ایران و اردن با ترکیب اصلی، قطبهای آسیا با تیم دوم
بسکتبال بعد از ۸ سال به سکو میرسد؟
تیم ملی بسکتبال در حالی راهی ناگویا شده که اینبار خبری از لژیونرها نیست، اما برخلاف بسیاری از قدرتهای آسیایی، با ترکیب اصلی خود در این بازیها به میدان میرود.
بازیهای آسیایی در تقویم فدراسیون جهانی بسکتبال قرار ندارد و همین موضوع باعث شده تیمها نتوانند با لژیونرهای خود به این مسابقات بیایند. مقایسه ترکیب فعلی تیم ملی با دوره قبلی بازیهای آسیایی نشان میدهد ترکیب تغییرات زیادی داشته، اما ارسلان کاظمی، پیتر گیرگوریان، نوید رضاییفر و متین آقاجانپور چهار چهره تکراری هستند که هم در هانگژو به میدان رفتهاند و هم حالا در ناگویا حضور دارند.
در شرایطی که بسیاری از مدعیان آسیا با ترکیبهای متفاوت و بعضاً جوانتر به ناگویا آمدهاند، حضور ترکیب اصلی ایران یک فرصت است، اما همزمان یک ریسک بزرگ هم محسوب میشود. وقتی تیمی با بهترین نفرات موجودش وارد مسابقات میشود، دیگر بهانهای برای نتیجه نگرفتن باقی نمیماند و عملکرد ایران بیشتر از همیشه زیر ذرهبین خواهد بود.
در گروه ایران، اردن جدیترین رقیب شاگردان مانولوپولوس است. تیمی که در کنار ایران، برخلاف بسیاری از تیمهای حاضر در ناگویا، با ترکیب اصلی خود آمده و بازیکنانی همچون احمد دوودی اوغلو و فردی ابراهیم را در اختیار دارد. در کنار اردن، قطر هم پروژه متفاوتی را دنبال میکند. قطریها که میزبان جام جهانی ۲۰۲۷ هستند، از مدتها قبل برنامهریزی برای ساخت تیمی قدرتمند را شروع کردهاند که استفاده از بازیکنان دوتابعیتی بخشی از همین پروژه است. بنابراین تمام تلاش خود را کردهاند تا تیمی خوب و متفاوت را راهی این مسابقات کنند.
تیم ملی در مسابقات اخیر نشانههایی از ضعف داشته که نمیتوان به سادگی از کنار آنها عبور کرد. در پنجره چهارم انتخابی جام جهانی، نمایش ایران مقابل فیلیپین و نیوزیلند چندان امیدوارکننده نبود؛ بهخصوص در فاز هجومی، ریباندهای دفاعی، پرتابهای دو و سه امتیازی.
مشکل اصلی ایران در این مقطع، دفاع نیست؛ بلکه حمله و کیفیت تصمیمگیری در فاز هجومی است. ضعف در پرتابهای دو امتیازی و نوسان در امتیازگیری باعث شده ایران در مقاطعی برای پیدا کردن راه نفوذ به دفاع حریف دچار مشکل شود. اگر این ایرادها تا امروز برطرف نشده باشند، ناگویا میتواند خیلی زود ضعفهای تیم را دوباره مقابل چشم همه قرار دهد.
مانولوپولوس برای حل بخشی از این مشکل، روی پرتابهای سه امتیازی و آزاد حساب باز کرده است و دعوت از نفراتی مثل نوید رضاییفر، مهدی جعفری، خشایار علیاکبری، مهدی حیدری و مبین شیخی هم گواه همین موضوع است. در این میان، بازگشت محمد جمشیدی هم یکی از اتفاقات مهم ترکیب ایران است. جمشیدی که مدتی از تیم ملی دور بود، از پنجره چهارم انتخابی جام جهانی بار دیگر به جمع ملیپوشان اضافه شده و در ناگویا فرصت دارد بخشی از فاصله ایجادشده را جبران کند. حضور او در کنار ارسلان کاظمی، تجربه تیم را بالاتر میبرد. موضوعی که در تیم جوان مانولوپولوس نکته مثبتی محسوب میشود.
نکته دیگر ترکیب تیم ملی ایران اما به خشایار علیاکبری برمیگردد. او در مسابقات اخیر جایی در ترکیب نداشته، حالا از تهران به ناگویا اضافه شده تا به تیم کمک کند اما شاید این نکته قابل توجه باشد که ناگویا جایی برای آزمون و خطا نیست. ایران در دوره قبلی بازیهای آسیایی در هانگژو پنجم شد تا دستش از مدال کوتاه بماند حالا اما بعد از هشت سال، تیم ملی دوباره به دنبال بازگشت به سکوی بازیهای آسیایی است. به رغم اینکه قطبهای آسیا با تمام ستارههایشان به میدان نیامدهاند، رقابت برای سکو همچنان سخت است. باید دید مانولوپولوس در این فرصتی که داشته پاشنه آشیل تیم خود را درمان کرده یا با همان زخمها راهی ناگویا شده است.
انتهای پیام/
بازیهای آسیایی در تقویم فدراسیون جهانی بسکتبال قرار ندارد و همین موضوع باعث شده تیمها نتوانند با لژیونرهای خود به این مسابقات بیایند. مقایسه ترکیب فعلی تیم ملی با دوره قبلی بازیهای آسیایی نشان میدهد ترکیب تغییرات زیادی داشته، اما ارسلان کاظمی، پیتر گیرگوریان، نوید رضاییفر و متین آقاجانپور چهار چهره تکراری هستند که هم در هانگژو به میدان رفتهاند و هم حالا در ناگویا حضور دارند.
در شرایطی که بسیاری از مدعیان آسیا با ترکیبهای متفاوت و بعضاً جوانتر به ناگویا آمدهاند، حضور ترکیب اصلی ایران یک فرصت است، اما همزمان یک ریسک بزرگ هم محسوب میشود. وقتی تیمی با بهترین نفرات موجودش وارد مسابقات میشود، دیگر بهانهای برای نتیجه نگرفتن باقی نمیماند و عملکرد ایران بیشتر از همیشه زیر ذرهبین خواهد بود.
در گروه ایران، اردن جدیترین رقیب شاگردان مانولوپولوس است. تیمی که در کنار ایران، برخلاف بسیاری از تیمهای حاضر در ناگویا، با ترکیب اصلی خود آمده و بازیکنانی همچون احمد دوودی اوغلو و فردی ابراهیم را در اختیار دارد. در کنار اردن، قطر هم پروژه متفاوتی را دنبال میکند. قطریها که میزبان جام جهانی ۲۰۲۷ هستند، از مدتها قبل برنامهریزی برای ساخت تیمی قدرتمند را شروع کردهاند که استفاده از بازیکنان دوتابعیتی بخشی از همین پروژه است. بنابراین تمام تلاش خود را کردهاند تا تیمی خوب و متفاوت را راهی این مسابقات کنند.
تیم ملی در مسابقات اخیر نشانههایی از ضعف داشته که نمیتوان به سادگی از کنار آنها عبور کرد. در پنجره چهارم انتخابی جام جهانی، نمایش ایران مقابل فیلیپین و نیوزیلند چندان امیدوارکننده نبود؛ بهخصوص در فاز هجومی، ریباندهای دفاعی، پرتابهای دو و سه امتیازی.
مشکل اصلی ایران در این مقطع، دفاع نیست؛ بلکه حمله و کیفیت تصمیمگیری در فاز هجومی است. ضعف در پرتابهای دو امتیازی و نوسان در امتیازگیری باعث شده ایران در مقاطعی برای پیدا کردن راه نفوذ به دفاع حریف دچار مشکل شود. اگر این ایرادها تا امروز برطرف نشده باشند، ناگویا میتواند خیلی زود ضعفهای تیم را دوباره مقابل چشم همه قرار دهد.
مانولوپولوس برای حل بخشی از این مشکل، روی پرتابهای سه امتیازی و آزاد حساب باز کرده است و دعوت از نفراتی مثل نوید رضاییفر، مهدی جعفری، خشایار علیاکبری، مهدی حیدری و مبین شیخی هم گواه همین موضوع است. در این میان، بازگشت محمد جمشیدی هم یکی از اتفاقات مهم ترکیب ایران است. جمشیدی که مدتی از تیم ملی دور بود، از پنجره چهارم انتخابی جام جهانی بار دیگر به جمع ملیپوشان اضافه شده و در ناگویا فرصت دارد بخشی از فاصله ایجادشده را جبران کند. حضور او در کنار ارسلان کاظمی، تجربه تیم را بالاتر میبرد. موضوعی که در تیم جوان مانولوپولوس نکته مثبتی محسوب میشود.
نکته دیگر ترکیب تیم ملی ایران اما به خشایار علیاکبری برمیگردد. او در مسابقات اخیر جایی در ترکیب نداشته، حالا از تهران به ناگویا اضافه شده تا به تیم کمک کند اما شاید این نکته قابل توجه باشد که ناگویا جایی برای آزمون و خطا نیست. ایران در دوره قبلی بازیهای آسیایی در هانگژو پنجم شد تا دستش از مدال کوتاه بماند حالا اما بعد از هشت سال، تیم ملی دوباره به دنبال بازگشت به سکوی بازیهای آسیایی است. به رغم اینکه قطبهای آسیا با تمام ستارههایشان به میدان نیامدهاند، رقابت برای سکو همچنان سخت است. باید دید مانولوپولوس در این فرصتی که داشته پاشنه آشیل تیم خود را درمان کرده یا با همان زخمها راهی ناگویا شده است.
انتهای پیام/