افشاگری بزرگ مالدینی از پشتپرده نیمکت ایتالیا
گواردیولا حتی ترکیب تیم را هم نوشته بود
پائولو مالدینی برای نخستین بار جزئیات پروژهای را فاش کرد که میتوانست چهره فوتبال ایتالیا را تغییر دهد. اسطوره میلان در گفتوگویی مفصل از مذاکرات جدی با پپ گواردیولا، انتخاب آندرهآ پیرلو، اختلاف با مدیریت فدراسیون و دلیل استعفایش پرده برداشت؛ روایتی که نشان میدهد تغییرات ناگهانی در تصمیمگیریها، یکی از جاهطلبانهترین پروژههای سالهای اخیر فوتبال ایتالیا را به بنبست کشاند.
گواردیولا تا آستانه امضا پیش رفت
مالدینی در گفتوگو با کوریره دلاسرا تأیید کرد که پپ گواردیولا تا آستانه پذیرش هدایت تیم ملی ایتالیا پیش رفته بود. او گفت سرمربی اسپانیایی نهتنها علاقه جدی به این پروژه داشت، بلکه ساعتها درباره آینده آتزوری با او و لئوناردو گفتوگو کرده و حتی روی کاغذ ترکیبهای احتمالی تیم ملی را مینوشت.
به گفته مالدینی، مسأله مالی هرگز مانعی برای این همکاری نبود. او نقل کرد که گواردیولا گفته بود: «حتی اگر یک یورو کمتر از سرمربی قبلی به من بدهید، مشکلی ندارم.» با این حال، سرمربی سابق منچسترسیتی در نهایت به دلیل خستگی ناشی از سالها حضور فشرده در لیگ برتر انگلیس و نیاز به استراحت، از پذیرش این پیشنهاد انصراف داد.
تغییر هویت فوتبال ایتالیا
مالدینی تأکید کرد که هدف او تنها انتخاب یک سرمربی جدید نبود، بلکه طراحی پروژهای برای تغییر فلسفه فوتبال ایتالیا محسوب میشد. او اعتقاد دارد فوتبال این کشور در سالهای اخیر از نظر فنی و تاکتیکی از رقبای خود عقب مانده و باید از پایه، مسیر تازهای را دنبال کند.
به گفته مدیر فنی سابق تیم ملی، برنامه اصلی بر آموزش تکنیک، بازی هجومی، تقویت تواناییهای فردی و کاهش وابستگی به فوتبال صرفاً تاکتیکی استوار بود. او معتقد است تیم ملی به مربی جوانی نیاز داشت که علاوه بر سابقه درخشان، به این پروژه بلندمدت نیز اعتقاد داشته باشد.
چرا پیرلو؟
پس از منتفی شدن حضور گواردیولا و پاسخ منفی کارلو آنچلوتی که به همکاری با تیم ملی برزیل ادامه داد، گزینههای نهایی مالدینی شامل آندرهآ پیرلو، دانیله دهروسی و فابیو گروسو بودند؛ سه قهرمان جام جهانی که میتوانستند آغازگر نسلی تازه روی نیمکت آتزوری باشند.
اما به گفته مالدینی، محدودیتهای ایجادشده پس از انتخابات فدراسیون باعث شد دهروسی و گروسو از فهرست خارج شوند و در نهایت پیرلو به گزینه اصلی تبدیل شود. او از پیرلو دفاع کرد و گفت جنجالهای رسانهای درباره همکاریهای تجاری این ستاره سابق فوتبال، مانع حقوقی برای حضورش روی نیمکت تیم ملی ایجاد نمیکرد و بیش از آنکه یک مشکل واقعی باشد، بهانهای برای تغییر تصمیمها بود.
اختلاف با مالاگو و پایان همکاری
بخش مهمی از صحبتهای مالدینی به اختلاف او با جووانی مالاگو، رئیس وقت کمیته ملی المپیک ایتالیا که حالا رئیس فدراسیون فوتبال است، اختصاص داشت. او توضیح داد که در ابتدا توافق شده بود انتخاب سرمربی بر عهده تیم مدیریتی او باشد، اما در ادامه این توافق به طور ناگهانی تغییر کرد.
مالدینی گفت: «به ما اعلام شد که از این پس سرمربی را رئیس انتخاب میکند و ما فقط باید آن را تأیید کنیم. اگر مسئولیتی به من سپرده شده باشد اما اجازه تصمیمگیری نداشته باشم، ادامه همکاری بیمعناست.» به همین دلیل، او و لئوناردو تنها ۲۴ ساعت بعد تصمیم به استعفا گرفتند؛ آن هم پیش از آغاز رسمی قرارداد چهار سالهشان.
نه به مانچینی و کونته
اسطوره میلان همچنین تأکید کرد مخالفتش با انتخاب روبرتو مانچینی یا آنتونیو کونته هیچ ارتباطی به تواناییهای فنی آنها نداشت. او هر دو را از بهترین مربیان ایتالیا دانست، اما تأکید کرد پروژهای که طراحی کرده بود به دنبال یک تغییر نسلی و فکری بود؛ پروژهای که نیاز به مربی جوان، ایدههای نو و رویکردی متفاوت داشت.
مالدینی در پایان با ابراز تأسف از سرنوشت این طرح گفت اگر آن برنامه اجرا میشد، میتوانست هویت فوتبال ایتالیا را متحول کند. او معتقد است مشکل اصلی، تغییر ناگهانی توافقها و از بین رفتن اعتماد میان مدیران بود؛ اتفاقی که باعث شد یکی از جاهطلبانهترین پروژههای تاریخ اخیر فوتبال ایتالیا، پیش از آغاز رسمی به پایان برسد.
انتهای پیام/
گواردیولا تا آستانه امضا پیش رفت
مالدینی در گفتوگو با کوریره دلاسرا تأیید کرد که پپ گواردیولا تا آستانه پذیرش هدایت تیم ملی ایتالیا پیش رفته بود. او گفت سرمربی اسپانیایی نهتنها علاقه جدی به این پروژه داشت، بلکه ساعتها درباره آینده آتزوری با او و لئوناردو گفتوگو کرده و حتی روی کاغذ ترکیبهای احتمالی تیم ملی را مینوشت.
به گفته مالدینی، مسأله مالی هرگز مانعی برای این همکاری نبود. او نقل کرد که گواردیولا گفته بود: «حتی اگر یک یورو کمتر از سرمربی قبلی به من بدهید، مشکلی ندارم.» با این حال، سرمربی سابق منچسترسیتی در نهایت به دلیل خستگی ناشی از سالها حضور فشرده در لیگ برتر انگلیس و نیاز به استراحت، از پذیرش این پیشنهاد انصراف داد.
تغییر هویت فوتبال ایتالیا
مالدینی تأکید کرد که هدف او تنها انتخاب یک سرمربی جدید نبود، بلکه طراحی پروژهای برای تغییر فلسفه فوتبال ایتالیا محسوب میشد. او اعتقاد دارد فوتبال این کشور در سالهای اخیر از نظر فنی و تاکتیکی از رقبای خود عقب مانده و باید از پایه، مسیر تازهای را دنبال کند.
به گفته مدیر فنی سابق تیم ملی، برنامه اصلی بر آموزش تکنیک، بازی هجومی، تقویت تواناییهای فردی و کاهش وابستگی به فوتبال صرفاً تاکتیکی استوار بود. او معتقد است تیم ملی به مربی جوانی نیاز داشت که علاوه بر سابقه درخشان، به این پروژه بلندمدت نیز اعتقاد داشته باشد.
چرا پیرلو؟
پس از منتفی شدن حضور گواردیولا و پاسخ منفی کارلو آنچلوتی که به همکاری با تیم ملی برزیل ادامه داد، گزینههای نهایی مالدینی شامل آندرهآ پیرلو، دانیله دهروسی و فابیو گروسو بودند؛ سه قهرمان جام جهانی که میتوانستند آغازگر نسلی تازه روی نیمکت آتزوری باشند.
اما به گفته مالدینی، محدودیتهای ایجادشده پس از انتخابات فدراسیون باعث شد دهروسی و گروسو از فهرست خارج شوند و در نهایت پیرلو به گزینه اصلی تبدیل شود. او از پیرلو دفاع کرد و گفت جنجالهای رسانهای درباره همکاریهای تجاری این ستاره سابق فوتبال، مانع حقوقی برای حضورش روی نیمکت تیم ملی ایجاد نمیکرد و بیش از آنکه یک مشکل واقعی باشد، بهانهای برای تغییر تصمیمها بود.
اختلاف با مالاگو و پایان همکاری
بخش مهمی از صحبتهای مالدینی به اختلاف او با جووانی مالاگو، رئیس وقت کمیته ملی المپیک ایتالیا که حالا رئیس فدراسیون فوتبال است، اختصاص داشت. او توضیح داد که در ابتدا توافق شده بود انتخاب سرمربی بر عهده تیم مدیریتی او باشد، اما در ادامه این توافق به طور ناگهانی تغییر کرد.
مالدینی گفت: «به ما اعلام شد که از این پس سرمربی را رئیس انتخاب میکند و ما فقط باید آن را تأیید کنیم. اگر مسئولیتی به من سپرده شده باشد اما اجازه تصمیمگیری نداشته باشم، ادامه همکاری بیمعناست.» به همین دلیل، او و لئوناردو تنها ۲۴ ساعت بعد تصمیم به استعفا گرفتند؛ آن هم پیش از آغاز رسمی قرارداد چهار سالهشان.
نه به مانچینی و کونته
اسطوره میلان همچنین تأکید کرد مخالفتش با انتخاب روبرتو مانچینی یا آنتونیو کونته هیچ ارتباطی به تواناییهای فنی آنها نداشت. او هر دو را از بهترین مربیان ایتالیا دانست، اما تأکید کرد پروژهای که طراحی کرده بود به دنبال یک تغییر نسلی و فکری بود؛ پروژهای که نیاز به مربی جوان، ایدههای نو و رویکردی متفاوت داشت.
مالدینی در پایان با ابراز تأسف از سرنوشت این طرح گفت اگر آن برنامه اجرا میشد، میتوانست هویت فوتبال ایتالیا را متحول کند. او معتقد است مشکل اصلی، تغییر ناگهانی توافقها و از بین رفتن اعتماد میان مدیران بود؛ اتفاقی که باعث شد یکی از جاهطلبانهترین پروژههای تاریخ اخیر فوتبال ایتالیا، پیش از آغاز رسمی به پایان برسد.
انتهای پیام/