سیلی ساکت به بازیکنش خبرساز شد

اتفاقی که در پایان نیمه اول دیدار پیکان و شمس‌آذر رخ داد، بار دیگر نام ساکت الهامی را نه به دلیل مسائل فنی و تاکتیکی، بلکه به خاطر رفتاری عجیب و دور از شأن یک سرمربی به صدر اخبار برد. سرمربی پیکان که از عملکرد حجت احمدی، مهاجم جوان تیمش، رضایت نداشت، پس از سوت پایان نیمه اول وارد زمین شد و با سیلی به صورت این بازیکن، او را به سمت رختکن هدایت کرد؛ رفتاری که حتی اگر از شدت زیادی برخوردار نبوده باشد، توجیهی برای آن وجود ندارد.
عصبانیت از عملکرد بازیکن، بخشی از واقعیت فوتبال حرفه‌ای است، اما قرار نیست هر نارضایتی با رفتاری تحقیرآمیز همراه شود. سرمربی وظیفه دارد اشتباهات بازیکنانش را اصلاح کند، نه اینکه با واکنش‌های خارج از کنترل، جایگاه حرفه‌ای آنها را زیر سؤال ببرد. اگر حجت احمدی در صحنه‌ای تصمیم اشتباهی گرفته یا پاس مناسبی به هم‌تیمی‌اش نداده، راه برخورد با او از مسیر فنی و انضباطی می‌گذرد، نه سیلی زدن در مقابل چشم دیگران.
نکته قابل‌توجه این است که این رفتار را نمی‌توان اتفاقی جدا از گذشته الهامی دانست. محرومیت پس از فینال جام حذفی، جنجال در سیرجان، درگیری با محمد نوازی، ماجرای اختلاف با حمید مطهری و حواشی مربوط به یحیی گل‌محمدی، همگی بخش‌هایی از کارنامه پرحاشیه این مربی هستند. تکرار چنین اتفاقاتی این پرسش را ایجاد می‌کند که چرا تجربه محرومیت‌ها و هزینه‌های سنگین گذشته، هنوز به تغییر پایدار در رفتار او منجر نشده است؟
عذرخواهی یا دلجویی پس از پایان مسابقه، نمی‌تواند اصل رفتار را از بین ببرد. فوتبال محیطی رقابتی و سرشار از فشار است، اما کنترل هیجان، بخشی از مسئولیت حرفه‌ای مربیان محسوب می‌شود. بازیکن جوانی که زیر نظر سرمربی فعالیت می‌کند، باید از امکان یادگیری و پیشرفت برخوردار باشد، نه اینکه نگران واکنش‌های ناگهانی او به اشتباهاتش بماند.
ساکت الهامی پیش‌تر وعده داده بود نسخه عصبانی خود را کنار بگذارد؛ وعده‌ای که اتفاقات اخیر بار دیگر اعتبار آن را زیر سؤال برده است. تداوم این رفتارها نه‌تنها به اعتبار شخصی او لطمه می‌زند، بلکه برای باشگاه و بازیکنانی که زیر نظرش کار می‌کنند نیز هزینه‌ساز خواهد بود. فوتبال به مربیانی نیاز دارد که در دشوارترین لحظات، بیش از هر چیز بر رفتار خود مسلط باشند.