ورزش ایران یک گنج پنهان دارد؛ داژبال را دریابیم
مهدی علمدار پور،کارشناس ورزش/داژبال یا همان «وسطی» را شاید بسیاری هنوز یک بازی قدیمی و خاطرهانگیز بدانند؛ بازیای که سالها در مدارس، محلهها و جمعهای خانوادگی انجام میشد. اما امروز این بازی در بسیاری از کشورها به یک رشته ورزشی سازمانیافته و بینالمللی تبدیل شده و ایران نیز سابقه حضور در رقابتهای آسیایی و ساختار جهانی این رشته را دارد.
آنچه داژبال را از بسیاری از رشتههای ورزشی متمایز میکند، دامنه گسترده استعدادهایی است که میتواند جذب این رشته شوند. در این ورزش، تنها قدرت و توانایی فیزیکی تعیینکننده نیست؛ سرعت واکنش، چابکی، هماهنگی چشم و دست، تمرکز، تصمیمگیری، پیشبینی حرکت حریف، هوش حرکتی و کار تیمی نقش اساسی دارند. از همین رو ممکن است ورزشکاری که در یک رشته دیگر فرصت رسیدن به سطح قهرمانی را پیدا نکرده، در داژبال بتواند استعداد واقعی خود را نشان دهد.
این رشته همچنین ظرفیت مناسبی برای حضور گروههای سنی مختلف و زنان و مردان دارد و میتواند همزمان در دو مسیر ورزش همگانی و قهرمانی توسعه پیدا کند. در سالهای اخیر نیز فعالیتهای آموزشی، استعدادیابی، مربیگری، داوری و مسابقات داژبال در کشور ادامه داشته و ساختارهای رسمی برای توسعه آن در حال فعالیت هستند.
با وجود این ظرفیتها، داژبال هنوز سهم شایستهای از توجه رسانهای، سرمایهگذاری، حمایت سازمانی و برنامهریزی حرفهای ورزش کشور ندارد. مسئله امروز این رشته، صرفاً برگزاری مسابقه نیست؛ بلکه نیازمند یک نگاه جامع برای استعدادیابی، آموزش مربیان، تشکیل باشگاهها، ایجاد لیگهای منظم، تقویت تیمهای پایه، توسعه مسابقات بینالمللی و استفاده از ظرفیت رسانه و بخش خصوصی است.
تجربه حضور ایران در رقابتهای آسیایی نشان داده که این رشته برای ورزشکاران ایرانی ناشناخته نیست و حتی میتوان در سطح بینالمللی برای آن رقابت کرد. بنابراین شاید زمان آن رسیده باشد که داژبال را نه به عنوان یک بازی تفریحی، بلکه به عنوان یک ظرفیت بالقوه در ورزش قهرمانی کشور ببینیم.
ورزش ایران همواره برای یافتن رشتههای جدید و مدالآور به دنبال کشف استعداد بوده است. داژبال میتواند یکی از همین فرصتهای کمتر دیدهشده باشد؛ رشتهای با هزینه ورود نسبتاً پایین، قابلیت مشارکت گسترده، امکان فعالیت برای گروههای مختلف جامعه و مجموعهای از مهارتهای فنی و ذهنی که میتواند زمینه کشف استعدادهای جدید را فراهم کند.
داژبال برای پیشرفت، نیازمند نگاه ترحمآمیز نیست؛ نیازمند نگاه تخصصی است. اگر برنامهریزی علمی، استعدادیابی هدفمند، آموزش حرفهای، حمایت مالی و رسانهای و حضور مستمر در عرصه بینالمللی در کنار یکدیگر قرار بگیرند، این رشته میتواند از حاشیه به متن ورزش ایران بیاید و به یکی از ظرفیتهای آیندهدار و حتی مدالآور کشور تبدیل شود. شاید وقت آن رسیده باشد که «وسطی» را فقط بخشی از خاطرات کودکی ندانیم؛ بلکه آن را فرصتی برای ساختن آیندهای حرفهای در ورزش ایران ببینیم.
انتهای پیام/
آنچه داژبال را از بسیاری از رشتههای ورزشی متمایز میکند، دامنه گسترده استعدادهایی است که میتواند جذب این رشته شوند. در این ورزش، تنها قدرت و توانایی فیزیکی تعیینکننده نیست؛ سرعت واکنش، چابکی، هماهنگی چشم و دست، تمرکز، تصمیمگیری، پیشبینی حرکت حریف، هوش حرکتی و کار تیمی نقش اساسی دارند. از همین رو ممکن است ورزشکاری که در یک رشته دیگر فرصت رسیدن به سطح قهرمانی را پیدا نکرده، در داژبال بتواند استعداد واقعی خود را نشان دهد.
این رشته همچنین ظرفیت مناسبی برای حضور گروههای سنی مختلف و زنان و مردان دارد و میتواند همزمان در دو مسیر ورزش همگانی و قهرمانی توسعه پیدا کند. در سالهای اخیر نیز فعالیتهای آموزشی، استعدادیابی، مربیگری، داوری و مسابقات داژبال در کشور ادامه داشته و ساختارهای رسمی برای توسعه آن در حال فعالیت هستند.
با وجود این ظرفیتها، داژبال هنوز سهم شایستهای از توجه رسانهای، سرمایهگذاری، حمایت سازمانی و برنامهریزی حرفهای ورزش کشور ندارد. مسئله امروز این رشته، صرفاً برگزاری مسابقه نیست؛ بلکه نیازمند یک نگاه جامع برای استعدادیابی، آموزش مربیان، تشکیل باشگاهها، ایجاد لیگهای منظم، تقویت تیمهای پایه، توسعه مسابقات بینالمللی و استفاده از ظرفیت رسانه و بخش خصوصی است.
تجربه حضور ایران در رقابتهای آسیایی نشان داده که این رشته برای ورزشکاران ایرانی ناشناخته نیست و حتی میتوان در سطح بینالمللی برای آن رقابت کرد. بنابراین شاید زمان آن رسیده باشد که داژبال را نه به عنوان یک بازی تفریحی، بلکه به عنوان یک ظرفیت بالقوه در ورزش قهرمانی کشور ببینیم.
ورزش ایران همواره برای یافتن رشتههای جدید و مدالآور به دنبال کشف استعداد بوده است. داژبال میتواند یکی از همین فرصتهای کمتر دیدهشده باشد؛ رشتهای با هزینه ورود نسبتاً پایین، قابلیت مشارکت گسترده، امکان فعالیت برای گروههای مختلف جامعه و مجموعهای از مهارتهای فنی و ذهنی که میتواند زمینه کشف استعدادهای جدید را فراهم کند.
داژبال برای پیشرفت، نیازمند نگاه ترحمآمیز نیست؛ نیازمند نگاه تخصصی است. اگر برنامهریزی علمی، استعدادیابی هدفمند، آموزش حرفهای، حمایت مالی و رسانهای و حضور مستمر در عرصه بینالمللی در کنار یکدیگر قرار بگیرند، این رشته میتواند از حاشیه به متن ورزش ایران بیاید و به یکی از ظرفیتهای آیندهدار و حتی مدالآور کشور تبدیل شود. شاید وقت آن رسیده باشد که «وسطی» را فقط بخشی از خاطرات کودکی ندانیم؛ بلکه آن را فرصتی برای ساختن آیندهای حرفهای در ورزش ایران ببینیم.
انتهای پیام/