الماسی که در نیمکت حبس شده است

در حالی که گل‌گهر سیرجان با نمایش هجومی تیم مهدی رحمتی، استقلال خوزستان را در هم کوبید، نگاه‌ها فراتر از جدول امتیازات رفت؛ نگاه‌ها به لرزش خط دروازه خوزستانی‌ها دوخته شد. در میان مشکلاتی که آبی‌های خوزستان در هفته‌های اخیر با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند، وضعیت دروازه بیش از هر بخش دیگری نگران‌کننده است. جایی که محمدامین رضایی نتوانسته اعتماد لازم را جلب کند و ضرورت بازنگری در انتخاب دروازه‌بان اصلی، بیش از گذشته احساس می‌شود.

امیر خلیفه‌اصل، سرمربی استقلال خوزستان، پس از این شکست سنگین با لحنی ناامیدکننده به وضعیت تیم اعتراف کرد: «امروز اصلاً خوب نبودیم. کل تیم ضعیف بود و حق با گل‌گهر بود.» اما وقتی صحبت از «کل تیم» می‌شود، نباید از ستون‌های اصلی غافل شد. ضعف خط دفاعی زمانی به اوج می‌رسد که دروازه‌بان نتواند نقش امنیت‌ساز را ایفا کند.

رضایی در این مسابقه روز خوبی را پشت سر نگذاشت. او در صحنه‌های منتهی به گل نتوانست آن‌گونه که انتظار می‌رفت مانع باز شدن دروازه شود و در مجموع، نمایشش اطمینان لازم را به خط دفاعی منتقل نکرد. 

در چنین شرایطی، نام ابوالفضل جامعه دوباره به‌عنوان گزینه‌ای جدی برای بازگشت به ترکیب اصلی مطرح می‌شود؛ دروازه‌بان جوانی که هرچند فرصت چندانی برای اثبات توانایی‌هایش نداشته، همان فرصت محدود برای نشان دادن استعدادش کافی بوده است.

این دروازه‌بان ۲۱ ساله تنها یک بار در دیدار مقابل نساجی فرصت فیکس شدن پیدا کرد اما در همان یک بازی نشان داد که می‌تواند همان چیزی باشد که استقلال خوزستان اکنون به آن نیاز دارد. او با نمایش درخشان در تک‌به‌تک‌ها و واکنش‌های هوشمندانه، ثابت کرد می‌تواند اعتمادبخش باشد.

با این حال، نمایش او مقابل نساجی نشان داد نمی‌توان توانایی‌هایش را صرفاً به دلیل کم‌تجربگی نادیده گرفت. او در آن مسابقه از ابتدا به میدان رفت و هرچند بازی با تساوی یک بر یک به پایان رسید، در چند صحنه حساس مانع از گلزنی حریف شد. مهار موقعیت‌های خطرناک و واکنش‌هایش در موقعیت‌های تک‌به‌تک، نشانه‌هایی از آمادگی و توانایی بود که می‌توانست زمینه‌ساز اعتماد بیشتر کادر فنی شود.

قد و توانایی در بازی‌های هوایی، اطمینان در خروج از دروازه و کیفیت بازی با پا نیز از ویژگی‌های مهم یک دروازه‌بان مدرن است که جامعه ای از نظر فیزیکی و فنی می‌تواند گزینه‌ای قابل بررسی برای استقلال خوزستان باشد.البته یک مسابقه برای اثبات قطعی برتری یک دروازه‌بان بر دیگری کافی نیست. جامعه نیز مانند هر بازیکن جوان دیگری به فرصت، تجربه و ارزیابی مستمر نیاز دارد اما مسئله اصلی همین‌جاست که وقتی دروازه‌بان اصلی نتوانسته اطمینان لازم را ایجاد کند، چرا نباید به بازیکن جوانی که پیش‌تر نشانه‌هایی امیدوارکننده از خود نشان داده، فرصت بیشتری داد؟

موضوع مهم‌تر، سرمایه‌گذاری روی آینده است. استقلال خوزستان در شرایطی قرار دارد که هم به نتیجه‌گیری نیاز دارد و هم باید برای ساختن تیمی باثبات‌تر برنامه‌ریزی کند. استفاده از یک دروازه‌بان جوان و مستعد، در صورت برخورداری از کیفیت لازم، می‌تواند هر دو هدف را دنبال کند. جامعه ای  برای پیشرفت به بازی کردن نیاز دارد و باشگاه نیز برای شناخت دقیق ظرفیت‌های او باید فرصت ارزیابی بیشتری در اختیارش بگذارد.

امیر خلیفه‌اصل اکنون با یک انتخاب مهم روبه‌رو است؛ ادامه اعتماد به رضایی یا باز کردن دوباره مسیر حضور جامعه ای در ترکیب اصلی.

نیمکت‌نشینی طولانی یک دروازه‌بان جوان، بدون آنکه فرصت کافی برای اثبات توانایی‌هایش فراهم شود، می‌تواند به هدر رفتن بخشی از ظرفیت یک باشگاه منجر شود. جامعه ای هنوز در ابتدای مسیر قرار دارد و نمی‌توان از او انتظار داشت بدون تجربه کافی، تمام مشکلات خط دفاع استقلال خوزستان را برطرف کند؛ اما اگر در تمرینات آماده باشد و عملکرد امیدوارکننده خود مقابل نساجی را تکرار کند، دلیلی وجود ندارد که از فرصت‌های بیشتر محروم بماند.