بازگشت موسوی یارکشی انتخاباتی است
مظاهری: با این همه هزینه، یک برنز هنر نیست
بوکس ایران در ناگویا فقط یک برنز گرفت، اما آنچه بیشتر از این ناکامی به چشم آمد، جشن و تبلیغاتی بود که بعد از این مدال به پا شد. 12سال چشم‌انتظاری برای شکستن طلسم مدال‌آوری و تنها یک برنز، بیشتر از آنکه جای افتخار داشته باشد، پرسش‌های جدی درباره وضعیت این رشته به‌وجود می‌آورد. در چنین شرایطی علی مظاهری، پیشکسوت بوکس ایران، در گفت‌وگو با ایران ورزشی معتقد است مشکل بوکس را نمی‌توان پشت بهانه‌هایی مثل جوان بودن تیم پنهان کرد؛ او مسبب این ناکامی‌ها را مدیریت فدراسیون می‌داند و هشدار می‌دهد تا زمانی که این رویه تغییر نکند، ناکامی‌ها همچنان ادامه خواهند داشت.
*این حجم از جشن و پایکوبی برای یک برنز در ناگویا در شأن بوکس ایران است؟
تاریخچه بوکس در بازی‌های آسیایی مشخص است و بعد از بازگشایی بوکس در سال 1990، ایران تا سال 2014 اینچئون در تمام ادوار این رقابت‌ها میانگین 2.5 مدال در هر دوره را کسب کرده است. در مجموع بوکس ایران 20مدال در رینگ بازی‌های آسیایی گرفته که جز 3مدال همه در سنگین وزن بوده است. در جاکارتا مدالی گرفته نشد چرا که فقط تا وزن 75 کیلوگرم، رقابت برگزار شد و در هانگژو هم زمان با مدیریت حسینی، به رغم حضور بوکسورهای سنگین وزن باز هم مدالی گرفته نشد. حالا هم در ناگویا فقط برنز کسب شد که مسئولان در بوق و کرنا کرده‌اند که این مدال بعد از 12سال مدال گرفته شده است. خب بخشی از این ناکامی‌ها که 12سال طول کشید، مربوط به دوران مدیریت همین عزیزان است. این همه هزینه و مربی خارجی در نهایت به یک برنز ختم شده که این هنر نیست.
*بهانه‌های مسئولان برای این ناکامی قابل توجیه است؟
هیچ بهانه‌ای درباره بازی‌های آسیایی پذیرفته نیست. در ترکیب این تیم، دو قهرمان جوانان جهان حضور داشتند. شه‌بخش مدال جهانی در کارنامه خود دارد. حبیبی‌نژاد هم که اخیراً در جام جهانی مدال گرفت که آن‌را در بوق و کرنا کردند که طلسم‌شکنی کرده و فلان. استکی هم که نفر دوم امیدهای آسیا است. بنابراین این تیم دست و پا شکسته نبوده است. دوستان می‌گویند که این تیم جوان بوده است، اکثر مدال‌آوران در رینگ ناگویا کم‌سن‌وسال بودند. همه کشورها جوانگرایی کرده‌اند و فقط تیم ما جوان نبوده است. بوکس ما خیلی عقب است و باید فکری به حال مدیریت این فدراسیون شود. ما به هندوستان و ازبکستان باختیم در حالی که اگر اوضاع بوکس ما خوب بود و آنها را شکست می‌دادند در جدول مدالی هم از این دو کشور عقب نمی‌ماندیم. بنابراین باخت‌های بوکس به این دو کشور، به ورزش ایران و جایگاه کاروان در بازی‌های آسیایی لطمه زد و حالا وزارت ورزش باید برخوردی جدی انجام دهد.
*عملکرد دختران بوکسور در اولین حضور چگونه بود؟
متأسفانه در بوکس بانوان کسی را نداریم که از پایه بوکسور باشد و اکثراً رزمی‌کار هستند. اصلاً رزومه سرمربی تیم، مختص ووشو است و حتی در پیج خود هم تبلیغ ووشو می‌کند. این مربی در کنار رینگ چه کمکی می‌تواند به بوکسور بکند؟ مجوز بوکس بانوان و شروع فعالیت در این زمینه فقط مانور تبلیغاتی فدراسیون است. بوکسورهای دختر تیم ما در ناگویا دعوای خیابانی می‌کردند نه بوکس. تیم ملی بانوان با متخصص بوکس پیشرفت می‌کند نه با یک مربی ووشو!
*اینطور شنیده می‌شود که ابراهیم موسوی نایب‌رئیس سابق فدراسیون که به‌خاطر اختلافات کنار رفته بود، مجدداً قصد بازگشت به سمت خود را دارد.
من فکر می‌کنم این مورد هم فقط به‌خاطر آرام کردن فضای حاکم بر بوکس ایران و یارکشی قبل از انتخابات است. دوستان ادعا می‌کنند کسانی که بیرون هستند و می‌توانند کمک کنند، بسم‌الله. همچنین نایب‌رئیس سابق برگردد و در پست خود کمک کند. نمی‌توانم به این موضوع خوشبین باشم و من فکر می‌کنم روح‌الله حسینی قصد وقت خریدن و یارکشی قبل از انتخابات دارد. گویا قرار است برخی پیشکسوتان پست بگیرند اما این موضوع هم دردی دوا نمی‌کند و تا زمانی که رویه مدیریتی به همین شکل باشد، نتایج فاجعه‌بار تمامی ندارد.
*وقتش نرسیده که به‌جای این رفت‌وآمدهای مقطعی، وزارت ورزش ورود کند؟
من به موسوی هم گفتم که اگر حسینی پیشکسوتان و شما را قبول داشت این اختلافات شکل نمی‌گرفت و این پست‌ها زودتر داده می‌شد نه چندماه مانده به انتخابات. در حال حاضر قهرمانان سابق بوکس فقط منتظر جلسه با وزیر ورزش هستند تا در جلسه‌ای فنی و کارشناسی حرف‌هایی که باید را بزنند. میانگین 2ونیم مدال ایران در ادوار بازی‌های آسیایی که حالا به یک برنز رسیده موضوع کمی نیست و باید جلوی این فاجعه گرفته شود.
انتهای پیام/