فوتبال نابینایان و شکست در اولین مسابقه
فراتر از تاریکی، به روشنایی طلا
تیم ملی فوتبال نابینایان ایران که روزگاری از بهترین‌های دنیا بود در اولین مسابقه خود در پنجمین دوره بازی‌های پاراآسیایی ناگویا یک بر صفر شکست خورد. البته که حقشان نبود این بازی را ببازند اما به هر حال فوتبال است و هزار و یک اتفاق و متأسفانه این‌بار این اتفاق به ضرر ایران تمام شد.
فوتبالیست‌های نابینای ایران حسابشان با همه ورزش ایران جداست. آنها با چشم‌هایشان نمی‌بینند، اما با قلبشان برای ایران بازی می‌کنند و این را قبل از این هم بارها ثابت کرده‌اند. آنها با تمام وجودشان رؤیای پیروزی را دنبال می‌کنند. به همین دلیل باید جور دیگری به آنها نگاه کرد. این فوتبالیست‌های ایرانی بارها ثابت کرده‌اند که در زمین فوتبال، جایی که بسیاری از مسیرها با چشم دیده می‌شوند، مردانی ایستاده‌اند که مسیرشان را با گوش‌هایشان پیدا می‌کنند، با قلبشان می‌جنگند و با اراده‌شان به سوی رؤیاهایشان می‌دوند.
تیم ملی فوتبال نابینایان ایران، در بازی‌های پاراآسیایی، فقط برای کسب مدال و ایستادن بر سکوی افتخار به میدان نرفته که حالا با یک شکست همه به هم بریزند؛ آنها نماینده سال‌ها تلاش خاموش، تمرین‌های طاقت‌فرسا و حسرت‌هایی هستند که شاید کسی ندیده است.
هر صدایی در زمین برای آنها نشانه‌ای از مسیر است؛ هر پاس، حاصل اعتماد است و هر شوت، فریادی از امید. آنها یاد گرفته‌اند که برای رسیدن به هدف، همیشه دیدن با چشم‌ها ضروری نیست؛ گاهی باید با تمام وجود باور داشت، حتی وقتی مسیر پیش رو دیده نمی‌شود.
فوتبالیست‌های نابینای ایران بارها ثابت کردند که پشت پیراهن مقدس ایران، قلب‌هایی می‌تپد که تسلیم شدن را نیاموخته‌اند. مردانی که بارها زمین خورده‌اند، اما دوباره برخاسته‌اند. وقتی با یک اشتباه بزرگ آنها را از پارالمپیک توکیو کنار گذاشتند، همه تصور می‌کردند که دیگر کارشان تمام است اما آنها قوی‌تر از این حرف‌ها بودند. چند سال کنار ماندند و حالا آمده‌اند تا دوباره ثابت کنند که بهترین هستند.
شاید همه گل‌های آنها در قاب دوربین‌ها ثبت نشود، شاید همه لحظه‌های سخت تمرینشان دیده نشود، اما هیچ‌چیز از ارزش جنگیدنشان کم نمی‌کند.
هم فوتبالیست‌های نابینا و همه ورزشکاران پارالمپیکی بارها ثابت کرده‌اند قهرمانی همیشه بالا بردن جام نیست، بلکه قهرمانی گاهی اوقات جنگیدن و خسته نشدن است، زمین خوردن و بلند شدن است، باختن و ناامید نشدن است.
به احترام قدم‌هایی که در تاریکی، راه افتخار را پیدا می‌کنند؛ به احترام قلب‌هایی که برای پرچم ایران می‌تپند و به احترام مردانی که با تمام وجود ثابت کرده‌اند برای درخشیدن، همیشه به چشم بینا نیاز نیست؛ باید از این باخت‌ها گذشت و به انتظار پیروزی‌هایی که در راه است، نشست.
انتهای پیام/
فوتبالیست‌های نابینای ایران حسابشان با همه ورزش ایران جداست. آنها با چشم‌هایشان نمی‌بینند، اما با قلبشان برای ایران بازی می‌کنند و این را قبل از این هم بارها ثابت کرده‌اند. آنها با تمام وجودشان رؤیای پیروزی را دنبال می‌کنند. به همین دلیل باید جور دیگری به آنها نگاه کرد. این فوتبالیست‌های ایرانی بارها ثابت کرده‌اند که در زمین فوتبال، جایی که بسیاری از مسیرها با چشم دیده می‌شوند، مردانی ایستاده‌اند که مسیرشان را با گوش‌هایشان پیدا می‌کنند، با قلبشان می‌جنگند و با اراده‌شان به سوی رؤیاهایشان می‌دوند.
تیم ملی فوتبال نابینایان ایران، در بازی‌های پاراآسیایی، فقط برای کسب مدال و ایستادن بر سکوی افتخار به میدان نرفته که حالا با یک شکست همه به هم بریزند؛ آنها نماینده سال‌ها تلاش خاموش، تمرین‌های طاقت‌فرسا و حسرت‌هایی هستند که شاید کسی ندیده است.
هر صدایی در زمین برای آنها نشانه‌ای از مسیر است؛ هر پاس، حاصل اعتماد است و هر شوت، فریادی از امید. آنها یاد گرفته‌اند که برای رسیدن به هدف، همیشه دیدن با چشم‌ها ضروری نیست؛ گاهی باید با تمام وجود باور داشت، حتی وقتی مسیر پیش رو دیده نمی‌شود.
فوتبالیست‌های نابینای ایران بارها ثابت کردند که پشت پیراهن مقدس ایران، قلب‌هایی می‌تپد که تسلیم شدن را نیاموخته‌اند. مردانی که بارها زمین خورده‌اند، اما دوباره برخاسته‌اند. وقتی با یک اشتباه بزرگ آنها را از پارالمپیک توکیو کنار گذاشتند، همه تصور می‌کردند که دیگر کارشان تمام است اما آنها قوی‌تر از این حرف‌ها بودند. چند سال کنار ماندند و حالا آمده‌اند تا دوباره ثابت کنند که بهترین هستند.
شاید همه گل‌های آنها در قاب دوربین‌ها ثبت نشود، شاید همه لحظه‌های سخت تمرینشان دیده نشود، اما هیچ‌چیز از ارزش جنگیدنشان کم نمی‌کند.
هم فوتبالیست‌های نابینا و همه ورزشکاران پارالمپیکی بارها ثابت کرده‌اند قهرمانی همیشه بالا بردن جام نیست، بلکه قهرمانی گاهی اوقات جنگیدن و خسته نشدن است، زمین خوردن و بلند شدن است، باختن و ناامید نشدن است.
به احترام قدم‌هایی که در تاریکی، راه افتخار را پیدا می‌کنند؛ به احترام قلب‌هایی که برای پرچم ایران می‌تپند و به احترام مردانی که با تمام وجود ثابت کرده‌اند برای درخشیدن، همیشه به چشم بینا نیاز نیست؛ باید از این باخت‌ها گذشت و به انتظار پیروزی‌هایی که در راه است، نشست.
انتهای پیام/