از حسینی‌فرد و ذلیخایی و قایدی تا ابراهیمی و نبی‌زاده
سهراب با لشکر گمنام‌ها در لیگ نخبگان آسیا
سهراب بختیاری‌زاده برخلاف بسیاری از مربیان استقلال در سال‌های گذشته، ترجیح داده است بدون هیاهو و جنجال به کار خود ادامه دهد. او در شرایطی هدایت استقلال را بر عهده دارد که کمبود بازیکنان باتجربه و محدودیت در انتخاب نفرات یک چالش جدی است. با وجود این، اما سرمربی استقلال در این خصوص هیچ گاه بهانه‌جویی نکرده و حتی در لیگ نخبگان آسیا با مشتی بازیکن بی‌نام و نشان حاضر شده است.
اخیراً نیز او در مصاف با الغرافه قطر از تعدادی از بازیکنان در فهرست تیمش بهره گرفت که تا کنون حتی نام آنها را در میان لیست 18 نفره استقلال نیز ندیده بودیم. شاید اگر هر مربی دیگری جای بختیاری‌زاده بود لااقل در نشست‌های خبری قبل و بعد از بازی پیرامون این موضوع صحبتی به میان می‌آورد اما او ترجیح داد سکوت کند. این رویه درست برخلاف سیاستی است که بسیاری از مربیان پر هیاهوی فوتبال ایران پیش می‌کشند و اگر در چنین شرایطی قرار بگیرند دائم در مصاحبه‌های خود درباره آن صحبت می‌کنند.
نگاهی به فهرست استقلال در دیدار اخیر مقابل الغرافه قطر، به وضوح گویای شرایط این تیم است. در میان نفرات حاضر روی نیمکت استقلال، نام‌هایی همچون ایلیا ابراهیمی و اهورا نبی‌زاده به چشم می‌خوردند. بازیکنانی که نه‌تنها پیش‌تر در فهرست بازی‌های داخلی استقلال حضور پررنگی نداشتند، بلکه برای بسیاری از هواداران نیز چهره‌هایی ناشناخته محسوب می‌شدند.
حتی در مقایسه با برخی جوانانی که در بازی‌های قبل نام‌شان در فهرست استقلال قرار گرفته بود، این بازیکنان نیز کمتر شناخته شده بودند. حالا اما حضور آنها در فهرست یک مسابقه مهم آسیایی، نشان می‌دهد که استقلال در چه شرایطی به مسیر خود ادامه می‌دهد.
بدون شک اگر هر مربی دیگری در چنین شرایطی روی نیمکت استقلال قرار داشت بارها در نشست‌های خبری از کمبود بازیکن، خالی بودن دستش و محدودیت در انتخاب نفرات صحبت می‌کرد.
تجربه سال‌های گذشته نیز نشان داده است که غالب مربیان استقلال، حتی با وجود هزینه‌های قابل‌توجه برای جذب بازیکنان موردنظرشان بارها از کمبود مهره در پست‌های مختلف سخن می‌گفتند و مشکلات تیم را به یکی از محورهای اصلی صحبت‌های خود تبدیل می‌کردند.
اما بختیاری‌زاده دست‌کم تاکنون رویکرد متفاوتی داشته است و طوری حرکت کرده که عمیقاً از بیان چنین مسائلی دوری می‌کند. شاید سهراب بر این باور است که اگر درباره بسته بودن دستش سخن بگوید یا این موضوع را به رسانه‌ها بکشاند اولین لطمه را به تیم خودش وارد کرده است.
شاید یکی از اهداف این سکوت، ایجاد فضایی باشد که در آن بازیکنان جوان احساس کنند عضوی تأثیرگذار از مجموعه استقلال هستند و می‌توانند با تلاش و کسب تجربه، به مهره‌هایی قابل اتکا تبدیل شوند.
قرار گرفتن نام بازیکنانی همچون ایلیا ابراهیمی و اهورا نبی‌زاده در فهرست استقلال، می‌تواند نشانه‌ای از همین نگاه باشد. بازیکنانی که شاید هنوز تجربه چندانی در سطح اول فوتبال ایران نداشته باشند، اما حضورشان در کنار بازیکنان بزرگ‌تر می‌تواند اولین گام برای ورود تدریجی آنها به فضای رقابت‌های حرفه‌ای باشد.
پیش از اینکه چنین نام‌هایی در برابرمان قرار بگیرد نام‌هایی همچون محمد مهدی قایدی، ابوالفضل ذلیخایی، آریا حسینی‌فر و... در فهرست تیم مشاهده شده بودند اما چهره‌های جدید اخیر را برای اولین بار بود که در فهرست نهایی استقلال مشاهده می‌کردیم.
اینکه استقلال با این بازیکنان تا کجا پیش خواهد رفت، روشن نیست اما سهراب بختیاری‌زاده تا همین جا نیز پیروز میدان بازی گرفتن از بازیکنان جوان بوده است و در این شرایط توانسته خودش را در یک وضعیت ایده‌آل قرار دهد. شاید حسن مربیگری او نیز همین باشد که با تیم‌های کم نام و نشان‌تر بهتر از تیم‌های پرستاره کار می‌کند کما اینکه دیدیم در فصل بیست و چهارم که دو بار به عنوان سرمربی موقت در استقلال فعالیت کرد، بازیکنان چهره‌تری در ترکیب و روی نیمکت استقلال بودند اما انگار ذات مربیگری بختیاری‌زاده با بازیکنان گمنام بیشتر عجین است و در این شرایط بهتر عمل می‌کند.
البته استقلال برای زنده ماندن در صف مدعیان در 2 لیگ برتر و لیگ نخبگان آسیا قطعاً نیازمند پر کردن کمبودهای خود است و باید بازیکن جدید به خدمت بگیرد و مدیریت جدید استقلال نیز دنبال همین است اما اینکه بختیاری‌زاده با وجود گذر از 10 بازی با استقلال در لیگ برتر و لیگ نخبگان آسیا کمتر در این خصوص صحبتی با رسانه‌ها به زبان می‌آورد و اساساً بهانه‌جویی نمی‌کند می‌تواند یک الگوی قابل توجه از شیوه مربیگری‌اش در استقلال باشد.
یک دکترین و سبک خاص از مردی که سال‌ها در سایه بود و حالا با ایده‌های نو وارد کارزار فوتبال ایران شده است.
انتهای پیام/
اخیراً نیز او در مصاف با الغرافه قطر از تعدادی از بازیکنان در فهرست تیمش بهره گرفت که تا کنون حتی نام آنها را در میان لیست 18 نفره استقلال نیز ندیده بودیم. شاید اگر هر مربی دیگری جای بختیاری‌زاده بود لااقل در نشست‌های خبری قبل و بعد از بازی پیرامون این موضوع صحبتی به میان می‌آورد اما او ترجیح داد سکوت کند. این رویه درست برخلاف سیاستی است که بسیاری از مربیان پر هیاهوی فوتبال ایران پیش می‌کشند و اگر در چنین شرایطی قرار بگیرند دائم در مصاحبه‌های خود درباره آن صحبت می‌کنند.
نگاهی به فهرست استقلال در دیدار اخیر مقابل الغرافه قطر، به وضوح گویای شرایط این تیم است. در میان نفرات حاضر روی نیمکت استقلال، نام‌هایی همچون ایلیا ابراهیمی و اهورا نبی‌زاده به چشم می‌خوردند. بازیکنانی که نه‌تنها پیش‌تر در فهرست بازی‌های داخلی استقلال حضور پررنگی نداشتند، بلکه برای بسیاری از هواداران نیز چهره‌هایی ناشناخته محسوب می‌شدند.
حتی در مقایسه با برخی جوانانی که در بازی‌های قبل نام‌شان در فهرست استقلال قرار گرفته بود، این بازیکنان نیز کمتر شناخته شده بودند. حالا اما حضور آنها در فهرست یک مسابقه مهم آسیایی، نشان می‌دهد که استقلال در چه شرایطی به مسیر خود ادامه می‌دهد.
بدون شک اگر هر مربی دیگری در چنین شرایطی روی نیمکت استقلال قرار داشت بارها در نشست‌های خبری از کمبود بازیکن، خالی بودن دستش و محدودیت در انتخاب نفرات صحبت می‌کرد.
تجربه سال‌های گذشته نیز نشان داده است که غالب مربیان استقلال، حتی با وجود هزینه‌های قابل‌توجه برای جذب بازیکنان موردنظرشان بارها از کمبود مهره در پست‌های مختلف سخن می‌گفتند و مشکلات تیم را به یکی از محورهای اصلی صحبت‌های خود تبدیل می‌کردند.
اما بختیاری‌زاده دست‌کم تاکنون رویکرد متفاوتی داشته است و طوری حرکت کرده که عمیقاً از بیان چنین مسائلی دوری می‌کند. شاید سهراب بر این باور است که اگر درباره بسته بودن دستش سخن بگوید یا این موضوع را به رسانه‌ها بکشاند اولین لطمه را به تیم خودش وارد کرده است.
شاید یکی از اهداف این سکوت، ایجاد فضایی باشد که در آن بازیکنان جوان احساس کنند عضوی تأثیرگذار از مجموعه استقلال هستند و می‌توانند با تلاش و کسب تجربه، به مهره‌هایی قابل اتکا تبدیل شوند.
قرار گرفتن نام بازیکنانی همچون ایلیا ابراهیمی و اهورا نبی‌زاده در فهرست استقلال، می‌تواند نشانه‌ای از همین نگاه باشد. بازیکنانی که شاید هنوز تجربه چندانی در سطح اول فوتبال ایران نداشته باشند، اما حضورشان در کنار بازیکنان بزرگ‌تر می‌تواند اولین گام برای ورود تدریجی آنها به فضای رقابت‌های حرفه‌ای باشد.
پیش از اینکه چنین نام‌هایی در برابرمان قرار بگیرد نام‌هایی همچون محمد مهدی قایدی، ابوالفضل ذلیخایی، آریا حسینی‌فر و... در فهرست تیم مشاهده شده بودند اما چهره‌های جدید اخیر را برای اولین بار بود که در فهرست نهایی استقلال مشاهده می‌کردیم.
اینکه استقلال با این بازیکنان تا کجا پیش خواهد رفت، روشن نیست اما سهراب بختیاری‌زاده تا همین جا نیز پیروز میدان بازی گرفتن از بازیکنان جوان بوده است و در این شرایط توانسته خودش را در یک وضعیت ایده‌آل قرار دهد. شاید حسن مربیگری او نیز همین باشد که با تیم‌های کم نام و نشان‌تر بهتر از تیم‌های پرستاره کار می‌کند کما اینکه دیدیم در فصل بیست و چهارم که دو بار به عنوان سرمربی موقت در استقلال فعالیت کرد، بازیکنان چهره‌تری در ترکیب و روی نیمکت استقلال بودند اما انگار ذات مربیگری بختیاری‌زاده با بازیکنان گمنام بیشتر عجین است و در این شرایط بهتر عمل می‌کند.
البته استقلال برای زنده ماندن در صف مدعیان در 2 لیگ برتر و لیگ نخبگان آسیا قطعاً نیازمند پر کردن کمبودهای خود است و باید بازیکن جدید به خدمت بگیرد و مدیریت جدید استقلال نیز دنبال همین است اما اینکه بختیاری‌زاده با وجود گذر از 10 بازی با استقلال در لیگ برتر و لیگ نخبگان آسیا کمتر در این خصوص صحبتی با رسانه‌ها به زبان می‌آورد و اساساً بهانه‌جویی نمی‌کند می‌تواند یک الگوی قابل توجه از شیوه مربیگری‌اش در استقلال باشد.
یک دکترین و سبک خاص از مردی که سال‌ها در سایه بود و حالا با ایده‌های نو وارد کارزار فوتبال ایران شده است.
انتهای پیام/