جستجوی برای بازی تدارکاتی سوم تیم ملی در فیفادی سپتامبر به نتیجه نرسید
قلعهنویی؛ در محاصره زمان
پنجره فعلی بازیهای ملی میتوانست برای تیم ملی ایران فرصتی جدی برای محک زدن بازیکنان، آزمودن ترکیبهای مختلف و پیدا کردن پاسخ برخی پرسشهای فنی باشد؛ پنجرهای که با توجه به فاصله تیم ملی تا جام ملتهای آسیا، هر مسابقه آن اهمیت خاص خود را دارد. با این حال، برنامه ایران در نهایت به دو مسابقه محدود شده و بازی سوم که قرار بود مقابل یک تیم غیرآسیایی برگزار شود، لغو شده است. به این ترتیب، تیم ملی بعد از دیدار هفتم مهر مقابل روسیه، عملاً بخش قابل توجهی از این وقفه را به تمرین خواهد پرداخت؛ اتفاقی که نمیتوان درباره ضرورت آن برای تیمی که نیاز به بازی و ارزیابی دارد، با اطمینان سخن گفت.
شرایط ایدهآل رقبای آسیایی
نگاهی به برنامه رقبای آسیایی نشان میدهد این مسئله صرفاً به تعداد بازیها خلاصه نمیشود. کره جنوبی در این پنجره مقابل اکوادور، اروگوئه، ونزوئلا و ازبکستان قرار میگیرد؛ چهار مسابقهای که فرصت متفاوتی برای ارزیابی بازیکنان و ترکیب تیم در اختیار کادر فنی این تیم قرار میدهد. ژاپن نیز برنامهای مشابه دارد؛ ساموراییها ابتدا با اروگوئه و ونزوئلا بازی میکنند و سپس در جام کایرین مقابل اکوادور و یکی از دو تیم پاناما یا نیوزیلند قرار خواهند گرفت. حتی هشت تیم حاضر در جام کشورهای حوزه خلیج فارس، یعنی عربستان، عراق، عمان، کویت، امارات، قطر، بحرین و یمن، وارد یک تورنمنت رسمی شدهاند که از ۲۳ سپتامبر تا ۶ اکتبر برگزار میشود. برای بسیاری از این تیمها، همین مسابقات به معنای چند بازی رقابتی در فاصله کوتاه است.
استرالیا البته مسیر دیگری را انتخاب کرده است. این تیم قرار است دو بار مقابل برزیل به میدان برود؛ دو مسابقهای که در ۲۵ و ۲۹ سپتامبر برگزار میشوند. بنابراین مسئله الزاماً «بازی بیشتر به هر قیمت» نیست؛ کیفیت حریف و هدف فنی از برگزاری مسابقه نیز اهمیت دارد.
اروپاییها ۴ بازی میکنند!
اما وقتی به اروپا نگاه میکنیم، شکل استفاده از این پنجره بیش از پیش قابل توجه میشود. آلمان برای چهار مسابقه خود در لیگ ملتها ۴۴ بازیکن را در دو فهرست جداگانه قرار داده است؛ ۲۴ بازیکن برای دو مسابقه نخست و ۲۰ بازیکن دیگر برای دو مسابقه بعدی. یورگن کلوپ صراحتاً از این روش برای مشاهده تعداد بیشتری از بازیکنان استفاده کرده و ۱۶ بازیکن بدون سابقه ملی نیز در این دو فهرست حضور دارند. این همان نقطهای است که برنامه تیم ملی ایران نیاز به تأمل بیشتری دارد. در شرایطی که فوتبال آسیا در حال استفاده از پنجره ملی برای بازی، ارزیابی و تغییر ترکیب است، محدود شدن برنامه ایران به دو مسابقه و سپس تمرین، فرصت آزمایش را کاهش میدهد. تیمی که هدفش حضور قدرتمند در جام ملتهای آسیاست، فقط با تمرین به پاسخ تمام پرسشهای فنی نمیرسد؛ بعضی جوابها فقط در مسابقه به دست میآیند.
این موضوع وقتی مهمتر میشود که در آبان، ایران قرار است در تورنمنت چهارجانبه عراق در بصره شرکت کند؛ تورنمنتی که برای برگزاری آن برنامهریزی شده و ایران نیز برای حضور در آن موافقت اولیه داشته است. لبنان و فیلیپین نیز از جمله تیمهایی هستند که در این تورنمنت حضور خواهند داشت؛ بنابراین اگر قرار است این مسابقات یکی از فرصتهای بعدی آمادهسازی باشد، منطقی است که پنجره فعلی نیز با نگاه به همان هدف مورد استفاده قرار گیرد.
مسئله این نیست که تیم ملی الزاماً باید در هر پنجره چهار مسابقه برگزار کند. مسئله این است که هر پنجره ملی، فرصتی محدود و غیرقابل تکرار برای بازی، ارزیابی و تصمیمگیری است. اگر قرار باشد پس از روسیه فقط تمرین کنیم، باید پرسید چرا از همین فرصت برای دیدن بازیکنان بیشتر و امتحان کردن گزینههای تازه استفاده نشد؛ آن هم در شرایطی که رقبای ایران، هرکدام به شیوه خود، مشغول استفاده از همین روزها هستند.
انتهای پیام/
شرایط ایدهآل رقبای آسیایی
نگاهی به برنامه رقبای آسیایی نشان میدهد این مسئله صرفاً به تعداد بازیها خلاصه نمیشود. کره جنوبی در این پنجره مقابل اکوادور، اروگوئه، ونزوئلا و ازبکستان قرار میگیرد؛ چهار مسابقهای که فرصت متفاوتی برای ارزیابی بازیکنان و ترکیب تیم در اختیار کادر فنی این تیم قرار میدهد. ژاپن نیز برنامهای مشابه دارد؛ ساموراییها ابتدا با اروگوئه و ونزوئلا بازی میکنند و سپس در جام کایرین مقابل اکوادور و یکی از دو تیم پاناما یا نیوزیلند قرار خواهند گرفت. حتی هشت تیم حاضر در جام کشورهای حوزه خلیج فارس، یعنی عربستان، عراق، عمان، کویت، امارات، قطر، بحرین و یمن، وارد یک تورنمنت رسمی شدهاند که از ۲۳ سپتامبر تا ۶ اکتبر برگزار میشود. برای بسیاری از این تیمها، همین مسابقات به معنای چند بازی رقابتی در فاصله کوتاه است.
استرالیا البته مسیر دیگری را انتخاب کرده است. این تیم قرار است دو بار مقابل برزیل به میدان برود؛ دو مسابقهای که در ۲۵ و ۲۹ سپتامبر برگزار میشوند. بنابراین مسئله الزاماً «بازی بیشتر به هر قیمت» نیست؛ کیفیت حریف و هدف فنی از برگزاری مسابقه نیز اهمیت دارد.
اروپاییها ۴ بازی میکنند!
اما وقتی به اروپا نگاه میکنیم، شکل استفاده از این پنجره بیش از پیش قابل توجه میشود. آلمان برای چهار مسابقه خود در لیگ ملتها ۴۴ بازیکن را در دو فهرست جداگانه قرار داده است؛ ۲۴ بازیکن برای دو مسابقه نخست و ۲۰ بازیکن دیگر برای دو مسابقه بعدی. یورگن کلوپ صراحتاً از این روش برای مشاهده تعداد بیشتری از بازیکنان استفاده کرده و ۱۶ بازیکن بدون سابقه ملی نیز در این دو فهرست حضور دارند. این همان نقطهای است که برنامه تیم ملی ایران نیاز به تأمل بیشتری دارد. در شرایطی که فوتبال آسیا در حال استفاده از پنجره ملی برای بازی، ارزیابی و تغییر ترکیب است، محدود شدن برنامه ایران به دو مسابقه و سپس تمرین، فرصت آزمایش را کاهش میدهد. تیمی که هدفش حضور قدرتمند در جام ملتهای آسیاست، فقط با تمرین به پاسخ تمام پرسشهای فنی نمیرسد؛ بعضی جوابها فقط در مسابقه به دست میآیند.
این موضوع وقتی مهمتر میشود که در آبان، ایران قرار است در تورنمنت چهارجانبه عراق در بصره شرکت کند؛ تورنمنتی که برای برگزاری آن برنامهریزی شده و ایران نیز برای حضور در آن موافقت اولیه داشته است. لبنان و فیلیپین نیز از جمله تیمهایی هستند که در این تورنمنت حضور خواهند داشت؛ بنابراین اگر قرار است این مسابقات یکی از فرصتهای بعدی آمادهسازی باشد، منطقی است که پنجره فعلی نیز با نگاه به همان هدف مورد استفاده قرار گیرد.
مسئله این نیست که تیم ملی الزاماً باید در هر پنجره چهار مسابقه برگزار کند. مسئله این است که هر پنجره ملی، فرصتی محدود و غیرقابل تکرار برای بازی، ارزیابی و تصمیمگیری است. اگر قرار باشد پس از روسیه فقط تمرین کنیم، باید پرسید چرا از همین فرصت برای دیدن بازیکنان بیشتر و امتحان کردن گزینههای تازه استفاده نشد؛ آن هم در شرایطی که رقبای ایران، هرکدام به شیوه خود، مشغول استفاده از همین روزها هستند.
انتهای پیام/