امپراطوری کاراته در آسیا

 تاتامی ناگویا دیروز نه فقط شاهد یک قهرمانی بلکه نوشته‌شدن یک فصل تاریخی با نام برادران نعمتی بود. بعد از قهرمانی مرتضی نعمتی با طلای وزن منهای ۷۵ کیلوگرم این بار محمود نعمتی برادر کوچک‌تر در سنگین‌وزن طلایی شد تا این دو برادر با دو طلا یک قاب تاریخی برای کاراته ایران بسازند. قابـی که حالا نام آنها را در کنار برادران روحانی در تاریخ بازی‌های آسیایی ماندگار می‌کند.
 محمود نعمتی بعد از طلای برادر بزرگترش دیروز با انگیزه یا مضاعف برای تکمیل مأموریت خانوادگی پا به تاتامی گذاشت. نعمتی برای رسیدن به فینال، کار خود را برابر واتتانا زایاسان از لائوس شروع کرد و با نمایشی مقتدرانه ۵ بر صفر از سد این حریف گذشت. در نیمه‌نهایی هم همین نتیجه را برابر شرپا تِنزینگ از نپال تکرار کرد تا بدون اینکه اجازه خودنمایی به رقبایش بدهد، بلیت حضور در فینال وزن مثبت ۸۴ کیلوگرم را به دست بیاورد. فینال اما قصه متفاوتی داشت.

آن سوی تاتامی، سناد صوفیانی دارنده مدال برنز جهان و طلای بازی‌های کشورهای اسلامی از عربستان استاده بود. مبارزه‌ای که برای طلای آسیا، چیزی کمتر از یک نبرد تمام‌عیار نداشت. در این دوئل حساس محمود عقب ننشست و از همان ابتدا نشان داد که برای طلا آمده است. امتیازها یکی پس از دیگری برای نماینده ایران ثبت شد و در نهایت 6 بر 3 مقابل حریف عنواندار عربستانی به پیروزی رسید تا طلای دوم کاراته و کاروان ایران، بر گردن یک نعمتی دیگر اما این بار محمود بنشیند تا پازل تاریخی خانوادگی تکمیل شود. حالا بعد از 20 سال این اتفاق تاریخی مجدد باری کاراته ایران تکرار شد و این دو برادر مثل حسن و حسین روحانی که در بازی‌های آسیایی 2006 دوحه قطر طلایی شده بودند، قهرمانی را از آن خود کردند.

اولین قهرمانی، در خاک سامورایی‌ها
اما داستان ناگویا فقط داستان نعمتی‌ها نیست. پشت این دو طلا، یک اتفاق بزرگتر برای کاراته ایران رقم خورد؛ اتفاقی که شاید ارزش آن از هر چیز بیشتر باشد. کاراته ایران در پایان رقابت‌های بازی‌های آسیایی ناگویا با کسب دو مدال طلا و سه نقره، برای اولین بار در تاریخ حضور خود در این رقابت‌ها قهرمان آسیا شد؛ آن هم در سرزمینی که سال‌ها یکی از قدرت‌های بلامنازع این رشته بوده است. ژاپن در هشت دوره گذشته هفت بار قهرمان کاراته بازی‌های آسیایی شده بود و تنها در دوره قبل، قزاقستان این سلطه را شکست. اما این بار، تاتامی ناگویا شاهد تغییر معادلات بود. ایران در خاک ژاپن جنگید و در نهایت جام قهرمانی را از میزبان گرفت. کاراته ایران در دوره قبلی بازی‌های آسیایی با جایگاه هشتمی بدترین نتیجه تاریخ خود را تجربه کرده بود و حالا چهار سال بعد، طعم گس آن نتیجه را به کام خود و همه شیرین کرد.
دو طلای مرتضی و محمود نعمتی در کنار سه نقره کاتای تیمی بانوان، علی‌اصغر آسیابری و فاطمه‌زهرا سعیدآبادی، حاصل کاروانی بود که از هفت فرصت، پنج فینالیست و پنج مدال ساخت تا بر بام قاره کهن بایستد.

از گور برخاسته
این قهرمانی را نمی‌توان فقط به حساب یک روز درخشان یا درخشش چند ورزشکار گذاشت. کاراته ایران برای رسیدن به این نقطه، مسیری پر از افت‌وخیز را پشت سر گذاشته است. رشته‌ای که در سال‌های گذشته با انتقادها و مشکلات مدیریتی و فنی متعددی دست‌وپنجه نرم می‌کرد، حالا در ناگویا دوباره نشانه‌هایی از بازگشت به روزهای اوج را نشان داد. مدیریت فعلی فدراسیون، با شناسایی بخشی از زخم‌های قدیمی و بازسازی ساختار تیم، توانست تیمی را به تاتامی بفرستند که امپراطوری خود در جمع مدعیان را پس بگیرد. البته این قهرمانی به معنای پایان تمام مشکلات کاراته ایران نیست. هنوز ضعف‌هایی وجود دارد و مسیر بازگشت به یک قدرت پایدار، طولانی‌تر از یک دوره بازی‌های آسیایی است. اما نمی‌توان آنچه در ناگویا اتفاق افتاد را نادیده گرفت و باید این آرام گرفتن در دل تاریخ را ارج نهاد.