزرگترین قمار دوران مربیگری «معمار برلین» لقب بگیرد.
انتهای پیام/
انتخابی دور از انتظار
تا چند هفته پیش، کمتر کسی تصور میکرد نام آندرهآ پیرلو به عنوان گزینه اصلی هدایت تیم ملی ایتالیا مطرح شود. مربیای که این روزها در فوتبال امارات فعالیت میکند و توانسته یونایتد افسی را از دسته دوم به سطح اول فوتبال این کشور برساند، حالا در آستانه بازگشت به مهمترین جایگاه فوتبال ملی ایتالیاست.
فدراسیون فوتبال ایتالیا ابتدا روی گزینههای بزرگی مانند پپ گواردیولا، کارلو آنچلوتی، آنتونیو کونته و روبرتو مانچینی تمرکز کرده بود. حتی پائولو مالدینی و لئوناردو برای متقاعد کردن گواردیولا راهی بارسلونا شدند، اما سرمربی اسپانیایی پیشنهاد هدایت آتزوری را رد کرد. کونته نیز تمایلی به بازگشت فوری به نیمکت نداشت و مانچینی هم نتوانست نظر مدیران فدراسیون را جلب کند. در چنین شرایطی، نام پیرلو به آرامی به صدر فهرست گزینهها رسید.
اعتماد مالدینی و لئوناردو به «معمار برلین»
یکی از مهمترین دلایل انتخاب پیرلو، رابطه نزدیک و اعتماد ویژه مالدینی و لئوناردو به اوست. این سه چهره، سالهای طلایی میلان تحت هدایت کارلو آنچلوتی را در کنار یکدیگر سپری کردهاند؛ دورانی که روسونری با حضور ستارگانی مانند پیرلو، مالدینی، کاکا و شوچنکو، اروپا را فتح کرد.
مالدینی پیشتر نیز در سال ۲۰۲۳ قصد داشت پیرلو را به عنوان سرمربی میلان انتخاب کند، اما جدایی او از مدیریت باشگاه، این پروژه را نیمهتمام گذاشت. لئوناردو نیز که سابقه همبازی بودن و همکاری با پیرلو را در میلان و پاریسنژرمن دارد، از حامیان اصلی این انتخاب محسوب میشود.
برای مدیران فوتبال ایتالیا، پیرلو تنها یک مربی نیست؛ او یکی از نمادهای نسل طلایی فوتبال این کشور و قهرمان جام جهانی ۲۰۰۶ است.
موافقان و مخالفان
با این حال، کارنامه مربیگری پیرلو همچنان محل بحث است. او در سال ۲۰۲۰ و در شرایطی غیرمنتظره هدایت یوونتوس را بر عهده گرفت؛ در حالی که تنها چند روز قبل به عنوان سرمربی تیم زیر ۲۳ سال این باشگاه منصوب شده بود.
پیرلو در تنها فصل حضورش روی نیمکت یووه موفق شد سوپرجام و جام حذفی ایتالیا را کسب کند، اما کسب سهمیه لیگ قهرمانان اروپا در هفته پایانی سریآ برای مدیران باشگاه کافی نبود و جای خود را به ماسیمیلیانو آلگری داد.
پس از یوونتوس، او راهی فوتبال ترکیه شد و هدایت فاتح کاراگومروک را بر عهده گرفت؛ تجربهای که چندان موفقیتآمیز نبود. سپس به سمپدوریا در سری B ایتالیا رفت و در نخستین فصل تیمش را به پلیآف رساند، اما در فصل بعد تنها پس از سه مسابقه از سمت خود برکنار شد.
در نهایت، پیرلو تصمیم گرفت فصل جدیدی از دوران مربیگری خود را در فوتبال امارات آغاز کند و با یونایتد افسی به لیگ برتر این کشور صعود کند.
بازسازی فوتبال ایتالیا
پیرلو در صورت نهایی شدن قراردادش، قراردادی چهار ساله تا پایان جام جهانی ۲۰۳۰ با دستمزد سالانه یک و نیم میلیون یورو امضا خواهد کرد؛ رقمی که به مراتب کمتر از هزینه جذب گزینههایی مانند گواردیولا، کونته یا مانچینی است.
اما انتخاب او صرفاً به مسائل مالی محدود نمیشود. مدیران فدراسیون فوتبال ایتالیا به دنبال ایجاد یک تحول فنی و فلسفی در تیم ملی هستند؛ تغییری که پس از سالها ناکامی و غیبتهای پیاپی در جامهای جهانی، بیش از هر زمان دیگری ضروری به نظر میرسد.
فوتبال ایتالیا همچنان نگاه ویژهای به قهرمانان جام جهانی ۲۰۰۶ دارد. پیش از این نیز نامهایی مانند جنارو گتوزو، فابیو کاناوارو، دانیله دهروسی و فابیو گروسو برای حضور در کادر فنی تیم ملی مطرح شده بودند.
قمار بزرگ آتزوری
شاید مهمترین سؤال این روزها این باشد؛ آیا پیرلو واقعاً آماده هدایت تیم ملی ایتالیاست؟ پاسخ این سؤال را زمان مشخص خواهد کرد.
کارنامه مربیگری او هنوز با دوران پرافتخار بازیگریاش فاصله زیادی دارد، اما فوتبال بارها نشان داده که موفقیتهای بزرگ، همیشه از مسیرهای قابل پیشبینی به دست نمیآیند.
آندرهآ پیرلو حالا در آستانه بازگشت به خانه است؛ خانهای که ۱۱۶ بار پیراهن آبی آن را بر تن کرد و در شبی فراموشنشدنی در برلین، جام جهانی را بالای سر برد. شاید این بار، مأموریت او نه فتح جهان، بلکه بازگرداندن اعتبار از دست رفته فوتبال ایتالیا باشد؛ مأموریتی که میتواند بزرگترین قمار دوران مربیگری «معمار برلین» لقب بگیرد.
انتهای پیام/