ترکیب محبوب هواداران شاید تکرار نشود
بیفوما – اورونوف فقط در شرایط خاص!
کادر فنی پرسپولیس می‌دانست که مصاف با مس شهربابک حتی در خانه این تیم نمی‌تواند مسابقه دشواری باشد و احیاناً برای کسب تمام امتیازهای بازی، تیم به در سر بیفتد. به همین خاطر نقشه‌ای که قبلاً به آن فکر شده بود سرانجام اجرا شد.
در شرایطی که درخشش تیوی بیفوما باعث شده بود اوستون اورونوف نیمکت نشین شود، آمادگی اورنوف در بازگشت دوباره به مسابقات لیگ کار مهدی تارتار و کادر فنی را برای انتخاب نهایی دشوار کرده بود تا اینکه سرمربی سرخ‌ها دل به دریا زد و با نیمکت نشین کردن سرگیف برای نخستین بار از این دو وینگر خارجی و توانمند خود در کنار یکدیگر بهره برد. این اتفاق منجر به تغییر سیستم پرسپولیس نشد و با اینکه بعضاً تصور می‌شد که سرخ‌ها در این مسابقه با سیستم پایه 1-3-2-4 به میدان رفته‌اند اما اورونوف در نقش هافبک چپ بازی کرد تا بیفوما به علیپور نزدیکتر باشد و در نقش مهاجم سایه به میدان برود.
البته بعضاً جابه‌جایی‌هایی بین محل بازی آنها دیده می‌شد اما کافی است لحظه گل اول پرسپولیس در این بازی را مرور کنید تا مشخص شود پست اصلی اورونوف و بیفوما چگونه بوده است. تستی که البته یک نیمه بیشتر دوام نداشت چرا که ظاهراً خود اورونوف در رختکن تقاضای تعویض داده است!
از سوی دیگر بعد از این نمایش یک نیمه‌ای این سؤال به شکل جدی مطرح است که آیا حضور توأمان این دو بازیکن در ترکیب جواب داده و قرار است تکرار شود یا یک آزمون دم دستی برای بازی‌هایی خاص بوده؟
واقعیت اینکه با بررسی روند حملات پرسپولیس در این مسابقه و حتی با در نظر گرفتن گلی که توسط اورونوف ساخته و با ضربه نهایی بیفوما به ثمر رسید می‌توان گفت این تست جواب مثبت بزرگی نگرفته یا حداقل اینکه این زوج آنطور که از کیفیت فردی‌شان انتظار می‌رود کنار هم فوق‌العاده نشدند. در واقع نسبت به اینکه این دو بازیکن کنار هم تبدل به یک زوج(به معنای واقعی‌اش)شوند یا حضور توأمان‌شان منجر به بالا رفتن کیفیت تیم در فاز حمله شود تردیدهای اساسی وجود دارد چرا که هر کدام از آنها که نزدیک علیپور بازی کنند توان پرس روی بازیکن حریف را ندارند و تنها در شرایطی به نتیجه خواهند رسید که حریف کاملاً عقب نشسته باشد و توانی برای بالا آمدن و تحت فشار گذاشتن پرسپولیس نداشته باشد.
از طرفی در این مسابقه تیم مس شهربابک از دقیقه 21 ده نفره شد و شرایط برای مانور بیفوما و اورونوف بین لایه‌های دفاعی حریف فراهم بود و اصلاً نمی‌توان این شرایط را حتی با بازی خانگی مقابل فولاد مقایسه کرد و شاید این زوج دیگر تکرار نشود. در واقع بعید است پرسپولیس در ادامه فصل یا حداقل تا پایان نیم فصل که قرار است 8 بازی دیگر برگزار کند چنین حریف دست و پا بسته و کم خطری در فاز حمله داشته و البته در دفاع تا این حد از هم گسیخته باشد پس در چنین شرایطی استفاده توأمان از این دو بازیکن شاید فشار روی مدافع چپ تیم یا هافبک‌ها را بیشتر کند و به صلاح نیست.
اما با شروع نیمه دوم و بیرون رفتن اورونوف از ترکیب سه اتفاق جالب دیگر در تیم پرسپولیس رخ داد که هر کدام می‌تواند تست مفیدی برای بازی‌های آینده باشد. اول اینکه با بیرون رفتن اورونوف، بیفوما به پست اصلی خودش برگشت و تا زمانی که تعویض شود در نقش هافبک چپ بازی کرد که البته هر چه زمان جلو رفت از نظر بدنی تحلیل رفت و کارایی لازم را نداشت. نکته مهم‌تر اینکه با جابه‌جایی‌های انجام شده مهدی تیکدری بالاخره در پست محبوب خودش وینگر راست بازی کرد، ابوالفضل جلالی فرصت یافت تا به مدت یک نیمه خودی نشان دهد و محمدمهدی محبی نیز در پست مهاجم سایه آزمایش شد.
این سه اتفاق در نیمه دوم سه تست بزرگ از سوی کار فنی پرسپولیس برای دیدارهای دشوار پیش رو بود؛ جایی که شاید آنها نیاز به جابه‌جایی‌های بیشتر و چرخش وسیع‌تری در ترکیب داشته باشند و بازیکنان چندپسته ارزشمندتر و کارآمدتر خواهند بود. جلالی که در پست اصلی خودش بازی کرد و حداقل از نظر بدنی سرحال بود. تیکدری اما تا حدی نسبت به آنچه از او انتظار می‌رفت پایین‌تر نشان داد و محبی نیز با اینکه یک پاس گل داد اما کیفیت فوق‌العاده‌ای در پست جدید نداشت.
انتهای پیام/
در شرایطی که درخشش تیوی بیفوما باعث شده بود اوستون اورونوف نیمکت نشین شود، آمادگی اورنوف در بازگشت دوباره به مسابقات لیگ کار مهدی تارتار و کادر فنی را برای انتخاب نهایی دشوار کرده بود تا اینکه سرمربی سرخ‌ها دل به دریا زد و با نیمکت نشین کردن سرگیف برای نخستین بار از این دو وینگر خارجی و توانمند خود در کنار یکدیگر بهره برد. این اتفاق منجر به تغییر سیستم پرسپولیس نشد و با اینکه بعضاً تصور می‌شد که سرخ‌ها در این مسابقه با سیستم پایه 1-3-2-4 به میدان رفته‌اند اما اورونوف در نقش هافبک چپ بازی کرد تا بیفوما به علیپور نزدیکتر باشد و در نقش مهاجم سایه به میدان برود.
البته بعضاً جابه‌جایی‌هایی بین محل بازی آنها دیده می‌شد اما کافی است لحظه گل اول پرسپولیس در این بازی را مرور کنید تا مشخص شود پست اصلی اورونوف و بیفوما چگونه بوده است. تستی که البته یک نیمه بیشتر دوام نداشت چرا که ظاهراً خود اورونوف در رختکن تقاضای تعویض داده است!
از سوی دیگر بعد از این نمایش یک نیمه‌ای این سؤال به شکل جدی مطرح است که آیا حضور توأمان این دو بازیکن در ترکیب جواب داده و قرار است تکرار شود یا یک آزمون دم دستی برای بازی‌هایی خاص بوده؟
واقعیت اینکه با بررسی روند حملات پرسپولیس در این مسابقه و حتی با در نظر گرفتن گلی که توسط اورونوف ساخته و با ضربه نهایی بیفوما به ثمر رسید می‌توان گفت این تست جواب مثبت بزرگی نگرفته یا حداقل اینکه این زوج آنطور که از کیفیت فردی‌شان انتظار می‌رود کنار هم فوق‌العاده نشدند. در واقع نسبت به اینکه این دو بازیکن کنار هم تبدل به یک زوج(به معنای واقعی‌اش)شوند یا حضور توأمان‌شان منجر به بالا رفتن کیفیت تیم در فاز حمله شود تردیدهای اساسی وجود دارد چرا که هر کدام از آنها که نزدیک علیپور بازی کنند توان پرس روی بازیکن حریف را ندارند و تنها در شرایطی به نتیجه خواهند رسید که حریف کاملاً عقب نشسته باشد و توانی برای بالا آمدن و تحت فشار گذاشتن پرسپولیس نداشته باشد.
از طرفی در این مسابقه تیم مس شهربابک از دقیقه 21 ده نفره شد و شرایط برای مانور بیفوما و اورونوف بین لایه‌های دفاعی حریف فراهم بود و اصلاً نمی‌توان این شرایط را حتی با بازی خانگی مقابل فولاد مقایسه کرد و شاید این زوج دیگر تکرار نشود. در واقع بعید است پرسپولیس در ادامه فصل یا حداقل تا پایان نیم فصل که قرار است 8 بازی دیگر برگزار کند چنین حریف دست و پا بسته و کم خطری در فاز حمله داشته و البته در دفاع تا این حد از هم گسیخته باشد پس در چنین شرایطی استفاده توأمان از این دو بازیکن شاید فشار روی مدافع چپ تیم یا هافبک‌ها را بیشتر کند و به صلاح نیست.
اما با شروع نیمه دوم و بیرون رفتن اورونوف از ترکیب سه اتفاق جالب دیگر در تیم پرسپولیس رخ داد که هر کدام می‌تواند تست مفیدی برای بازی‌های آینده باشد. اول اینکه با بیرون رفتن اورونوف، بیفوما به پست اصلی خودش برگشت و تا زمانی که تعویض شود در نقش هافبک چپ بازی کرد که البته هر چه زمان جلو رفت از نظر بدنی تحلیل رفت و کارایی لازم را نداشت. نکته مهم‌تر اینکه با جابه‌جایی‌های انجام شده مهدی تیکدری بالاخره در پست محبوب خودش وینگر راست بازی کرد، ابوالفضل جلالی فرصت یافت تا به مدت یک نیمه خودی نشان دهد و محمدمهدی محبی نیز در پست مهاجم سایه آزمایش شد.
این سه اتفاق در نیمه دوم سه تست بزرگ از سوی کار فنی پرسپولیس برای دیدارهای دشوار پیش رو بود؛ جایی که شاید آنها نیاز به جابه‌جایی‌های بیشتر و چرخش وسیع‌تری در ترکیب داشته باشند و بازیکنان چندپسته ارزشمندتر و کارآمدتر خواهند بود. جلالی که در پست اصلی خودش بازی کرد و حداقل از نظر بدنی سرحال بود. تیکدری اما تا حدی نسبت به آنچه از او انتظار می‌رفت پایین‌تر نشان داد و محبی نیز با اینکه یک پاس گل داد اما کیفیت فوق‌العاده‌ای در پست جدید نداشت.
انتهای پیام/