۱۴۲ نفر اضافه برای فقط ۵ برنز

کاروان ورزشی ایران با 312 ورزشکار در 37 رشته برای بازی‌های آسیایی ناگویا بسته شد اما چند نفری انصراف دادند و کاروان در نهایت با 304 نفر راهی ناگویا شد. با این‌حال این کاروان با ایستادن در رده ششم مدالی و کسب 19 مدال طلا، 18 نقره و 15 برنز و کسب 52 مدال در مجموع با ثبت یک نتیجه درخشان به کارش پایان داد. کاروانی که ابتدا قرار بود کیفی بسته شود و نفراتی اعزام شوند که مدال بگیرند اما بعد با دخالت‌ها و دستورات ویژه از سوی نهادهای مختلف برنامه تغییر کرد و تعداد نفرات در قیاس با کاروان اعزامی به بازی‌های هانگژو بیشتر شد. کاروانی شلوغ که با 37 رشته راهی ناگویا شد اما در نهایت فقط در 21 رشته موفق به کسب مدال شد. مدال‌هایی که در طلا نسبت به هانگژو رشد را نشان می‌داد اما در مجموع مدال‌ها با وجودی ‌که کاروان با نفرات بیشتری نسبت به هانگژو اعزام شده بود، کمتر شد.
نکته مهم در اعزام برخی از رشته‌ها، اصرار عجیب و غیر فنی فدراسیون‌های ورزشی بود که با وجود نظرات کارشناسی که کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش و جوانان انجام داده بودند و مشخص بود که موفقیتی در کار نخواهد بود اما با توسل به نهادهای مختلف توانستند مجوز حضور در بازی‌های آسیایی را بگیرند اما در نهایت نتیجه همانی که شد که در نشست‌های تخصصی کمیته ملی المپیک و حتی وزارت ورزش به آن رسیده بودند. اگرچه الان اعزام‌ انجام شده و بازی‌ها هم به پایان رسیده اما یک بررسی اجمالی نشان می‌دهد که شاید اگر همه به نتایج بررسی‌ها و تحلیل‌های کارشناسی پایبند می‌ماندند الان کاروان ورزشی ایران با هزینه کمتر رفته بود و نتیجه‌ای هم که به دست آمده تکرار می‌شد. در واقع با اعزام برخی از رشته‌ها پول دور ریخته شد.
شاید اگر کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش و جوانان یک جمع‌بندی را اعلام کنند، در مجموع شاید چند صد ساعت نشست کارشناسی و تخصصی داشتند اما نتیجه آن چه شد؟ اگر قرار بود همه بروند اصلاً چرا نشست تخصصی برگزار کردند و وقت خودشان و فدراسیون‌ها را گرفتند؟
 
142 نفر برای 5 برنز
کاروان ورزشی ایران با 312 نفر رفت اما می‌توانست با 170 نفر برود و همین نتایج را کسب کند. حداقل در تعداد مدال طلا و نقره آنها هیچ تأثیری نداشت و فقط 5 مدال برنز کم می‌شد که کم شدن این 5 مدال هم هیچ تأثیری در رده ششمی کاروان ورزشی ایران نداشت. کاروان ورزشی ایران در 16 رشته بازنده مطلق بود و هیچ مدالی کسب نکرد. در 5 رشته هم یک مدال برنز گرفتند اما به هیچ عنوان راضی‌کننده نبود. یعنی 142 نفر در حالی به کاروان ایران اضافه شدند که اگر هم اعزام نمی‌شدند، هیچ تأثیری در عملکرد کاروان نداشتند اما اگر واقعاً برای هر نفر بیشتر از یک میلیارد تومان فقط پول بلیت داده باشند؛ این یعنی 150 میلیارد تومان پول دور ریخته شده است. البته شاید در برخی از رشته‌ها کمیته ملی المپیک نگاه حمایتی داشته و یا سعی کرده که به برخی از رشته‌ها فرصت حضور بدهد اما انجام این کار در این دوره که مشکلات به اوج خود رسیده منطقی بود؟ در برابر برخی رشته‌ها هم کمیته ملی محکم ایستاده بود که اعزام نشوند و با همان تعداد یک مرد و زن شرکت کنند؛ مثل جودو، هندبال، تیراندازی و تیراندازی با کمان اما بعضاً وزارت ورزش و برخی از فشارها مانع از آن شد. حالا مشخص شده که ارزیابی کمیته کاملاً درست بوده و نباید تسلیم فشار می‌شد. اگر قرار است که با فشارها برخی از تصمیمات تغییر کند، کار کارشناسی و برگزاری جلسات متعدد نمی‌تواند معنی داشته باشد. یک نشست را کمیته برگزار می‌کرد و بعد هم نشستی را وزارت ورزش با حضور مسئولان کمیته و فدراسیون‌ها برگزار می‌کرد تا یک انتخاب درست انجام بدهد اما حالا مشخص نیست که این نشست‌ها چنین خروجی را داشته است؟
 
فوتبال ۲۳ نفر؛ بدون مدال
یکی از بازنده‌های بزرگ در این دوره از بازی‌ها فوتبال بود. رشته‌ای که قرار نبود اعزام شود اما بعد از برخی سفارش‌ها و رایزنی‌ها به بازی‌ها اعزام شد و در نهایت با یک آبروریزی بزرگ برگشت. نکته مهم درباره این تیم این بود که در کمتر از 3ماه سرمربی برای این تیم انتخاب کردند و با 2 اردوی 12 روزه راهی این بازی‌ها شد.

 والیبال ساحلی چهار نفر؛ بدون مدال
برخلاف والیبال سالنی که با مدال طلا برگشت، تیم والیبال ساحلی دست خالی ماند. این در حالی بود که توقع می‌رفت حداقل این تیم بتواند مدال برنز بگیرد اما در کسب آن هم ناکام بودند. البته که فدراسیون والیبال به لطف نیامدن ژاپن با نفرات اصلی‌اش و کسب مدال طلا نمره قبولی گرفت.
 
 هندبال ۱۶ مرد؛ بدون مدال
پنجم تیر بود که تیم ملی هندبال با نناد کلاییچ سرمربی کراوات خود قرار داد بست و تقریباً تا زمان اولین بازی‌اش در بازی‌های آسیایی کمی بیشتر از دو ماه وقت داشت. تشکیل چنین تیمی مشخص است که چه نتیجه‌ای دارد اما با این‌حال این تیم اعزام شد و در نهایت با ناکامی برگشت.
 
قایقرانی آب‌های آرام؛ کانوئینگ 8 نفر و یک مدال برنز
قایقرانی همیشه یکی از رشته‌های مدال‌آور ایران بود اما در این دوره هیچ نشانی از گذشته درخشان خود را نداشت. البته که قایقرانی روزهای خوبی را در این سال‌ها نداشته و خیلی درگیر حاشیه بوده اما با این‌حال پیش‌بینی این بود که بتواند دست پر برگردد اما فقط یک برنز به این رشته رسید.
 
 تیراندازی 14 نفر؛ یک برنز تیمی
یکی از بازنده‌های بزرگ در این دوره از بازی‌ها تیم ملی تیراندازی بود. 14نفر اعزام شدند که در بین آنها قهرمان المپیک هم حضور داشت اما این 14نفر فقط یک برنز میکس را توانستند به‌دست بیاورند. وضعیت تیراندازی ایران که به مدال طلای المپیک هم رسیده در این سال‌ها اصلاً خوب نبوده و طبیعی است که نباید اعزام نمی‌شد. در پیش‌بینی‌ها هم قرار نبود راهی این بازی‌ها شود اما باز هم اصرارها مانع از انجام کار کارشناسی شد.
 
شمشیربازی پنج نفر؛ یک مدال برنز
شاید تنها رشته‌ای که حتی نیاز به کار کارشناسی هم نداشت تا به این نتیجه برسند که نمی‌تواند انتظارات را برآورده کند؛ شمشیربازی بود. به همین دلیل هم از ابتدا اصرار بر این بود که یک آقا و یک خانم به این بازی‌ها اعزام شود. مشخص بود که فقط علی پاکدامن تنها شانس این رشته است و در نهایت هم پاکدامن تنها مدال برنز را به‌دست آورد. یعنی به‌جای این 5نفر یک نفر هم می‌رفت هیچ فرقی نمی‌کرد.
 
بوکس هفت نفر، یک مدال برنز
بوکس ایران همیشه در بازی‌های آسیایی مدال‌آور بوده اما از زمانی‌که اوزان بالا از بازی‌ها حذف شد، مدال ایران هم از دست رفت. امسال این اوزان بالا برگشتند به بازی‌ها و ایران هم یک مدال برنز را کسب کرد اما همین یک مدال برنز هم یکی از بدترین نتایج تاریخ این رشته است. اینجا هم به‌جای 7نفر اگر یک نفر می‌رفت، هیچ فرقی نمی‌کرد.
 
تنیس (پدل) 8 نفر، یک مدال برنز
تنیس و پدل برای اولین بار راهی بازی‌ها شدند. پدل زیرمجموعه تنیس است و 4نفر در تنیس و 4نفر هم در پدل به این بازی‌ها رفتند. پدلی‌ها وقتی هم مجوز حضور در بازی‌ها را گرفتند، وعده دادند که شاید بتوانند به مدال طلا برسند اما در نهایت یک برنز حاصل این تیم بود. 8نفر برای یک مدال برنز، شاید نتیجه بدی نبود اما به هیچ عنوان با سیستم کیفی‌گرایی همخوانی نداشت.
 
 جودو 6 نفر، بدون مدال
دیگر باید به این وضعیت عادت کرد. این رشته همیشه همین وضعیت را داشته؛ تیمی بدون مدال که با وجود درآمدن از تعلیق همچنان روی نوار ناکامی است. قسمت بدتر ماجرا اینجاست که این رشته بارها از سوی مسئولان کمیته رد شد و همه مطمئن بودند که هیچ‌کاری نمی‌توانند بکنند اما با این‌ حال با شلوغ‌بازی مجوز گرفتند و در نهایت 6نفر بدون مدال ماندند.
 
جوجیتسو 4 نفر؛ بدون مدال
4نفر بدون مدال ماندند آن هم در رشته‌ای که همه فکر می‌کردند، بتواند به مدال برسد. جوجیتسو اگر مدال می‌گرفت کاروان ایران گام بلندی برای رسیدن به موفقیت برمی‌داشت اما متأسفانه برخی از رشته‌ها فقط روی کاغذ موفق هستند.
 
MMA سه نفر؛ بدون مدال
این ورزش هم برای اولین بار در این رویداد حضور داشت. باتوجه به درخشش در بازی‌های آسیایی جوانان و همچنین بازی‌های همبستگی کشورهای همه امید داشتند این رشته نوپا به مدال برسد اما آنها هم فقط هزینه روی دست کاروان گذاشتند.
 
تیروکمان 10 نفر؛ بدون مدال
تیراندازی با کمان ایران هم مدت‌هاست روزهای خوبی ندارد. عجیب است که با هر نتیجه بدی هم در آن فدراسیون آب از آب تکان نمی‌خورد. معلوم نیست که چه اتفاقی باید رخ بدهد که تا نتایج این فدراسیون واکنش مسئولان ورزش را به‌دنبال داشته باشد. 10نفر اعزام شدند و نزدیک به 15میلیارد تومان پول بلیت هزینه شد برای هیچ اما همین مبلغ شاید اگر برای این ورزش هزینه می‌شد برخی از مشکلات این فدراسیون رفع می‌شد.
 
 شنا، شیرجه و واترپلو با 18 مرد؛ بدون مدال
روزهای آخر بسته شدن کاروان ورزشی ایران، مسئولان فدراسیون گفتند که در واترپلو مدالی نمی‌گیرند و نباید اعزام شود اما یک سؤال وجود دارد که چرا این رشته این همه نوسان دارد و چرا نمی‌توانند یک برنامه مدون برای این رشته که چند باری هم مدال کسب کرده انجام بدهند. 18نفر در 3رشته ورزش‌های آبی رفتند و بدون مدال برگشتند.
 
 دوچرخه‌سواری سه نفر؛ بدون
نزدیک بازی‌ها علی لبیب، یکی از اعضای تیم دوچرخه سواری از بازی‌ها انصراف داد. دلیل برای همه نامشخص است اما شاید خودش فهمید که نمی‌تواند مدال بگیرد و نرفت. 3نفر دیگر هم رفتند اما کاری نکردند. فعالیت برخی از فدراسیون‌ها در این شرایط سخت و دشوار اقتصادی واقعاً یک سؤال بزرگ را به‌وجود آورده که اصلاً این فدراسیون‌ها چرا هستند؟
 
 تری‌اتلون یک نفر؛ بدون مدال
دغدغه برخی از فدراسیون‌ها کم بود حالا باید غصه برخی از رشته‌های نوپا هم به آنها اضافه شود. رشته‌هایی که شاید بهتر باشد فقط به شکل همگانی فعالیت کنند.‌ تری‌اتلون با یک نفر رفت که نگاه حمایتی بود اما این حمایت‌ها در چنین شرایطی چندان منطقی به نظر نمی‌آید.
 
سوارکاری 2نفر، بدون مدال
یکی از پردردسرترین فدراسیون‌های ورزشی ایران سوارکاری است. رشته‌ای که چند سال رئیس فدراسیون ندارد. همین چند روز پیش هم انتخاباتش باطل شد. برای اسب‌هایش هم هیچ‌وقت قرنطینه نداشته اما عجیب است که چرا این همه اصرار برای اعزام این رشته به بازی‌ها وجود دارد؟
 
گلف دو نفر؛ بدون مدال
 کلی سروصدا به راه افتاد که برای اولین‌بار در صدسال گذشته گلف به بازی‌های آسیایی اعزام می‌شود اما حالا که اعزام شد چه خروجی برای این رشته داشت؟ نتیجه خفنی گرفتند یا مسابقه‌اش پخش شد؟ این اعزام پرهزنیه چه دستاوردی برای این رشته داشت؟ 2نفر رفتند و بدون مدال برگشتند، همانی که از قبل هم مشخص بود.
 
 اسکواش 4 نفر، بدون مدال
یکی دیگر از رشته‌هایی که برای اولین بار به بازی‌ها رفت اسکواش بود. 4نفر رفتند و بدون مدال برگشتند. یک ناکامی محض اما خوب است که حداقل مسئولان مربوطه یک توضیحی بدهند که چرا اصلاً این تیم اعزام شد؟
 
بدمینتون دو نفر، بدون مدال
بدمینتون هم بدون مدال ماند. مثل همیشه البته که آنها برای اولین بار نمی‌رفتند اما بدون مدال ماندند درست مثل تمام دوره‌های قبل اما عجیب است که در این رشته هیچ تلاشی انجام نمی‌دهند تغییری در نتایجی که کسب می‌کنند به‌وجود بیاورند. تا کی قرار است بروند و بدون مدال برگردند؟
 
موج‌سواری یک نفر؛ بدون مدال
این رشته زیبا و مهیج در ایران خیلی استعداد می‌تواند داشته باشد اما هیچ توجهی به آن نمی‌شود. یک نفر آمد و خودش را نشان داد که تمام کارها هم از سر علاقه بود.
 
ورزش‌های بادبانی یک نفر؛ بدون مدال
این ورزش هم از رشته‌هایی بود که با نگاه حمایتی اعزام شد؛ با علم به اینکه نتیجه نمی‌گیرد. برای حمایت از برخی رشته‌ها واقعاً باید توجیه وجود داشته باشد که دنبال چه چیزی هستند؟ آیا می‌خواهند این ورزش با این حمایت‌ها تکانی بخورد که اگر چنین قصدی دارند باید مسابقات پخش شود و تبلیغات زیادی در آن صورت بگیرد. صرف اعزام شدن که فایده‌ای ندارد.