دیوار چینی به سبک بختیاری زاده
دفاع شناور سلاح جذاب سهراب برای استقلال
یکی از مهمترین دلایلی که استقلال در سه بازی اخیر خود گل نخورده و سه کلینشیت متوالی ثبت کرده به سبک متفاوت این تیم در فاز دفاعی مربوط است. استقلال دیگر صرفاً یک تیم سه دفاعه نیست واجرای ساختاری شناوردر حین بازی است که بسته به شرایط و آرایش هجومی حریف تغییر میکند و همین مسئله کار را برای مهاجمان حریف دشوار کرده است.
استقلال در 180 دقیقه ای که از گذشته همواره لیگ را با سه مدافع متمرکز آغاز میکند. سامان فلاح، رستم آشورماتوف و عارف آقاسی سه بازیکنی هستند که در قلب خط دفاعی قرار میگیرند
. پیش از شروع فصل تصور میشد سهراب بختیاریزاده از میان این سه بازیکن دو نفر را انتخاب می کند و حردانی و گودرزی نیز به عنوان مدافعان راست و چپ در ترکیب قرار می دهد و عملا تیمش را با چهار دفاع چیدمان می کند. اما اتفاقی که در عمل رخ داده استفاده همزمان از هر سه مدافع مرکزی است تا استقلال در شروع بازی با آرایش سه دفاعه کارش را آغاز کند.
نکته مهم اما در زمان دفاع کردن رقم می خورد. استقلال در این لحظه سه دفاعه باقی نمیماند. امیرمحمد رزاقنیا خودش را به مدافعان نزدیک میکند و با قرار گرفتن در فضای جلوی آنها، عملاً مسیر حرکت و نفوذ بازیکنان حریف را در مرکز زمین محدود میکند. همزمان حردانی و گودرزی نیز از کنارهها عقب میکشند و در ساختار دفاعی قرار میگیرند. این وضعیت خیلی سریع تغییر می کند و آنالیز بازی های استقلال کاملا این بازگشت های به موقع را نشان می دهد.
این بازگشت ها و به اصطلاح شیفت شدن ها کاملاً وابسته به سمت حمله حریف است. اگر حمله از جناح راست استقلال شکل بگیرد حردانی به خط دفاع اضافه میشود و اگر حریف از سمت چپ حمله کند گودرزی این وظیفه را بر عهده میگیرد.
به همین دلیل استقلال در اغلب لحظات دفاعی با چهار مدافع کارش را دنبال میکند و زمانی که فشار حریف افزایش پیدا کند، حتی ممکن است تعداد بازیکنان متمرکز در خط دفاع به پنج نفر هم برسد.
در واقع باید از اجرای یک سیستم دفاعی شنارو صحبت کرد. روشی غلتان و کاملا متغیر. ساختاری که در آن عدد دفاعی تیم ثابت نیست و با توجه به موقعیت توپ و شکل حمله حریف تغییر میکند.
این ایده که زاییده ذهن سهراب بختیاری زاده است و در تیم های بزرگ دنیا نیز پیاده می شود، به استقلال اجازه میدهد در زمان مالکیت توپ و حمله، نفرات بیشتری برای ایجاد خطر در اختیار داشته باشد و بلافاصله پس از از دست دادن توپ ساختار دفاعی خود را بازسازی کند.
البته اجرای چنین سیستمی صرفاً به ایده مربی وابسته نیست. سهراب بختیاریزاده پیش از انتخاب این مدل ظرفیتهای تیمش را بررسی کرده و ویژگیهای بازیکنان را به خوبی شناخته است.
اگرانتخاب سبک شناور یا خصوصیات فنی نفرات استقلال متفاوت بود، شاید امروز شاهد چنین ساختاری نبودیم. در حقیقت این بازیکنان هستند که امکان اجرای این ایده رابرای سهراب فراهم کردهاند و بختیاریزاده نیز توانسته از ظرفیت آنها استفاده کند.
اجرای این شیوه دفاعی با خصوصیات آنچه از دوران بازی در ذهن بختیاری زاده به یادگار مانده، همخوانی دارد. او سالها در قلب خط دفاع بازی کرده و شناخت دقیقی از جزئیات دفاع کردن دارد.
به همین دلیل استقلال در حال حاضر تیمی شده که در فاز دفاعی به راحتی از شکل و ماهیت حقیقی خود خارج نمیشود و برای رسیدن به دروازه چنین تیمی باید چند لایه دفاعیعبور کرد و این موضوع کار را برای مهاجمان حریف بسیار دشوار کرده است.
در بسیاری از موارد دیده شده که استحکام بالای دیوار دفاعی موجب شده رقبا رو به ارسال از راه دور بیاورند که دراین شرایط نیز آقاسی و آشورماتوف به دلیل برخورداری از فیزیک مناسب حملات حریف را دفع می کنند.
در کنار این ساختارمحکم، عملکرد فرعباسی نیز قابل توجه بوده است. او در مسابقاتی که استقلال نیاز به حفظ برتری و کنترل فشار حریف داشته نمایش قابل قبولی ارائه داده و در کنار این سیستم دفاعی توانسته سهم خود را در ثبت کلینشیتها ایفا کند.
بدون تعارف این وضعیت در استقلال اتفاقی نبوده است. تیمی که 180 دقیقه گل نمی خورد(البته تراکتور و گل گهر نیز ازاین ویژگی لااقل به لحاظ آماری برخوردار بوده اند) در حال یافتن یک هویت دفاعی مشخص است.
دفاع شناور میتواند ایدهای باشد که حتی در آینده برای تیم ملی نیز مورد استفاده قرار بگیرد. حتی امیر قلعه نویی نیز می تواند از این روش تاسی بگیرد. بختیاریزاده در استقلال شکل دیگری از دفاع کردن را به اجرا گذاشته و فعلاً شواهد نشان میدهد این ایده با ابزارهایی که در اختیار دارد، جواب داده است و می تواند یک الگوی مناسب برای فوتبال ایران وتیم ملی هم باشد.
انتهای پیام/