بررسی آماری چرایی بالا بودن میانگین سنی تیم ملی
وقتی لژیونر جوان نداریم!
اگر قرار باشد برای بالا رفتن میانگین سنی تیم ملی فقط یک مقصر پیدا کنیم، شاید امیر قلعهنویی و علاقهاش به بازیکنان باتجربه نخستین گزینه باشند، اما اعداد یک نکته مهم دیگر را هم نشان میدهند؛ تیم ملی ایران امروز از کمبود لژیونرهای جوان رنج میبرد. در فهرست ۲۶ نفرهای که بر اساس آخرین لیست تیم ملی در دوره قلعهنویی بررسی شده، میانگین سنی کل بازیکنان به ۲۸.۹ سال رسیده؛ عددی که اگرچه بخشی از آن به انتخابهای سرمربی مربوط میشود، اما ترکیب سنی لژیونرها هم در بالا رفتن آن بیتأثیر نیست. در این فهرست، ۹ لژیونر حضور دارند که میانگین سنیشان ۳۰.۱ سال است؛ یعنی ۱.۵ سال بیشتر از میانگین ۲۰ بازیکن شاغل در لیگ برتر که ۲۸.۶ سال دارند. به بیان سادهتر، برخلاف تصویری که معمولاً از لژیونر بهعنوان بازیکن جوانتر و دارای تجربه فوتبال خارج از ایران ساخته میشود، بخش قابل توجهی از سرمایه بینالمللی فوتبال ایران در سالهای اخیر متعلق به بازیکنان باتجربه بوده است.
ترکیب همین ۹ نفر به خوبی این مسئله را نشان میدهد. مهدی طارمی ۳۴ ساله، علیرضا جهانبخش ۳۳ ساله، سامان قدوس ۳۳ ساله، سردار آزمون ۳۱ ساله، سعید عزتاللهی ۲۹ ساله و دنیس اکرت ۲۹ ساله هستند. در واقع، تیم ملی به جای اینکه از نسل تازهای از بازیکنان شاغل در فوتبال اروپا تغذیه شود، هنوز بخش قابل توجهی از تجربه خارجی خود را از نسلی میگیرد که سالهاست در تیم ملی حضور دارد. این مسئله زمانی مهمتر میشود که انتخابهای قلعهنویی را کنار این واقعیت بگذاریم. سرمربی تیم ملی در سالهای اخیر بارها نشان داده که تجربه، شناخت از فضای تیم ملی و سابقه حضور در مسابقات بزرگ را در تصمیمگیریهایش جدی میگیرد. نتیجه این نگاه را میتوان در همان فهرست ۲۶ نفره دید؛ ۱۶ بازیکن حداقل ۳۰ سال سن دارند و دروازهبانها با میانگین ۳۳ سال مسنترین خط تیم ملی هستند. مدافعان نیز میانگین ۲۸.۷ سال دارند، هافبکها ۲۷.۶ سال و مهاجمان ۲۸.۳ سال.
اما نکته جالبتر در مقایسه باشگاهها دیده میشود. میانگین سنی لژیونرها ۳۰.۱ سال است، در حالی که میانگین بازیکنان داخلی ۲۸.۶ سال محاسبه شده. استقلال با ۲۶.۶ سال جوانترین میانگین را میان تیمهای دارای سهم قابل توجه در فهرست دارد و سپاهان ۲۷.۷ سال، گلگهر ۲۸.۲ سال و تراکتور ۲۸.۵ سال هستند. بنابراین حتی در میان بازیکنان داخلی نیز نسل جوانتر کمکم در حال نزدیک شدن به تیم ملی است، اما در بخش لژیونرها چنین اتفاقی با سرعت مشابه رخ نداده است.
این آمار البته به معنای آن نیست که بالا بودن سن به خودی خود نقطه ضعف است؛ تجربه بینالمللی در مسابقات بزرگ ارزش خاص خودش را دارد. مسئله، نبود توازن سنی است. تیم ملی وقتی برای جوانتر کردن ترکیب خود دست به انتخاب میزند، باید پشتوانهای از بازیکنان ۲۱ تا ۲۵ ساله داشته باشد که در سطح اول فوتبال خارج از کشور بازی میکنند. وقتی چنین نسلی کمرنگ است، دست قلعهنویی برای تغییر نسل هم بستهتر میشود. بخشی از این عدد، محصول سالها کاهش خروج استعدادهای جوان به فوتبال خارجی است. تا زمانی که لژیونرهای جوان بیشتری ساخته نشوند، انتخاب بازیکنان باتجربه برای تیم ملی نه فقط یک تصمیم فنی، بلکه تا حدی نتیجه محدود بودن گزینههای جوان در خارج از ایران هم خواهد بود.
انتهای پیام/