نگاهی به ۲۱ تغییر روی نیمکت قائمشهریها
دردسر نساجی فقط سرمربی نیست
نساجی مازندران در سالهای اخیر بیش از آنکه فرصت ساختن یک مسیر فنی باثبات را پیدا کند، بارها شاهد تغییر روی نیمکت خود بوده است؛ اتفاقی که حالا به یکی از مسائل تکراری این باشگاه تبدیل شده و هر فصل، پرسشهایی درباره تصمیمهای مدیریتی و نحوه انتخاب سرمربی به وجود میآورد.
از نخستین حضور نساجی در لیگ برتر حدود 8 سال میگذرد و در این مدت، نیمکت این تیم بارها تغییر کرده است. جدایی مجتبی حسینی نیز شمار تغییرات سرمربیگری نساجی را به ۲۱ مورد رساند؛ آماری که نشان میدهد ثبات مربیگری هنوز جایگاه محکمی در ساختار این باشگاه پیدا نکرده است.
این بیثباتی در فصل سقوط نساجی به لیگ یک نیز به شکل محسوسی دیده شد. ساکت الهامی فصل را آغاز کرد، مصطفی صداقت برای مدتی هدایت تیم را برعهده گرفت، سپس ساوو میلوشویچ به قائمشهر رفت و پس از او دوباره الهامی به نیمکت بازگشت. در ادامه نیز رضا مهاجری هدایت نساجی را برعهده گرفت، اما نتوانست مانع سقوط تیم شود.
فصل گذشته شرایط متفاوتی رقم خورد. فراز کمالوند با وجود عملکرد قابل قبول از نساجی جدا شد و رضا عنایتی مأموریت بازگرداندن تیم به لیگ برتر را برعهده گرفت. عنایتی نیز پس از تحقق این هدف در قائمشهر ادامه نداد تا مجتبی حسینی برای فصل جدید انتخاب شود؛ انتخابی که از ابتدا با نگاه به یک همکاری بلندمدت و قراردادی دو ساله همراه بود.
مسأله زمانی جدیتر میشود که بدانیم حسینی تنها پس از چند هفته از شروع لیگ بیستوششم از نساجی جدا شد. تیم در 4 هفته نخست تنها یک امتیاز به دست آورد، اما دو پیروزی متوالی شرایط را تا حدی تغییر داد. با وجود این، تساوی برابر مس شهربابک پایان همکاری با حسینی را رقم زد؛ تصمیمی که بار دیگر بحث درباره میزان صبر مدیران نساجی در قبال سرمربی را مطرح کرد.
بر این اساس، حضور سعید دقیقی در قائمشهر تنها یک تغییر فنی نیست و او باید با سابقهای از بیثباتی روی نیمکت نیز مواجه شود. دقیقی ششمین سرمربی نساجی از ابتدای سال ۱۴۰۴ است؛ آماری که نشان میدهد تغییر مربی به راهکاری پرتکرار برای عبور از چالشهای تیم تبدیل شده است.
نساجی اکنون بیش از هر زمان دیگری به فرصتی برای ایجاد ثبات نیاز دارد؛ چرا که ادامه چرخه تغییرات میتواند هر برنامه فنی را پیش از رسیدن به مرحله نتیجهدهی متوقف کند. مسأله اصلی برای این باشگاه فقط انتخاب سرمربی جدید نیست، بلکه فراهم کردن شرایطی است که سرمربی بتواند در فضایی باثبات، تیمی منسجم و قابل اتکا بسازد.
انتهای پیام/
از نخستین حضور نساجی در لیگ برتر حدود 8 سال میگذرد و در این مدت، نیمکت این تیم بارها تغییر کرده است. جدایی مجتبی حسینی نیز شمار تغییرات سرمربیگری نساجی را به ۲۱ مورد رساند؛ آماری که نشان میدهد ثبات مربیگری هنوز جایگاه محکمی در ساختار این باشگاه پیدا نکرده است.
این بیثباتی در فصل سقوط نساجی به لیگ یک نیز به شکل محسوسی دیده شد. ساکت الهامی فصل را آغاز کرد، مصطفی صداقت برای مدتی هدایت تیم را برعهده گرفت، سپس ساوو میلوشویچ به قائمشهر رفت و پس از او دوباره الهامی به نیمکت بازگشت. در ادامه نیز رضا مهاجری هدایت نساجی را برعهده گرفت، اما نتوانست مانع سقوط تیم شود.
فصل گذشته شرایط متفاوتی رقم خورد. فراز کمالوند با وجود عملکرد قابل قبول از نساجی جدا شد و رضا عنایتی مأموریت بازگرداندن تیم به لیگ برتر را برعهده گرفت. عنایتی نیز پس از تحقق این هدف در قائمشهر ادامه نداد تا مجتبی حسینی برای فصل جدید انتخاب شود؛ انتخابی که از ابتدا با نگاه به یک همکاری بلندمدت و قراردادی دو ساله همراه بود.
مسأله زمانی جدیتر میشود که بدانیم حسینی تنها پس از چند هفته از شروع لیگ بیستوششم از نساجی جدا شد. تیم در 4 هفته نخست تنها یک امتیاز به دست آورد، اما دو پیروزی متوالی شرایط را تا حدی تغییر داد. با وجود این، تساوی برابر مس شهربابک پایان همکاری با حسینی را رقم زد؛ تصمیمی که بار دیگر بحث درباره میزان صبر مدیران نساجی در قبال سرمربی را مطرح کرد.
بر این اساس، حضور سعید دقیقی در قائمشهر تنها یک تغییر فنی نیست و او باید با سابقهای از بیثباتی روی نیمکت نیز مواجه شود. دقیقی ششمین سرمربی نساجی از ابتدای سال ۱۴۰۴ است؛ آماری که نشان میدهد تغییر مربی به راهکاری پرتکرار برای عبور از چالشهای تیم تبدیل شده است.
نساجی اکنون بیش از هر زمان دیگری به فرصتی برای ایجاد ثبات نیاز دارد؛ چرا که ادامه چرخه تغییرات میتواند هر برنامه فنی را پیش از رسیدن به مرحله نتیجهدهی متوقف کند. مسأله اصلی برای این باشگاه فقط انتخاب سرمربی جدید نیست، بلکه فراهم کردن شرایطی است که سرمربی بتواند در فضایی باثبات، تیمی منسجم و قابل اتکا بسازد.
انتهای پیام/