در نقد بیانیه عذرخواهی فدراسیون فوتبال
چیزی برای دفاع کردن وجود داشت؟
بیانیه فدراسیون فوتبال پس از شکست چهار بر یک تیم امید ایران مقابل کرهشمالی، از یک جهت قابل توجه بود؛ فدراسیون نتیجه را بدون توجیه پذیرفت و بابت حذف از بازیهای آسیایی ناگویا از مردم و علاقهمندان فوتبال عذرخواهی کرد. حتی در بخشی از بیانیه تأکید شد که عملکرد تیم در این مسابقه «به هیچ وجه قابل توجیه نیست» و حالا باید یک بررسی دقیق و موشکافانه انجام شود. این جنس پذیرش مسئولیت، اتفاق بدی نیست و شاید یکی از چیزهایی باشد که فوتبال ایران بیشتر از همیشه به آن نیاز دارد. اما یک سؤال مهم وجود دارد: وقتی خود فدراسیون میگوید عملکرد تیم «به هیچ وجه قابل توجیه نیست»، آیا اساساً قرار بوده چیزی برای دفاع کردن وجود داشته باشد؟
فدراسیون فوتبال میگوید تیم امید اردوهای متعدد داخلی و خارجی داشته و برای حضور در بازیهای آسیایی نیز کمپهای آمادهسازی برگزار کرده است. این بخش از ماجرا قابل انکار نیست. اردو گذاشته شده، بازی تدارکاتی برگزار شده و برای تیم هزینه شده است. اما فوتبال پایه فقط با تعداد اردوها و روزهای کمپ ساخته نمیشود. مسأله اصلی ریلگذاری است؛ اینکه از سالها قبل چه برنامهای برای ساختن تیم امید وجود داشته، بازیکنان چگونه به این تیم رسیدهاند، ارتباط تیمهای پایه با باشگاهها چگونه تعریف شده و در نهایت قرار است این نسل به چه نقطهای برسد. شکست ناگویا نباید فقط به یک مسابقه تقلیل پیدا کند. این نتیجه باید بهانهای برای بررسی مسیری باشد که فوتبال پایه ایران در سالهای اخیر طی کرده است. اگر قرار است «تصمیمهای شجاعانه» گرفته شود، این تصمیمها نباید صرفاً به تغییر کادر فنی یک تیم محدود شود. ریل اشتباه، با تعویض یک نفر روی نیمکت اصلاح نمیشود.
فدراسیون در پایان بیانیه از هدف حضور در المپیک سخن گفته است؛ هدفی که البته سالهاست برای فوتبال ایران دستنیافتنی مانده. حالا باید سؤال روشنتری مطرح شود: برنامه از امروز چیست؟ مقدماتی المپیک بعدی قرار است در شرایطی برگزار شود که تنها دو تیم آسیایی به المپیک میروند. آیا برنامه آمادهسازی از همین امروز مشخص است؟ آیا ساختار تیم امید قرار است بر اساس یک پروژه چندساله شکل بگیرد یا باز هم چند ماه مانده به مسابقات، اردوها آغاز میشوند و همه چیز به نتیجه چند بازی گره میخورد؟ عذرخواهی، زمانی ارزش بیشتری پیدا میکند که مقدمه اصلاح باشد. همین رویکرد باید به یک رویه در فوتبال ایران تبدیل شود؛ هم در تیم ملی بزرگسالان و هم در تمام ردههای پایه. پذیرش شکست و عذرخواهی بابت آن قدم مثبتی است، اما مردم در نهایت برنامه میخواهند، تغییر میخواهند و خروجی میخواهند. فوتبال ایران بیش از یک بیانیه، به نقشه راهی نیاز دارد که از امروز شروع شود؛ نه بعد از شکست بعدی.
انتهای پیام/
فدراسیون فوتبال میگوید تیم امید اردوهای متعدد داخلی و خارجی داشته و برای حضور در بازیهای آسیایی نیز کمپهای آمادهسازی برگزار کرده است. این بخش از ماجرا قابل انکار نیست. اردو گذاشته شده، بازی تدارکاتی برگزار شده و برای تیم هزینه شده است. اما فوتبال پایه فقط با تعداد اردوها و روزهای کمپ ساخته نمیشود. مسأله اصلی ریلگذاری است؛ اینکه از سالها قبل چه برنامهای برای ساختن تیم امید وجود داشته، بازیکنان چگونه به این تیم رسیدهاند، ارتباط تیمهای پایه با باشگاهها چگونه تعریف شده و در نهایت قرار است این نسل به چه نقطهای برسد. شکست ناگویا نباید فقط به یک مسابقه تقلیل پیدا کند. این نتیجه باید بهانهای برای بررسی مسیری باشد که فوتبال پایه ایران در سالهای اخیر طی کرده است. اگر قرار است «تصمیمهای شجاعانه» گرفته شود، این تصمیمها نباید صرفاً به تغییر کادر فنی یک تیم محدود شود. ریل اشتباه، با تعویض یک نفر روی نیمکت اصلاح نمیشود.
فدراسیون در پایان بیانیه از هدف حضور در المپیک سخن گفته است؛ هدفی که البته سالهاست برای فوتبال ایران دستنیافتنی مانده. حالا باید سؤال روشنتری مطرح شود: برنامه از امروز چیست؟ مقدماتی المپیک بعدی قرار است در شرایطی برگزار شود که تنها دو تیم آسیایی به المپیک میروند. آیا برنامه آمادهسازی از همین امروز مشخص است؟ آیا ساختار تیم امید قرار است بر اساس یک پروژه چندساله شکل بگیرد یا باز هم چند ماه مانده به مسابقات، اردوها آغاز میشوند و همه چیز به نتیجه چند بازی گره میخورد؟ عذرخواهی، زمانی ارزش بیشتری پیدا میکند که مقدمه اصلاح باشد. همین رویکرد باید به یک رویه در فوتبال ایران تبدیل شود؛ هم در تیم ملی بزرگسالان و هم در تمام ردههای پایه. پذیرش شکست و عذرخواهی بابت آن قدم مثبتی است، اما مردم در نهایت برنامه میخواهند، تغییر میخواهند و خروجی میخواهند. فوتبال ایران بیش از یک بیانیه، به نقشه راهی نیاز دارد که از امروز شروع شود؛ نه بعد از شکست بعدی.
انتهای پیام/