تکرار قصه تلخ هانگژو در ناگویا

تیراندازی ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا هم نتوانست از سایه افت اخیر خود خارج شود. رشته‌ای که روزگاری یکی از امیدهای اصلی کاروان ایران برای مدال‌آوری بود، این بار هم با همان کارنامه چهار سال قبل به خانه برمی‌گردد؛ یک مدال برنز، بدون حتی یک فینالیست در بخش تفنگ بیش از آنکه یک ناکامی مقطعی باشد، نشانه تداوم یک روند نگران‌کننده است.

آخرین تیر کاروان ایران در فینال تراپ میکس زده شد؛ جایی که مرضیه پرورش‌نیا و محمد بیرانوند برای رسیدن به سکوی بازی‌های آسیایی رقابت کردند اما در نهایت در جایگاه چهارم ایستادند تا تیراندازی ایران پرونده ناگویا را با همان یک برنز ببندد؛ برنزی که وحید گل‌خندان و هانیه رستمیان در میکس تیمی تپانچه بادی به دست آوردند. در تپانچه، ایران تنها دو فینالیست داشت. سامیه یاسی در تپانچه بادی به فینال رسید اما در نهایت هشتم شد و هانیه رستمیان نیز در تپانچه ۲۵ متر نتوانست از جایگاه هفتم فراتر برود. در تفنگ اما شرایط از این هم نگران‌کننده‌تر بود؛ هیچ‌یک از نمایندگان ایران حتی به فینال نرسیدند تا یکی از مهم‌ترین بخش‌های تیراندازی ایران عملاً بدون کار خاصی به مسابقات خود پایان دهد.
مسأله اصلی اما تنها تعداد مدال‌ها نیست. آنچه باید بیشتر از یک مدال برنز مورد توجه قرار بگیرد، تکرار دقیق یک نتیجه ضعیف در فاصله چهار سال است. تیراندازی ایران در هانگژو هم تنها یک برنز گرفت و حالا در ناگویا، با وجود گذشت چهار سال و تغییرات و برنامه‌های مختلف، دوباره به همان نقطه بازگشته است. وقتی یک رشته در فاصله دو دوره بازی‌های آسیایی نه‌تنها پیشرفت نمی‌کند، بلکه همان خروجی را تکرار می‌کند، دیگر نمی‌توان همه‌چیز را به یک روز بد، یک فینال از دست‌رفته یا عملکرد چند ورزشکار مربوط دانست. نشانه‌های این نتیجه از قبل دیده می‌شد. عملکرد تیراندازان ایران در جام جهانی قبل از بازی‌های آسیایی چندان امیدوارکننده نبود و زنگ خطر برای مسئولان به صدا درآمده بود. ناگویا نشان داد که هشدارها به تغییر جدی در مسیر آماده‌سازی و عملکرد تیم منجر نشده است.
تیراندازی با کاروانی چهارده نفره راهی بازی‌های آسیایی شد و در نهایت تنها یک برنز در این میدان کسب کرد. موضوعی که خود به تنهایی گواه عیار تیراندازی ایران است اما مشخص نیست چرا رشته‌ای که زمانی شرایط خوبی داشت حالا به این حال و روز افتاده است. باید روند آماده‌سازی، پشتوانه‌سازی، انتخاب نفرات، کیفیت اردوها، حضور در مسابقات بین‌المللی و برنامه توسعه رشته بررسی شود. تیراندازی ایران مدت‌هاست در سراشیبی افت قرار گرفته و اگر ریشه‌یابی آن بیشتر از این پشت گوش انداخته شود، بی‌شک اتفاقات خوبی در پیش نخواهد بود و چهار سال بعد همین یک برنز هم کسب نخواهد شد.