فلیک و بارسا، بی‌رحم‌تر از همیشه

بارسلونا فصل جدید را با نمایشی آغاز کرد که فراتر از یک پیروزی پرگل بود. پیروزی ۵ بر صفر مقابل الچه در واقع تصویری روشن از ایده‌های هانسی فلیک و ظرفیت هجومی تیمی بود که هنوز مهاجم نوک ایده‌آل خود را پیدا نکرده است. بارسا این بار نه با تکیه بر یک شماره ۹ کلاسیک، بلکه با تحرک، جابه‌جایی، سرعت و تقسیم مسئولیت گلزنی، حریف را از پا درآورد؛ نمایشی که یادآور شروع‌های پرقدرت بارسا در سال‌های گذشته بود.
این برد همچنین از یک واقعیت مهم پرده برداشت: فلیک اگرچه همچنان به دنبال جذب مهاجم هدف است، اما در اختیار داشتن مجموعه‌ای از بازیکنان سریع و تکنیکی به او اجازه می‌دهد فوتبال متفاوتی را نیز در خط حمله اجرا کند.

رافینیا در نقش مهاجم
یکی از نکات جالب ترکیب بارسلونا، استفاده از رافینیا در نقش مهاجم مرکزی بود. تصمیمی که شاید روی کاغذ موقتی به نظر برسد، اما در زمین به یک مزیت تبدیل شد. رافینیا با عقب آمدن، جابه‌جایی مداوم و حمله به فضاها، ساختار دفاعی الچه را از شکل طبیعی خارج کرد و فضای بیشتری در اختیار بازیکنان کناری قرار داد.
فلیک همچنان به دنبال یک مهاجم نوک تخصصی است و این موضوع بی‌دلیل نیست. بارسلونا در دیدارهایی که حریف عقب می‌نشیند و فضاهای پشت خط دفاع را از بین می‌برد، به بازیکنی نیاز خواهد داشت که در محوطه جریمه حضور دائمی داشته باشد. اما بازی در الچه نشان داد تا زمانی که چنین بازیکنی به تیم اضافه شود، فلیک گزینه‌های دیگری نیز در اختیار دارد.

خریدی که خیلی زود جواب داد
در میان چهره‌های جدید، آنتونی گوردون یکی از مهم‌ترین نکات مثبت بازی بود. وینگر انگلیسی تنها چند دقیقه پس از ورود به زمین کافی بود تا نشان دهد چرا بارسلونا روی جذب او حساب باز کرده است.
گوردون با سرعت فوق‌العاده، حمله به عمق و مهم‌تر از همه روحیه تیمی خود، خیلی زود با سبک بازی فلیک هماهنگ شد. او در نخستین حضور رسمی‌اش دو پاس گل داد و حتی در موقعیتی که می‌توانست خودش برای گلزنی اقدام کند، تصمیم گرفت توپ را در اختیار فرمین بگذارد.
همین ویژگی شاید مهم‌تر از آمار دو پاس گل او باشد. گوردون نشان داد بازیکنی نیست که برای اثبات خودش الزاماً به دنبال تمام کردن هر موقعیت باشد، او می‌تواند با ایجاد فضا و تغذیه هم‌تیمی‌ها، بخشی از موتور هجومی بارسلونا شود.

درخشش آدیمی
در کنار گوردون، کریم آدیمی نیز شروعی امیدوارکننده داشت. حضور این دو بازیکن به فلیک اجازه می‌دهد در کناره‌های زمین از سرعت و قدرت نفوذی استفاده کند که می‌تواند برای هر خط دفاعی دردسرساز باشد.
بارسلونا در فصل جدید بیش از هر چیز به بازیکنانی نیاز دارد که بتوانند ریتم بازی را تغییر دهند و با یک حرکت، ساختار دفاعی حریف را برهم بزنند. گوردون و آدیمی دقیقاً چنین ویژگی‌هایی دارند.

مدل جدیدی در راه است
این شروع پرگل بارسلونا مقایسه با تیم ۲۰۱۶ لوئیس انریکه را اجتناب‌ناپذیر کرده است؛ تیمی که با حضور لیونل مسی و لوئیس سوارس، فصل را با پیروزی ۶ بر ۲ مقابل بتیس آغاز کرد.
البته قرار نیست رافینیا، فرمین یا آدیمی جای مسی و سوارس را بگیرند. تفاوت اصلی در مدل گلزنی است. بارسلونای امروز ظاهراً می‌خواهد مسئولیت گلزنی را میان چند بازیکن تقسیم کند. با جدایی روبرت لواندوفسکی و فِران تورس، دیگر یک گلزن ثابت قرار نیست تمام بار هجومی تیم را به دوش بکشد.

سؤال بزرگ
برد مقابل الچه نشان داد بارسلونا در فاز هجومی ظرفیت بالایی دارد؛ اما یک مسابقه برای نتیجه‌گیری درباره آینده کافی نیست. چالش اصلی زمانی خواهد بود که حریف اجازه استفاده از فضاهای پشت دفاع را ندهد و بارسا مجبور شود مقابل یک دفاع فشرده بازی کند.
با این حال، فلیک حالا یک پیام مهم برای رقبا دارد: بارسلونا برای گل زدن فقط به یک مهاجم وابسته نیست. گوردون، آدیمی، رافینیا و فرمین می‌توانند در قالب یک خط حمله متحرک و غیرقابل پیش‌بینی، آغاز عصر تازه‌ای در خط هجومی بارسا را رقم بزنند؛ عصری که شاید ستاره اصلی آن نه یک شماره ۹، بلکه خودِ سیستم فلیک باشد.