مورینیو جرأت تغییر را دارد؟

بازگشت ژوزه مورینیو به رئال مادرید قرار بود آغاز دوره‌ای تازه برای تیمی باشد که دو فصل متوالی را بدون کسب جامی مهم پشت سر گذاشته است. فلورنتینو پرز با انتخاب سرمربی پرتغالی امیدوار بود نظم، اقتدار و ذهنیت برنده را به تیمی بازگرداند که مشکلاتش دیگر به مسائل فنی محدود نیست. با این حال، نزدیک به دو ماه پس از آغاز فصل، نشانه‌های نگران‌کننده همچنان پابرجاست و مورینیو برای اصلاح شرایط باید تصمیم‌هایی بگیرد که ممکن است به تقابل با بزرگ‌ترین ستاره‌های تیم منجر شود.
پیروزی ۴ بر ۳ مقابل رم در لیگ قهرمانان اروپا، تصویری متناقض از رئال ارائه کرد، تیمی که تا دقایق پایانی با نتیجه ۳ بر یک عقب بود، اما با بازگشتی تماشایی ورق را برگرداند. این پیروزی بار دیگر روحیه جنگندگی و توانایی غیرقابل پیش‌بینی مادریدی‌ها را به نمایش گذاشت، اما نباید ضعف‌هایی را که پیش از بازگشت شکل گرفته بود، پنهان کند. رئال در لالیگا نیز با فاصله شش‌امتیازی از بارسلونا در رتبه چهارم قرار دارد و شکست مقابل رئال بتیس و اتلتیکومادرید نشان می‌دهد مشکلات این تیم جدی‌تر از چند لغزش مقطعی است.

ستاره‌ها زیر ذره‌بین مورینیو
یکی از دشوارترین چالش‌های مورینیو، پیدا کردن راهی برای هماهنگ کردن کیلیان امباپه، وینیسیوس جونیور و جود بلینگام است. از زمان پیوستن امباپه در سال ۲۰۲۴، رئال هنوز نتوانسته به شکلی پایدار از ظرفیت این سه ستاره در کنار یکدیگر بهره ببرد. مشکل فقط به کیفیت فردی مربوط نیست بلکه میزان مشارکت در کارهای دفاعی، مسئولیت‌پذیری بدون توپ و نحوه تقسیم فضا در حمله نیز بر عملکرد تیم تأثیر گذاشته است.
بازی با رم نمونه روشنی از این معضل بود. مورینیو در شرایطی که رئال با دو گل اختلاف عقب افتاده بود، وینیسیوس را از زمین بیرون کشید و اندریک را به میدان فرستاد. این تصمیم با نارضایتی آشکار ستاره برزیلی همراه شد، بازیکنی که پیش از آن نیز در چند مسابقه نیمکت‌نشین شده یا تعویض شده بود. اخراج وینیسیوس مقابل ویارئال و محرومیت چهارمسابقه‌ای او در رقابت‌های داخلی، فشارها را افزایش داده است.
در مقابل، اندریک و کارلوس اسپی با گلزنی مقابل رم نشان دادند بازیکنان جوان‌تر می‌توانند در لحظات حساس به کمک تیم بیایند.
با این حال، نیمکت‌نشین کردن ستاره‌های بزرگ در رئال مادرید صرفاً یک تصمیم فنی نیست. جایگاه تجاری، نفوذ در رختکن و انتظارات مدیران باشگاه نیز در چنین انتخاب‌هایی نقش دارند، عواملی که پیشینیان مورینیو، از جمله کارلو آنچلوتی و ژابی آلونسو، با آن مواجه بوده‌اند.
 
معمای همیشگی
مشکل دیگر رئال به ساختار خط میانی بازمی‌گردد. زوج فدریکو والورده و اورلین شوامنی هنوز نتوانسته‌اند کنترل و خلاقیتی را که تیم به آن نیاز دارد، فراهم کنند. بازنشستگی تونی کروس در سال ۲۰۲۴ خلأیی ایجاد کرد که رئال تاکنون نتوانسته به‌طور کامل پر کند.
عملکرد تیم مقابل رم پس از ورود برناردو سیلوا و آردا گولر بهتر شد. این تغییر نشان داد رئال برای گردش مؤثر توپ و شکستن خطوط دفاعی حریف به بازیکنانی با ویژگی‌های متفاوت نیاز دارد. با این حال، برناردو تنها تقویت‌کننده خط میانی تیم در پنجره نقل‌وانتقالات تابستانی بود و جذب او نیز پاسخ کاملی به نیازهای ساختاری مادرید محسوب نمی‌شود.
 
آیا مورینیو اختیار تغییر دارد؟
مسأله اصلی اکنون این است که مورینیو تا چه اندازه می‌تواند اقتدار خود را اعمال کند. او از زمان ورود به باشگاه، حضوری گسترده در امور روزمره تیم داشته و برای بازگرداندن نظم، زمان زیادی را صرف کار در مجموعه تمرینی کرده است. با این حال، شناخت مشکلات به‌معنای داشتن آزادی کامل برای حل آنها نیست.
تجربه رئال نشان داده است که تغییرات گسترده و سریع می‌تواند حتی موقعیت سرمربی را تضعیف کند. مورینیو نیز پس از پیروزی مقابل رم، به‌جای اعلام تصمیم‌های قاطع درباره نیمکت‌نشینی ستاره‌ها، از انتخاب زمان مناسب برای تغییرات صحبت کرد. او می‌داند که مدیریت چنین رختکنی به چیزی فراتر از اقتدار کلامی نیاز دارد.
دیدار پیش‌رو مقابل سویا و سپس ال‌کلاسیکو برابر بارسلونا، می‌تواند مسیر فصل رئال را تا حد زیادی مشخص کند. مورینیو برای موفقیت در مادرید باید میان دو وظیفه دشوار تعادل برقرار کند: حفظ روحیه ویران‌نشدنی تیم و تغییر ساختاری که دیگر پاسخگوی نیازهای آن نیست. پرسش واقعی این نیست که آیا او مشکلات رئال را می‌بیند؛ بلکه این است که آیا اختیار و حمایت لازم را برای برخورد با آنها در اختیار دارد یا نه.
 
انتهای پیام/