آتشی که خاموش نمی‌شود

مشعل بازی‌های آسیایی پس از مراسم رژه کاروان‌های اعزامی کشورهای آسیایی در این تورنمنت باشکوه، روشن شد.
بازی‌های آسیایی از زمان ابرقهرمانانی مانند محمد نصیری و زنده‌یادان غلامرضا تختی و عبدالله موحد برای ما پیام‌آور شادی و مدال و افتخار بود. روزهای ابتدایی این رویداد بزرگ تنها در چند رشته امید مدال داشتیم، دقیقاً مانند المپیک. وزنه‌برداری و کشتی سرآمد رشته‌های ورزشی ما بودند.
اما حالا ماجرا فرق کرده. تنوع رشته‌های ما آنقدر زیاد شده که دیگر نباید تا روزهای آخر این رویداد صبر کنیم تا ورزشکاران رشته‌های سنتی ما به میدان بیایند.
حال دیگر همه بانوان و آقایان ورزشکار ما با امید به کسب مدال به بازی‌های آسیایی می‌روند و همین موجب می‌شود که از روز اول ذوق مدال‌آوری و افتخار در وجود همه علاقه‌مندان به ورزش ایجاد شود. از کاراته و کبدی و تیراندازی گرفته تا ووشو و قایقرانی. این رشته‌ها را باید به امید‌های قطعی ما برای مدال در تکواندو و وزنه‌برداری و به‌خصوص کشتی اضافه کرد.
تنها حسرت اهالی ورزش، مدال‌های طلای خوشرنگ رشته‌های تیمی خاص است؛ رشته‌هایی نظیر فوتبال، بسکتبال و هندبال که نتوانسته‌اند افتخارات والیبال (4 طلا و 3 نقره) را تکرار کنند.
آتش مشعل بازی‌های آسیایی که روشن می‌شود، آتش افتخارآفرینی در دل ورزشکاران ما بالا می‌گیرد تا دل هموطنانشان را با مدال‌های خوشرنگ طلا شاد کنند؛ آتشی که هیچ‌گاه خاموش نشده و نمی‌شود.
امید همه مردم ایران و خصوص ورزشدوستان، رسیدن ورزش ایران عزیز به نقطه مطلوب است تا با ترسیم برنامه‌ای علمی، قله‌های دست‌نیافته یا فراموش‌شده را فتح کنیم.
ورزش ما با دریایی از استعدادهای ناب، همواره یکی از کشورهای مهم و بالانشین در جدول توزیع مدال بازی‌های آسیایی بوده و این دوره هم امید همه ما تکرار مدال‌های پرتعداد و خوشرنگ است. با توجه به اختلاف ساعت با ژاپن میزبان، روزها را با این امید آغاز می‌کنیم که در ساعات بامداد آن روز، چند مدال زیبا توسط ورزشکاران باغیرت‌مان صید شده باشد.
انتهای پیام/