خودکشی از ترس مرگ!

پرسپولیس و تراکتور در شرایطی به مصاف هم رفتند که بازی در ورزشگاه خالی از تماشاگر نیمی از حساسیت‌ها و جذابیت‌های این مسابقه را کم کرد. در عین حال این خالی بودن سکوها روی کیفیت بازی هم تأثیر منفی عجیبی گذاشت و دو تیمی که بشدت محتاط و ترسو بازی می‌کردند از دقیقه یک تا پایان مسابقه فقط دنبال نباختن بودند و تلاش عجیب و غریبی برای رسیدن به گل انجام نمی‌دادند.
در تیم پرسپولیس هر سه هافبک مرکزی به گونه‌ای انتخاب شده و در زمین حضور داشتند که مشخص بود شرح وظایف‌شان طوری است که نمی‌توانند خیلی بالا بازی کنند و البته خبری از پرس آنچنانی روی دفاع تراکتور هم نبود. در تیم تراکتور هم غیبت بازیکنانی مثل هاشم‌نژاد و ترابی باعث شده بود خلاقیت و شادابی در فاز حمله وجود نداشته باشد.
در نیمه نخست البته پرسپولیس نمایشی بهتر داشت و با وجود اینکه کلیت مسابقه چیزی برای عرضه نداشت سه چهار حرکت ترکیبی باعث شد تا موقعیت‌هایی ساخته شود که خط دفاع میزبان هوشیار بود.
با شروع نیمه دوم و در پنج دقیقه ابتدایی اینطور به نظر می‌رسید که دو تیم می‌خواهند از پوسته احتیاط خارج شوند و ابتدا موقعیت‌هایی هم روی دروازه‌ها ایجاد شد اما خیلی زود بازی به روال خسته کننده نیمه اول برگشت و هر تیم منتظر اشتباه تیم مقابل بود تا نتیجه را به سود خود تمام کند.
در این میان مهدی تارتار خیلی زود تغییرات خود را شروع کرد و با جابه‌جایی مهره‌ها و تغییر سیستم اشتیاق بیشتری برای پیروزی نشان داد اما در زمین مسابقه خبری از تغییر شرایط پرسپولیس در فاز حمله نبود. در نقطه مقابل جواد نکونام و تیمش که برای گرفتن گاف از حریف کمین کرده بودند در دقایق پایانی تا حدودی جلوتر آمدند و از گاف بزرگ ایری نهایت استفاده را بردند تا به سه امتیاز حساس و مهم این مسابقه دست یابند.
در جبهه پرسپولیس اینطور به نظر می‌رسد که ترس از مرگ و نباختن باعث شد تا تارتار و تیمش عملاً خودکشی کنند و در جبهه میزبان، زیرکی و کمین نکونام باعث شد تا آنها از تنها اشتباه حریف در دفاع به خواسته خود برسند و 9 امتیازی شوند.
انتهای پیام/