وقتی ۱۴۰ میلیارد پاداش ناچیز خوانده میشود!
یکی طهمورث حیدری را از خواب بیدار کند
اظهارات اخیر طهمورث حیدری، عضو هیأترئیسه فدراسیون فوتبال درباره ناچیز بودن پاداش ۱۴۰ میلیارد تومانی امیر قلعهنویی بیش از آنکه تلاشی در دفاع از یک تصمیم مدیریتی باشد، نشانهای از فاصله گرفتن افکار بخشی از مدیران فوتبال از واقعیتهای جامعه است.
در روزگاری که بخش قابل توجهی از مردم با دشواریهای اقتصادی دست و پنجه نرم میکنند، به کار بردن واژه «ناچیز» برای رقمی که میتواند بودجه بسیاری از مجموعهها و نهادها را تأمین کند، نه تنها قابل دفاع نیست، بلکه افکار عمومی را با پرسشهای جدی روبهرو میکند.
البته سالهاست که دستمزدها و پاداشهای کلان در فوتبال ایران به یک عرف تبدیل شده است. مربیان و بازیکنان ارقامی دریافت میکنند که با درآمد اقشار مختلف جامعه فاصلهای چشمگیر دارد و همین مسأله همواره محل بحث و انتقاد بوده است.
اما حتی اگر این واقعیت را نیز بپذیریم، باز هم نمیتوان پرداخت ۱۴۰ میلیارد تومان را رقمی ناچیز توصیف کرد. چنین ادبیاتی بیش از آنکه بیانگر واقعیت باشد، نوعی نادیده گرفتن درک عمومی جامعه از ارزش پول و شرایط اقتصادی است.
اوج فاجعه آنجا است که حیدری در توجیه این موضوع، پاداش قلعهنویی را با پرداختهای سالهای گذشته مقایسه کرده است.
اگر منظور او دوران کارلوس کیروش باشد، باید به تفاوت شرایط نیز اشاره کند. کیروش در دورهای تیم ملی را به جام جهانی رساند که سهمیه آسیا تنها چهار و نیم تیم بود و رقابت برای صعود به مراتب دشوارتر از امروز محسوب میشد.
افزون بر آن تیم ملی در جام جهانی ۲۰۱۸ در گروهی بسیار دشوار برابر قهرمانان فوتبال جهان قرار گرفت و با کسب چهار امتیاز تا آستانه صعود از مرحله گروهی پیش رفت؛ نتیجهای که همچنان از بهترین عملکردهای تاریخ فوتبال ایران در جام جهانی به شمار میرود.
کیروش برای آن دستاورد یک میلیون دلار گرفت که همین حالا با عددی که به قلعهنویی داده شده تفاوت آنچنانی ندارد.
امروز اما شرایط کاملاً متفاوت است. جام جهانی از ۳۲ به ۴۸ تیم افزایش یافته و سهمیه آسیا نیز به هشت و نیم تیم رسیده است. بنابراین مقایسه صرف پاداشها با گذشته بدون در نظر گرفتن تفاوت مسیر صعود و شرایط رقابت، قیاسی کامل و منصفانه نیست.
اگر قرار است دستاوردها ملاک ارزیابی باشند، باید همه متغیرها در کنار هم دیده شوند، نه آنکه تنها به اعداد و ارقام پرداختی استناد شود.
آنچه بیش از اصل پاداش حساسیت ایجاد کرده، نوع نگاه به این رقم است. مسأله این نیست که پاداش پرداخت شود یا نشود، بلکه پرسش اینجاست که چگونه میتوان ۱۴۰ میلیارد تومان را «ناچیز» دانست؟!
مدیران فوتبال، به ویژه اعضای هیأترئیسه فدراسیون، باید بدانند هر جملهای که بر زبان میآورند، بازتاب گستردهای در جامعه دارد و نمیتوان بدون توجه به شرایط عمومی کشور از کنار آن گذشت.
شاید اگر این اظهارنظر با دقت بیشتری مطرح میشد، چنین موجی از انتقاد شکل نمیگرفت.
البته پیدا است که حیدری هیچ آگاهی و شناختی نسبت به افکار عمومی ندارد و با این دفاعیههای خام فقط برای فدراسیون فوتبال هزینه میتراشد.
در روزهایی که جامعه نسبت به مسائل اقتصادی حساس است، کوچک شمردن یک پاداش ۱۴۰ میلیارد تومانی، نه تنها کمکی به دفاع از تصمیمات فدراسیون نمیکند، بلکه این تصور را ایجاد میکند که برخی مدیران، فاصلهای معنادار با واقعیتهای زندگی مردم پیدا کردهاند.
به هرحال امیدواریم به سرعت یکی از اعضای هیأترئیسه، حیدری را از خواب بیدار کند و یا اینکه او ممنوعالمصاحبه شود تا شاهد این اظهارات عجیب نباشیم.
انتهای پیام/
در روزگاری که بخش قابل توجهی از مردم با دشواریهای اقتصادی دست و پنجه نرم میکنند، به کار بردن واژه «ناچیز» برای رقمی که میتواند بودجه بسیاری از مجموعهها و نهادها را تأمین کند، نه تنها قابل دفاع نیست، بلکه افکار عمومی را با پرسشهای جدی روبهرو میکند.
البته سالهاست که دستمزدها و پاداشهای کلان در فوتبال ایران به یک عرف تبدیل شده است. مربیان و بازیکنان ارقامی دریافت میکنند که با درآمد اقشار مختلف جامعه فاصلهای چشمگیر دارد و همین مسأله همواره محل بحث و انتقاد بوده است.
اما حتی اگر این واقعیت را نیز بپذیریم، باز هم نمیتوان پرداخت ۱۴۰ میلیارد تومان را رقمی ناچیز توصیف کرد. چنین ادبیاتی بیش از آنکه بیانگر واقعیت باشد، نوعی نادیده گرفتن درک عمومی جامعه از ارزش پول و شرایط اقتصادی است.
اوج فاجعه آنجا است که حیدری در توجیه این موضوع، پاداش قلعهنویی را با پرداختهای سالهای گذشته مقایسه کرده است.
اگر منظور او دوران کارلوس کیروش باشد، باید به تفاوت شرایط نیز اشاره کند. کیروش در دورهای تیم ملی را به جام جهانی رساند که سهمیه آسیا تنها چهار و نیم تیم بود و رقابت برای صعود به مراتب دشوارتر از امروز محسوب میشد.
افزون بر آن تیم ملی در جام جهانی ۲۰۱۸ در گروهی بسیار دشوار برابر قهرمانان فوتبال جهان قرار گرفت و با کسب چهار امتیاز تا آستانه صعود از مرحله گروهی پیش رفت؛ نتیجهای که همچنان از بهترین عملکردهای تاریخ فوتبال ایران در جام جهانی به شمار میرود.
کیروش برای آن دستاورد یک میلیون دلار گرفت که همین حالا با عددی که به قلعهنویی داده شده تفاوت آنچنانی ندارد.
امروز اما شرایط کاملاً متفاوت است. جام جهانی از ۳۲ به ۴۸ تیم افزایش یافته و سهمیه آسیا نیز به هشت و نیم تیم رسیده است. بنابراین مقایسه صرف پاداشها با گذشته بدون در نظر گرفتن تفاوت مسیر صعود و شرایط رقابت، قیاسی کامل و منصفانه نیست.
اگر قرار است دستاوردها ملاک ارزیابی باشند، باید همه متغیرها در کنار هم دیده شوند، نه آنکه تنها به اعداد و ارقام پرداختی استناد شود.
آنچه بیش از اصل پاداش حساسیت ایجاد کرده، نوع نگاه به این رقم است. مسأله این نیست که پاداش پرداخت شود یا نشود، بلکه پرسش اینجاست که چگونه میتوان ۱۴۰ میلیارد تومان را «ناچیز» دانست؟!
مدیران فوتبال، به ویژه اعضای هیأترئیسه فدراسیون، باید بدانند هر جملهای که بر زبان میآورند، بازتاب گستردهای در جامعه دارد و نمیتوان بدون توجه به شرایط عمومی کشور از کنار آن گذشت.
شاید اگر این اظهارنظر با دقت بیشتری مطرح میشد، چنین موجی از انتقاد شکل نمیگرفت.
البته پیدا است که حیدری هیچ آگاهی و شناختی نسبت به افکار عمومی ندارد و با این دفاعیههای خام فقط برای فدراسیون فوتبال هزینه میتراشد.
در روزهایی که جامعه نسبت به مسائل اقتصادی حساس است، کوچک شمردن یک پاداش ۱۴۰ میلیارد تومانی، نه تنها کمکی به دفاع از تصمیمات فدراسیون نمیکند، بلکه این تصور را ایجاد میکند که برخی مدیران، فاصلهای معنادار با واقعیتهای زندگی مردم پیدا کردهاند.
به هرحال امیدواریم به سرعت یکی از اعضای هیأترئیسه، حیدری را از خواب بیدار کند و یا اینکه او ممنوعالمصاحبه شود تا شاهد این اظهارات عجیب نباشیم.
انتهای پیام/