تصمیم جنجالی ربیعی پس از توقف خانگی ذوب‌آهن
زلزله در فولادشهر؛ تبعید ۸ بازیکن به تیم دوم!
تساوی برابر استقلال خوزستان در فولادشهر، برای ذوب‌آهن تنها از دست رفتن دو امتیاز نبود؛ تصویری نگران‌کننده از تیمی ارائه کرد که هنوز نشانی از انسجام و شخصیت رقابتی ندارد. ذوب‌آهن برای فاصله گرفتن از منطقه قرمز جدول به پیروزی نیاز داشت، اما نمایش کم‌رمق بازیکنان اصلی و تعویضی نشان داد فاصله میان خواسته‌های کادر فنی و آنچه در زمین اجرا می‌شود، زیاد است.
محمد ربیعی پس از مسابقه لحنی متفاوت داشت. سرمربی‌ای که حمایت از بازیکنان را در اولویت قرار می‌دهد، این بار از عملکرد شاگردانش انتقاد کرد و به آنان یادآور شد پیراهن چه باشگاهی را بر تن دارند. این تذکر شاید ضروری بوده باشد، اما وقتی پس از هفته‌ها نوسان و امتیازسوزی مطرح می‌شود، پرسش فقط درباره مسئولیت بازیکنان نیست؛ سهم کادر فنی و مدیران باشگاه نیز باید مشخص شود.
اما تصمیم جنجالی‌تری از سوی ربیعی گرفته شد؛هشت بازیکن از همراهی تیم اصلی کنار گذاشته شدند تا در تمرینات تیم ب، حاضر در لیگ دسته دوم، شرکت کنند. چنین اقدامی می‌تواند پیامی انضباطی باشد، اما گستردگی آن تردیدهایی ایجاد می‌کند. آیا عملکرد این هشت بازیکن به‌تنهایی عامل وضعیت ذوب‌آهن است؟ آیا انتقال آنان به تیم دوم، کیفیت تمرینات و ترکیب اصلی را ارتقا می‌دهد یا فقط صورت مسأله را تغییر می‌دهد؟
ربیعی حق دارد از بازیکنانی که اعتماد او را پاسخ نداده‌اند، ناراضی باشد؛ زیرا هیچ تیمی بدون تعهد، تمرکز و مسئولیت‌پذیری به نتیجه نمی‌رسد. اما سرمربی نیز نمی‌تواند از پاسخگویی درباره انتخاب ترکیب، تعویض‌ها، آماده‌سازی و کیفیت فنی تیم فاصله بگیرد. اگر بازیکنان درک درستی از جایگاه باشگاه ندارند، این فرهنگ باید از مسیر مدیریت و کادر فنی ساخته شود، نه اینکه پس از نتیجه‌ای ناامیدکننده با تنبیه گروهی یادآوری شود.
ذوب‌آهن باشگاهی باسابقه در فوتبال ایران است و شایسته وضعیتی بهتر از سرگردانی میان نتیجه‌های ضعیف و تصمیم‌های پرهزینه است. کنار گذاشتن هشت بازیکن شاید شوکی ایجاد کند، اما درمان چالش‌های تیم نیست. ذوب‌آهن به ارزیابی عملکرد همه ارکان، بازسازی اعتماد، ثبات در تصمیم‌گیری و راهکاری برای خروج از منطقه خطر نیاز دارد. اعتبار باشگاه با سخنان تند حفظ نمی‌شود؛ پاسخ واقعی باید در زمین، با فوتبال منسجم و گرفتن امتیازها داده شود.
انتهای پیام/
محمد ربیعی پس از مسابقه لحنی متفاوت داشت. سرمربی‌ای که حمایت از بازیکنان را در اولویت قرار می‌دهد، این بار از عملکرد شاگردانش انتقاد کرد و به آنان یادآور شد پیراهن چه باشگاهی را بر تن دارند. این تذکر شاید ضروری بوده باشد، اما وقتی پس از هفته‌ها نوسان و امتیازسوزی مطرح می‌شود، پرسش فقط درباره مسئولیت بازیکنان نیست؛ سهم کادر فنی و مدیران باشگاه نیز باید مشخص شود.
اما تصمیم جنجالی‌تری از سوی ربیعی گرفته شد؛هشت بازیکن از همراهی تیم اصلی کنار گذاشته شدند تا در تمرینات تیم ب، حاضر در لیگ دسته دوم، شرکت کنند. چنین اقدامی می‌تواند پیامی انضباطی باشد، اما گستردگی آن تردیدهایی ایجاد می‌کند. آیا عملکرد این هشت بازیکن به‌تنهایی عامل وضعیت ذوب‌آهن است؟ آیا انتقال آنان به تیم دوم، کیفیت تمرینات و ترکیب اصلی را ارتقا می‌دهد یا فقط صورت مسأله را تغییر می‌دهد؟
ربیعی حق دارد از بازیکنانی که اعتماد او را پاسخ نداده‌اند، ناراضی باشد؛ زیرا هیچ تیمی بدون تعهد، تمرکز و مسئولیت‌پذیری به نتیجه نمی‌رسد. اما سرمربی نیز نمی‌تواند از پاسخگویی درباره انتخاب ترکیب، تعویض‌ها، آماده‌سازی و کیفیت فنی تیم فاصله بگیرد. اگر بازیکنان درک درستی از جایگاه باشگاه ندارند، این فرهنگ باید از مسیر مدیریت و کادر فنی ساخته شود، نه اینکه پس از نتیجه‌ای ناامیدکننده با تنبیه گروهی یادآوری شود.
ذوب‌آهن باشگاهی باسابقه در فوتبال ایران است و شایسته وضعیتی بهتر از سرگردانی میان نتیجه‌های ضعیف و تصمیم‌های پرهزینه است. کنار گذاشتن هشت بازیکن شاید شوکی ایجاد کند، اما درمان چالش‌های تیم نیست. ذوب‌آهن به ارزیابی عملکرد همه ارکان، بازسازی اعتماد، ثبات در تصمیم‌گیری و راهکاری برای خروج از منطقه خطر نیاز دارد. اعتبار باشگاه با سخنان تند حفظ نمی‌شود؛ پاسخ واقعی باید در زمین، با فوتبال منسجم و گرفتن امتیازها داده شود.
انتهای پیام/