برای فرکی و همه فوتبال ایران

حسین فرکی نیازی به معرفی و تعریف و تمجید ندارد. مرد آرام فوتبال ما که حتی گلایه‌ها، اعتراض‌ها، ناراحتی‌ها و فریادهایش را هم با سکوت منتقل می‌کند. زمانی که در فولاد سرش را با سنگ شکستند هیچ نگفت و آخر فصل، تیم را قهرمان کرد تا با همان قهرمان پاسخ اعتراض‌های نادرست و سازماندهی شده را بدهد. وقتی قرار به حضور بود مردانه در میدان حاضر شد و افتخارهای باشگاهی فراوانی به دست آورد. مردی که هم به عنوان بازیکن و هم به عنوان مربی، جام جهانی را تجربه کرد؛ اما هیچ یک از اینها موجب نشد ذره‌ای غرور در وجود او ببینیم.
اما آنچه موجب شد برای حسین فرکی بنویسیم، موفقیت‌های ملی و باشگاهی او نیست. مردی که کلکسیونی از افتخارات شخصی و تیمی دارد، نه برای این عناوین که به دلیل وجه دیگری از شخصیتش، شایسته احترام است.
حسین فرکی یک پاسی تمام عیار است که از بزرگانش احترام، انضباط، آرامش و تواضع را به درستی آموخته و در تمام زندگی، نمونه‌ای کامل از تمام این خصوصیات بوده و هست. او برای ادای احترام به معلمش، حسن حبیبی سنگ تمام گذاشت تا 2 مراسم تشییع و یادبود مرد بزرگ این فوتبال با شکوه هرچه تمام‌‎تر برگزار شود. پیش از این، برای دورهمی‌های خاطره‌انگیز پاسی‌ها هم هر چه در توان داشت، گذاشت.
فرکی برای این کارها، پاداش نمی‌خواهد چون بزرگ‌ترین خواسته او احترام و اتحاد اهالی فوتبال است. این خواسته مشترک همه پاسی‌ها و همه مردان اخلاق فوتبال ماست.
کاش قدر بزرگانی مانند حسین فرکی را بدانیم. بزرگان زیادی در این فوتبال داریم که عصاره اخلاق هستند و قابل احترام. افرادی که از حواشی این روزهای فوتبال ما دوری می‌کنند و کنج خانه را به حضور در فوتبال پر پول؛ اما پرحاشیه ترجیح می‌دهند. اما فوتبال ما با آنها سنگدلانه رفتار می‌کند. کاش ما بی‌رحم نباشیم و وجود نازنین‌شان را قدر بدانیم.
انتهای پیام/