ایران؛ افتخار غرب آسیا
بازی‌های آسیایی برای ما تمام شد. 19 طلا، 18 نقره و 15 برنز، نتیجه زحمت و تلاش ورزشکاران ایران بود تا ما در رده ششم بازی‌ها قرار بگیریم.
در این دوره هم 4 طلا بیشتر گرفتیم و هم در رده‌بندی توزیع مدال، یک پله بالاتر ایستادیم.
2 نکته مهم در مورد مدال‌گیری ورزشکاران ایران وجود دارد: نخست اینکه همچنان بهترین تیم غرب آسیا هستیم و نکته دوم اینکه همه ورزشکارانمان، ایرانی واقعی هستند.
توسعه یافتگی ورزش، خریدن ورزشکار حرفه‌ای از کشورهای دیگر نیست. پرورش استعدادهایی است که مادرزاد و ژنتیک، توان ورود به دنیای ورزش را دارند.
گرچه قطر با استخدام ورزشکاران حرفه‌ای از کشورهای آفریقایی، جرقه این جریان را در میان کشورهای عربی زد؛ اما اکنون بحرین پیشقراول این ماجراست و شتاب بیشتری به استخدام دوندگان غیربومی از قاره آفریقا داده است.
از میان 11 طلای بحرین در بازی‌های آسیایی ناگویا 2 طلا به بیرهانو بالو (اتیوپی)، یک طلا به نلی کور (با نام واقعی جیبوکسگی از کنیا)، یک طلا به سیلوا عیدناصر (نیجریه)، یک طلا به شیتایی ایشیتی (اتیوپی) و 3 طلا به وینفرد یاوی (دونده زن کنیایی) تعلق داشت. به عبارت بهتر، همه اعتبار و افتخار ورزش بحرین و دیگر کشورهای عربی متعلق به ورزشکارانی است که به آن منطقه ارتباطی ندارند.
ایران در پایان بازی‌های آسیایی ناگویا، با مجموعه‌ای از ورزشکاران ایرانی بالاتر از همه کشورهای غرب آسیا ایستاد.
نکته قابل تأمل این است که کشورهای عربی حتی با حربه استخدام ورزشکاران غیرآسیایی، به دنبال دستیابی به جایگاه ایران هستند و درجا زدن ورزش ما، می‌تواند به آنها در رسیدن به این هدف کمک کند.
گرچه مرغوبیت مدال‌های ما در این دوره درخشان‌تر از دوره قبل بود؛ اما ضروری است از همین امروز برای حفظ این جایگاه و حتی بهبود آن برنامه‌ریزی کنیم.
بازی‌های آسیایی ناگویا دریچه‌های زیبایی را به روی ورزش ما گشود و منطقی‌ترین کار، نگاهی علمی، جدی و برنامه‌محور به رشته‌هایی است که در میان شگفتی، به ما مدال هدیه دادند... و البته از سرمایه‌گذاری در ورزش‌هایی که بی‌برنامه بودند و مأیوس‌مان کردند، دست بکشیم و حتی به قدرت رؤسای این فدراسیون‌ها، بی‌توجه باشیم.
انتهای پیام/
در این دوره هم 4 طلا بیشتر گرفتیم و هم در رده‌بندی توزیع مدال، یک پله بالاتر ایستادیم.
2 نکته مهم در مورد مدال‌گیری ورزشکاران ایران وجود دارد: نخست اینکه همچنان بهترین تیم غرب آسیا هستیم و نکته دوم اینکه همه ورزشکارانمان، ایرانی واقعی هستند.
توسعه یافتگی ورزش، خریدن ورزشکار حرفه‌ای از کشورهای دیگر نیست. پرورش استعدادهایی است که مادرزاد و ژنتیک، توان ورود به دنیای ورزش را دارند.
گرچه قطر با استخدام ورزشکاران حرفه‌ای از کشورهای آفریقایی، جرقه این جریان را در میان کشورهای عربی زد؛ اما اکنون بحرین پیشقراول این ماجراست و شتاب بیشتری به استخدام دوندگان غیربومی از قاره آفریقا داده است.
از میان 11 طلای بحرین در بازی‌های آسیایی ناگویا 2 طلا به بیرهانو بالو (اتیوپی)، یک طلا به نلی کور (با نام واقعی جیبوکسگی از کنیا)، یک طلا به سیلوا عیدناصر (نیجریه)، یک طلا به شیتایی ایشیتی (اتیوپی) و 3 طلا به وینفرد یاوی (دونده زن کنیایی) تعلق داشت. به عبارت بهتر، همه اعتبار و افتخار ورزش بحرین و دیگر کشورهای عربی متعلق به ورزشکارانی است که به آن منطقه ارتباطی ندارند.
ایران در پایان بازی‌های آسیایی ناگویا، با مجموعه‌ای از ورزشکاران ایرانی بالاتر از همه کشورهای غرب آسیا ایستاد.
نکته قابل تأمل این است که کشورهای عربی حتی با حربه استخدام ورزشکاران غیرآسیایی، به دنبال دستیابی به جایگاه ایران هستند و درجا زدن ورزش ما، می‌تواند به آنها در رسیدن به این هدف کمک کند.
گرچه مرغوبیت مدال‌های ما در این دوره درخشان‌تر از دوره قبل بود؛ اما ضروری است از همین امروز برای حفظ این جایگاه و حتی بهبود آن برنامه‌ریزی کنیم.
بازی‌های آسیایی ناگویا دریچه‌های زیبایی را به روی ورزش ما گشود و منطقی‌ترین کار، نگاهی علمی، جدی و برنامه‌محور به رشته‌هایی است که در میان شگفتی، به ما مدال هدیه دادند... و البته از سرمایه‌گذاری در ورزش‌هایی که بی‌برنامه بودند و مأیوس‌مان کردند، دست بکشیم و حتی به قدرت رؤسای این فدراسیون‌ها، بی‌توجه باشیم.
انتهای پیام/