آبروریزی بزرگ روی آنتن!

به گزارش ایران ورزشی، فوتبال ایران مدت‌هاست حال خوبی ندارد؛ آن‌قدر که دیگر نمی‌توان ناکامی‌ها را به یک نتیجه، یک مربی یا یک نسل از بازیکنان نسبت داد. از تیم‌های پایه تا تیم بزرگسالان، از زمین مسابقه تا ساختمان فدراسیون، نشانه‌های یک بحران گسترده دیده می‌شود؛ بحرانی که فقط فنی نیست و ریشه‌های مدیریتی آن هر روز بیشتر خودش را نشان می‌دهد. حذف تیم امید از بازی‌های آسیایی 2026، نتایج ناامیدکننده تیم ملی بزرگسالان و البته انبوهی از حاشیه، جنجال و اختلاف، تصویری روشن از شرایط امروز فوتبال ایران ساخته است.

در چنین شرایطی، آنچه دوشنبه‌شب و بامداد سه‌شنبه روی آنتن شبکه سه رفت را شاید بتوان تصویری کوچک از همان مشکلی دانست که فوتبال ایران سال‌هاست با آن دست‌وپنجه نرم می‌کند. حضور علی خطیر، عضو هیأت‌رئیسه فدراسیون فوتبال در برنامه «فوتبال برتر» برای دفاع از عملکرد فدراسیون، زمانی به حاشیه‌ای جدی تبدیل شد که حجت کریمی، دیگر عضو هیأت‌رئیسه روی خط آمد و اختلاف میان این دو به شکلی علنی و تند بروز کرد. اختلاف‌نظر البته نه عجیب است و نه لزوماً مذموم. اتفاقاً در یک ساختار مدیریتی سالم، مدیران باید بتوانند درباره تصمیم‌ها بحث کنند، مخالف باشند، نقد کنند و حتی یکدیگر را به چالش بکشند. مشکل از جایی آغاز می‌شود که اختلاف از اتاق تصمیم‌گیری خارج و به جدالی عمومی تبدیل می‌شود؛ آن هم میان دو عضو هیأت‌رئیسه‌ای که قرار است در بالاترین سطح مدیریتی فوتبال ایران برای حل مشکلات تصمیم بگیرند. آن هم نه با اختلاف نظر محترمانه و کاری بلکه با ادبیاتی مملو از کنایه و حتی توهین به عملکرد شخصی این دو مدیر.

اگر دو عضو هیأت‌رئیسه در برابر میلیون‌ها بیننده چنین ادبیاتی علیه یکدیگر دارند، در جلسات داخلی هیأت‌رئیسه چه می‌گذرد؟ وقتی دوربین روشن نیست و افکارعمومی ناظر تصمیم‌ها نیست، اختلافات چگونه مدیریت می‌شود؟ آیا آنجا هم به‌جای گفت‌وگو، اقناع و تصمیم‌گیری جمعی، همین ادبیات حاکم است؟ فدراسیونی که اعضای هیأت‌رئیسه‌اش نتوانند اختلافات خود را در چهارچوب‌های داخلی حل کنند، چگونه می‌تواند برای فوتبال ایران برنامه داشته باشد؟ چگونه می‌تواند بحران تیم‌های پایه، وضعیت تیم ملی، مشکلات باشگاه‌ها، توسعه فوتبال زنان، داوری، زیرساخت و هزار مسأله دیگر را مدیریت کند؟

فدراسیون باید اختلاف‌نظر را به رسمیت بشناسد، اما برای آن سازوکار داشته باشد. جلسات هیأت‌رئیسه باید محل بحث جدی و حتی چالش باشد، اما خروجی آن باید یک تصمیم مشخص و مسئولیت‌پذیری جمعی باشد. اگر عضوی با تصمیمی مخالف است، باید بتواند مخالفت خود را ثبت کند؛ نه‌اینکه پس از پایان جلسه، اختلاف را به رسانه و برنامه زنده تلویزیونی ببرد. از سوی دیگر، هیأت‌رئیسه نیازمند شفافیت بیشتر است. افکارعمومی باید بداند درباره مسائل مهم فوتبال چه تصمیم‌هایی گرفته می‌شود، چه کسانی موافق و مخالف بوده‌اند و مسئولیت هر تصمیم برعهده چه کسی است. شفافیت، جای دعوا را می‌گیرد و اجازه نمی‌دهد اختلافات مدیریتی به جنگ شخصی تبدیل شود.

فوتبال ایران بیش از هر چیز به مدیریت حرفه‌ای، آرامش و پاسخگویی نیاز دارد. مربی و بازیکن وقتی می‌توانند عملکرد بهتری داشته باشند که بدانند ساختار بالای سر آنها منسجم است. هوادار هم زمانی دوباره اعتماد می‌کند که ببیند مدیران فوتبال به‌جای تسویه‌حساب و مجادله، برای حل مسأله دور یک میز می‌نشینند. اگر قرار است این فوتبال تغییر کند، ابتدا باید مدیریت آن تغییر کند؛ از شیوه گفت‌وگو تا نحوه تصمیم‌گیری و از تحمل مخالف تا پذیرش مسئولیت. فوتبال ایران با مدیرانی که مقابل دوربین شمشیر را برای یکدیگر از رو می‌بندند، قرار نیست بهتر شود.