پررنگتر از پوستاندازی و تغییرات فنی
قاب اتحاد در پرسپولیس شکل گرفت
اتحاد و همدل بودن بازیکنان، کادر فنی و تیم مدیریتی در باشگاههای بزرگ همیشه یکی از عوامل موفقیت و پایههای رسیدن به اهداف ورزشی آن باشگاه بوده است. در پرسپولیس طی سالهای اخیر این همدلی وجود داشت اما بعضاً بنا به دلایلی کمرنگ میشد. در عین حال بزرگترهای تیم همواره سعی داشتند ضمن کاستن از حواشی برای همدل نگه داشتن اعضای تیم تلاش کنند اما بعضاً نتایج و ناکامیها روی تلاش آنها نیز تأثیر منفی میگذاشت تا جایی که دیگر خبری از همدلی و اتحاد نبود.
این معضل طی دو فصل گذشته به پرسپولیس لطمات بزرگی وارد کرد هر چند سر آخر همه از مشکلات فنی مربی، ضعف در نقل و انتقالات و دیگر مسائل به عنوان دلایل اصلی ناکامی یاد میکردند. همچنین تداوم نتایج ضعیف یا نوسان در نتیجهگیری باعث شد بحث همدلی و اتحاد در تیم پرسپولیس کمرنگ شود و نتیجهاش دو فصل ناکامی بعد از یک دهه پرافتخار بود.
اما تیم فصل تازه پرسپولیس جدا از پروسه پوستاندازی و پایین آوردن میانگین سنی تیم برای تقویت پایههای اتحاد و همدلی در تیم نیز کارهای زیادی انجام داده که نتایجش در اولین مسابقه رسمی سرخها مشهود بود.
اتفاق بزرگ در شروع مسابقه با شمسآذر در ورزشگاه قزوین رقم خورد. در مراسم شروع بازی و زمانی که بازیکنان دو تیم و تیم داوری در مرکز زمین ایستادند، بازیکنان پرسپولیس دستهای یکدیگر را گرفتند و به شکل دانههای زنجیری در آمدند که به هم متصل شده و زنجیر بلند و محکمی را تشکیل دادهاند. این اتفاق تاکنون در پرسپولیس رخ نداده بود و همین نشانه مثبتی از رخ دادن یک اتفاق بزرگ در تیم نوساخته مهدی تارتار بود.
این حرکت ثابت میکند در تیم پرسپولیس عزمی برای اتحاد بین بازیکنان و همه اعضای تیم به وجود آمده و قرار است اینطوری ظهور پیدا کند. به نظر میرسد بزرگان تیم و البته کادر فنی و مدیریت به این نتیجه رسیدهاند که همزمان با تغییر شرایط فنی پرسپولیس دنبال ارتقای اتحاد و همدلی بین همه اعضای تیم باشند و تا در این زمینه شرایط را بهبود نبخشند با هر تغییر و تقویتی خبری از موفقیت نخواهد بود.
صحنه دوم در زمان شروع بازی اتفاق افتاد. جایی که تمام اعضای تیم پرسپولیس شامل بازیکنان اصلی و نیمکت نشین، اعضای کادر فنی، مدیر تیم، مدیر رسانه و... یک حلقه بزرگ تشکیل دادند و دستهایشان را روی شانههای همدیگر گذاشتند تا به صحبتهای مهدی تارتار گوش دهند. صحبتهایی که احتمالاً بیشتر از اینکه جنبه فنی داشته باشد انگیزشی و در جهت یادآوری جایگاه بازیکنان در تیم بزرگ پرسپولیس مطرح شده و البته حتماً با تأکید بر اتحاد و همدلی به پایان رسیده است.
در طول بازی و بعد از پایان مسابقه هم صحنههای زیادی مبنی بر ارتباط مثبت بین بازیکنان و بازیکنان با کادر فنی رویت شد که جالب توجه مینمود. جدا از شادی گلها و یکدست بودن نیمکت و بازیکنان در زمان ثبت گلها، ارتباط بین بازیکنان در زمانی که توپی از دست میرفت یا موقعیتی میسوخت هم جالب بود و هیچ کس سر دیگری فریاد نمیزد یا خبری از تشر زدن و جر و بحث نبود.
در عین حال برخی بازیکنان تازهوارد بعد از هر صحنهای همتیمیهای خود را تشویق میکردند و این رویه از سمت بزرگترهای تیم هم اتفاق میافتاد تا به نظر برسد تیم امسال پرسپولیس از این حیث مجموعه یکدستتری نسبت به دو فصل گذشته است چرا که هیچ بازیکنی خودش را بالاتر از دیگران نمیداند و به بازیکنان جوان هم بها داده میشود.
نمونه مشهود این اتفاق در اردوی پیش فصل و تمرینات آمادهسازی ترکیه و تهران هم بروز و ظهور یافت. جایی که بازیکنان تازه وارد تأکید میکردند به محض ورود به مجموعه پرسپولیس هرگز احساس غربت نکردهاند بلکه انگار سالها در این تیم حضور داشتهاند.
واقعیت اینکه حسین کنعانی و علی علیپور به عنوان بزرگترهای باقیمانده از نسل قبلی در ایجاد این حس بین اعضای تیم کمک زیادی کردهاند چرا که خلق و خوی آنها - بخصوص کنعانی - به گونهای است که با بازیکنان تازهوارد راحتتر صمیمی میشوند و این فضا که نباید به جوانها زیادی «رو» داد یا آنها را تحویل گرفت تا حد زیادی در رختکن پرسپولیس کمرنگ شده است.
نکته مهم اینجاست که از حدود 10 سال قبل برخی بزرگترهای پرسپولیس با نیت صواب و به جهت مبارزه با حواشی، از بازیکنان جوان میخواستند مصاحبه نکنند و در رسانهها حضور نداشته باشند که این به بازیکنان تازه وارد هم تسری پیدا میکرد اما فقط محدود به مصاحبه نمیشد و همین باعث شده بود بین بازیکنان تیم فاصله بیفتد و حتی بعضاً بزرگترها بداخلاق یا خودشیفته به نظر برسند.
امسال و در فصل تازه و تیمی که اخیراً شکل گرفته این فضا تا حد زیادی از بین رفته و همین تحول میتواند به بالا رفتن صمیمیت بین اعضای تیم و البته اتحاد و همدلی آنها کمک کند. در عین حال جدا از دو صحنه نابی که در شروع بازی به آن اشاره شد تصاویر دیگری هم وجود داشت که میشود به آنها اشاره کرد. مثلاً اینکه وقتی سوت پایان بازی زده شد مارکو باکیچ نیمکت نشین با سابقه بازی در لیگ ایتالیا و پرتغال به پویا پورعلی که در پست او فیکس شده بود تبریک گفت و او را در آغوش کشید. یا علی علیپور که دقیقه 60 تعویض شد و جای خود را به یک بازیکن جوان تازهوارد (شهرآبادی) داد بعد از سوت پایان در فضایی صمیمی با مهدی تارتار دست داد و با آغوش کشیدن سرمربی به او تبریک گفت.
همه اینها نشان میدهد امسال پرسپولیس متفاوتی را شاهد خواهیم بود. البته همه درباره تفاوت تیم در میانگین سنی بازیکنان و احتمالاً کیفیت فنی شامل تغییرات فاز تدافعی و... حرف میزنند اما مهمترین تفاوت ایجاد همین قابهای اتحاد و بالا رفتن صمیمیت است که اگر تداوم داشته باشد و حواشی خللی در آن ایجاد نکند کلید موفقیت پرسپولیس و قرار گرفتن دوباره تیم روی ریل کامیابی خواهد بود.
انتهای پیام/
این معضل طی دو فصل گذشته به پرسپولیس لطمات بزرگی وارد کرد هر چند سر آخر همه از مشکلات فنی مربی، ضعف در نقل و انتقالات و دیگر مسائل به عنوان دلایل اصلی ناکامی یاد میکردند. همچنین تداوم نتایج ضعیف یا نوسان در نتیجهگیری باعث شد بحث همدلی و اتحاد در تیم پرسپولیس کمرنگ شود و نتیجهاش دو فصل ناکامی بعد از یک دهه پرافتخار بود.
اما تیم فصل تازه پرسپولیس جدا از پروسه پوستاندازی و پایین آوردن میانگین سنی تیم برای تقویت پایههای اتحاد و همدلی در تیم نیز کارهای زیادی انجام داده که نتایجش در اولین مسابقه رسمی سرخها مشهود بود.
اتفاق بزرگ در شروع مسابقه با شمسآذر در ورزشگاه قزوین رقم خورد. در مراسم شروع بازی و زمانی که بازیکنان دو تیم و تیم داوری در مرکز زمین ایستادند، بازیکنان پرسپولیس دستهای یکدیگر را گرفتند و به شکل دانههای زنجیری در آمدند که به هم متصل شده و زنجیر بلند و محکمی را تشکیل دادهاند. این اتفاق تاکنون در پرسپولیس رخ نداده بود و همین نشانه مثبتی از رخ دادن یک اتفاق بزرگ در تیم نوساخته مهدی تارتار بود.
این حرکت ثابت میکند در تیم پرسپولیس عزمی برای اتحاد بین بازیکنان و همه اعضای تیم به وجود آمده و قرار است اینطوری ظهور پیدا کند. به نظر میرسد بزرگان تیم و البته کادر فنی و مدیریت به این نتیجه رسیدهاند که همزمان با تغییر شرایط فنی پرسپولیس دنبال ارتقای اتحاد و همدلی بین همه اعضای تیم باشند و تا در این زمینه شرایط را بهبود نبخشند با هر تغییر و تقویتی خبری از موفقیت نخواهد بود.
صحنه دوم در زمان شروع بازی اتفاق افتاد. جایی که تمام اعضای تیم پرسپولیس شامل بازیکنان اصلی و نیمکت نشین، اعضای کادر فنی، مدیر تیم، مدیر رسانه و... یک حلقه بزرگ تشکیل دادند و دستهایشان را روی شانههای همدیگر گذاشتند تا به صحبتهای مهدی تارتار گوش دهند. صحبتهایی که احتمالاً بیشتر از اینکه جنبه فنی داشته باشد انگیزشی و در جهت یادآوری جایگاه بازیکنان در تیم بزرگ پرسپولیس مطرح شده و البته حتماً با تأکید بر اتحاد و همدلی به پایان رسیده است.
در طول بازی و بعد از پایان مسابقه هم صحنههای زیادی مبنی بر ارتباط مثبت بین بازیکنان و بازیکنان با کادر فنی رویت شد که جالب توجه مینمود. جدا از شادی گلها و یکدست بودن نیمکت و بازیکنان در زمان ثبت گلها، ارتباط بین بازیکنان در زمانی که توپی از دست میرفت یا موقعیتی میسوخت هم جالب بود و هیچ کس سر دیگری فریاد نمیزد یا خبری از تشر زدن و جر و بحث نبود.
در عین حال برخی بازیکنان تازهوارد بعد از هر صحنهای همتیمیهای خود را تشویق میکردند و این رویه از سمت بزرگترهای تیم هم اتفاق میافتاد تا به نظر برسد تیم امسال پرسپولیس از این حیث مجموعه یکدستتری نسبت به دو فصل گذشته است چرا که هیچ بازیکنی خودش را بالاتر از دیگران نمیداند و به بازیکنان جوان هم بها داده میشود.
نمونه مشهود این اتفاق در اردوی پیش فصل و تمرینات آمادهسازی ترکیه و تهران هم بروز و ظهور یافت. جایی که بازیکنان تازه وارد تأکید میکردند به محض ورود به مجموعه پرسپولیس هرگز احساس غربت نکردهاند بلکه انگار سالها در این تیم حضور داشتهاند.
واقعیت اینکه حسین کنعانی و علی علیپور به عنوان بزرگترهای باقیمانده از نسل قبلی در ایجاد این حس بین اعضای تیم کمک زیادی کردهاند چرا که خلق و خوی آنها - بخصوص کنعانی - به گونهای است که با بازیکنان تازهوارد راحتتر صمیمی میشوند و این فضا که نباید به جوانها زیادی «رو» داد یا آنها را تحویل گرفت تا حد زیادی در رختکن پرسپولیس کمرنگ شده است.
نکته مهم اینجاست که از حدود 10 سال قبل برخی بزرگترهای پرسپولیس با نیت صواب و به جهت مبارزه با حواشی، از بازیکنان جوان میخواستند مصاحبه نکنند و در رسانهها حضور نداشته باشند که این به بازیکنان تازه وارد هم تسری پیدا میکرد اما فقط محدود به مصاحبه نمیشد و همین باعث شده بود بین بازیکنان تیم فاصله بیفتد و حتی بعضاً بزرگترها بداخلاق یا خودشیفته به نظر برسند.
امسال و در فصل تازه و تیمی که اخیراً شکل گرفته این فضا تا حد زیادی از بین رفته و همین تحول میتواند به بالا رفتن صمیمیت بین اعضای تیم و البته اتحاد و همدلی آنها کمک کند. در عین حال جدا از دو صحنه نابی که در شروع بازی به آن اشاره شد تصاویر دیگری هم وجود داشت که میشود به آنها اشاره کرد. مثلاً اینکه وقتی سوت پایان بازی زده شد مارکو باکیچ نیمکت نشین با سابقه بازی در لیگ ایتالیا و پرتغال به پویا پورعلی که در پست او فیکس شده بود تبریک گفت و او را در آغوش کشید. یا علی علیپور که دقیقه 60 تعویض شد و جای خود را به یک بازیکن جوان تازهوارد (شهرآبادی) داد بعد از سوت پایان در فضایی صمیمی با مهدی تارتار دست داد و با آغوش کشیدن سرمربی به او تبریک گفت.
همه اینها نشان میدهد امسال پرسپولیس متفاوتی را شاهد خواهیم بود. البته همه درباره تفاوت تیم در میانگین سنی بازیکنان و احتمالاً کیفیت فنی شامل تغییرات فاز تدافعی و... حرف میزنند اما مهمترین تفاوت ایجاد همین قابهای اتحاد و بالا رفتن صمیمیت است که اگر تداوم داشته باشد و حواشی خللی در آن ایجاد نکند کلید موفقیت پرسپولیس و قرار گرفتن دوباره تیم روی ریل کامیابی خواهد بود.
انتهای پیام/