درخشش هاجر صفرزاده در ناگویا با یک طلا و دو نقره
دنبالش نگردید، دختر باد اینجاست
بعضی از آدم‌ها با رسیدن به یک قله، می‌ایستند و به راهی که آمده‌اند نگاه می‌کنند؛ اما بعضی دیگر، حتی وقتی بر سکوی افتخار ایستاده‌اند، چشم به قله‌ای بلندتر دارند؛ درست مثل هاجر صفرزاده. هاجر از آن دسته آدم‌هاست که هیچ چیزی مانع او نیست. نه اتفاقات تلخ شخصی و نه موفقیت‌های بزرگ ورزشی نمی‌تواند او را از رسیدن به موفقیت و بزرگ شدن باز دارد. وقتی مدال نقره 100 متر را گرفت باید متوقف می‌شد، اما نشد. بعد در 200 متر دوید و باز هم نقره گرفت اما آمده بود که طلا بگیرد و این بار در 400 متر دوید و توانست مدال بگیرد. پیش‌تر هم مدال نقره پارالمپیک پاریس را به دست آورده بود، اما با همان مدال متوقف نشد و خیلی زود خودش را به پاراآسیایی آورد و یک طلا و دو نقره دیگر را دشت کرد وخودش را در بین بهترین‌های بازی‌های پاراآسیایی قرار داد.
البته که هیچ چیزی او را متوقف نمی‌کند اگر قرار به توقف بود که او باید بعد از مشکلات بینایی که در 13 سالگی پیدا کرد، متوقف می‌شد، اما نشد. تازه همان اختلال بینایی به بهانه‌ای تبدیل شد که او بتواند زندگی جدید و بهتری را برای خودش پیدا کند.
در دنیای ورزش، مدال‌ها لحظه‌ای درخشان هستند که سال‌ها تمرین، رنج، نظم و تلاش را به تصویر می‌کشند. پشت هر ثانیه‌ای که روی خط پایان ثبت می‌شود، ساعت‌ها دویدن و بارها برخاستن و دوباره تلاش‌کردن وجود دارد. کسی چه می‌داند وقتی هاجر صفرزاده با آن همه تلاش به خط پایان می‌رسید، چه روزهایی را گذرانده است. شاید همان تصویری که بعد از عبور از خط پایان ثبت شد و او را در حالتی نشان می‌داد که دستانش را روی صورتش گذاشته و بعد به سجده افتاد و شروع به گریه کرد، به‌اندازه کافی گویای همه چیز بود.همه سختی‌ها او را فقط قوی‌تر و محکم‌تر کرده‌اند. او حالا تبدیل به دختر باد ایران شده است، دختری که به ناگویا آمده تا نامش را در تاریخ ورزش ایران ثبت کند. دختری که نقره المپیک پاریس را دارد و اینجا هم در 200 متر فقط چند قدم کم آورد تا به مدال طلا برسد و گرنه او هم الان نامش در بین طلایی‌ها بود. رقابت دیروز صفرزاده که او را به فینال دوی 100 متر رساند و رقابتی که او پریروز داشت و او را به مدال نقره 200 متر رساند باعث شده تا او حالا در بین افتخارآفرینان پارادوومیدانی قرار بگیرد. هر چند که او جوان است و فرصت‌های زیادی دارد تا بتواند رنگ مدال‌هایش را تغییر بدهد. طلای پارالمپیک لس‌آنجلس می‌تواند، یک موفقیت بزرگ باشد که کاملاً در دسترس است. رسیدن به طلای پارالمپیک در دوی دختران موفقیت کمی نیست. حالا که هاجر به نقره بازی‌های پاراآسیایی و پارالمپیک رسیده چرا به طلا نرسد؟
انتهای پیام/
البته که هیچ چیزی او را متوقف نمی‌کند اگر قرار به توقف بود که او باید بعد از مشکلات بینایی که در 13 سالگی پیدا کرد، متوقف می‌شد، اما نشد. تازه همان اختلال بینایی به بهانه‌ای تبدیل شد که او بتواند زندگی جدید و بهتری را برای خودش پیدا کند.
در دنیای ورزش، مدال‌ها لحظه‌ای درخشان هستند که سال‌ها تمرین، رنج، نظم و تلاش را به تصویر می‌کشند. پشت هر ثانیه‌ای که روی خط پایان ثبت می‌شود، ساعت‌ها دویدن و بارها برخاستن و دوباره تلاش‌کردن وجود دارد. کسی چه می‌داند وقتی هاجر صفرزاده با آن همه تلاش به خط پایان می‌رسید، چه روزهایی را گذرانده است. شاید همان تصویری که بعد از عبور از خط پایان ثبت شد و او را در حالتی نشان می‌داد که دستانش را روی صورتش گذاشته و بعد به سجده افتاد و شروع به گریه کرد، به‌اندازه کافی گویای همه چیز بود.همه سختی‌ها او را فقط قوی‌تر و محکم‌تر کرده‌اند. او حالا تبدیل به دختر باد ایران شده است، دختری که به ناگویا آمده تا نامش را در تاریخ ورزش ایران ثبت کند. دختری که نقره المپیک پاریس را دارد و اینجا هم در 200 متر فقط چند قدم کم آورد تا به مدال طلا برسد و گرنه او هم الان نامش در بین طلایی‌ها بود. رقابت دیروز صفرزاده که او را به فینال دوی 100 متر رساند و رقابتی که او پریروز داشت و او را به مدال نقره 200 متر رساند باعث شده تا او حالا در بین افتخارآفرینان پارادوومیدانی قرار بگیرد. هر چند که او جوان است و فرصت‌های زیادی دارد تا بتواند رنگ مدال‌هایش را تغییر بدهد. طلای پارالمپیک لس‌آنجلس می‌تواند، یک موفقیت بزرگ باشد که کاملاً در دسترس است. رسیدن به طلای پارالمپیک در دوی دختران موفقیت کمی نیست. حالا که هاجر به نقره بازی‌های پاراآسیایی و پارالمپیک رسیده چرا به طلا نرسد؟
انتهای پیام/