پایان یک رکورد ۱۹ ماهه

تساوی بدون گل شالکه و بایرن مونیخ در ورزشگاه ولتینس آره‌نا، فقط از دست رفتن دو امتیاز برای پرافتخارترین تیم فوتبال آلمان نبود؛ این نتیجه به یک رکورد چشمگیر نیز پایان داد. بایرن پس از حدود ۱۹ ماه و ۴۷ بازی متوالی در بوندس‌لیگا که در آنها موفق به گلزنی شده بود، سرانجام یک مسابقه را بدون گل به پایان رساند.

آخرین بار پیش از این، بایرن در فوریه ۲۰۲۵ برابر بایرلورکوزن در یک بازی خارج از خانه نتوانسته بود گل بزند. آن مسابقه نیز شباهت زیادی به دیدار اخیر داشت؛ بایرن در حمله حرف چندانی برای گفتن نداشت و لورکوزن حتی دو بار تیر دروازه را لرزاند. حالا شالکه، تیم تازه صعودکرده به بوندس‌لیگا، توانست همان نسخه را تکرار کند؛ با این تفاوت که این بار بایرن تیم برتر میدان بود اما در شکستن دفاع حریف ناکام ماند.

شالکه با دفاعی عمیق، دوندگی فراوان، جنگندگی و البته درخشش دروازه‌بانش، راه‌های نفوذ بایرن را بست. این عملکرد نشان داد که حتی تیمی با اختلاف فاحش در کیفیت بازیکنان هم می‌تواند مقابل بایرن مقاومت کند؛ به شرط آنکه حاضر باشد ۹۰ دقیقه منظم و فداکارانه دفاع کند و البته کمی هم شانس داشته باشد.

یکی از عوامل مهم این اتفاق، تصمیم ونسان کمپانی برای استراحت دادن اولیه به سه ستاره خط حمله تیمش بود. هری کین، مایکل اولیسه و جمال موسیالا بازی را از روی نیمکت آغاز کردند. کمپانی با توجه به فشردگی مسابقات، ترجیح داده بود از تمام توان ستاره‌هایش در دیدار جام حذفی یا مقابل شالکه استفاده کند و در نهایت انتخابش به بازی با ترکیبی متفاوت در گلسن‌کرشن انجامید.

اما نیمه نخست نشان داد بایرن بدون این سه بازیکن چقدر از قدرت هجومی همیشگی خود فاصله می‌گیرد. اسماعیل صیباری که در پست هری کین بازی می‌کرد، در ۴۵ دقیقه تنها هشت لمس توپ داشت و لِنارت کارل نیز بارها در دریبل‌زنی توپ را از دست داد. کمپانی در ادامه هر دو بازیکن را تعویض کرد و اولیسه، موسیالا و کین یکی پس از دیگری وارد زمین شدند.

ورود ستاره‌ها فشار بایرن را افزایش داد و اولیسه به‌ویژه در سمت راست تحرک زیادی ایجاد کرد، اما حتی حضور این مجموعه گرانقیمت نیز برای باز کردن دروازه شالکه کافی نبود. به این ترتیب، سایر رقبای بایرن حالا یک الگوی روشن در اختیار دارند: دفاع فشرده، دوندگی بی‌وقفه، تمرکز بالا و استفاده از کوچک‌ترین شانس‌ها.

البته کمپانی امیدوار است این نتیجه به یک روند تبدیل نشود. همان‌طور که خودش پس از بازی گفت، بایرن تنها زمانی راضی است که پیروز شود.

جنجال در بازگشت نویر به خانه

تساوی بدون گل تنها حاشیه دیدار نبود. بازگشت مانوئل نویر به خانه قدیمی‌اش نیز تحت تأثیر رفتار بخشی از هواداران شالکه قرار گرفت. دروازه‌بان بایرن که از آکادمی شالکه رشد کرده و در سال ۲۰۱۱ راهی مونیخ شده بود، هنگام گرم کردن و تقریباً در هر بار لمس توپ با سوت و شعارهای تند هواداران مواجه شد.

ماکس ابرل، مدیر ورزشی بایرن، این رفتار را مورد انتقاد قرار داد و گفت هواداران می‌توانند علیه بایرن سوت بزنند، اما استفاده از الفاظ توهین‌آمیز علیه نویر قابل قبول نیست. نویر اما پس از مسابقه از رابطه عاطفی خود با شالکه گفت و بازگشت به ورزشگاهی را که بخش بزرگی از زندگی‌اش را در آن گذرانده، تجربه‌ای لذتبخش توصیف کرد.

این دیدار شاید آخرین حضور نویر در ولتینس آره‌نا به عنوان بازیکن باشد؛ اتفاقی که بر اهمیت شبی که بایرن رکورد گلزنی‌اش را از دست داد و شالکه یکی از بزرگ‌ترین نتایج فصل را گرفت، افزوده است.